choroba ucha zewnętrznego

Choroba ucha zewnętrznego, często określana jako zapalenie ucha zewnętrznego (otitis externa), to stan zapalny obejmujący przewód słuchowy zewnętrzny. Może występować w formie ostrej lub przewlekłej, a jej najczęstszą postacią jest tzw. ucho pływaka, związane z ekspozycją na wodę.

Etiologia schorzenia obejmuje najczęściej zakażenia bakteryjne (głównie Pseudomonas aeruginosa i Staphylococcus aureus), rzadziej grzybicze. Czynnikami predysponującymi są: wilgotność, mikrourazy (np. podczas czyszczenia uszu), alergie kontaktowe, egzema, łuszczyca czy niedobory odporności.

Objawy kliniczne to silny ból ucha (zwłaszcza przy poruszaniu małżowiną uszną), świąd, uczucie pełności w uchu, niekiedy niedosłuch i wyciek z przewodu słuchowego. W badaniu otoskopowym stwierdza się obrzęk i zaczerwienienie przewodu słuchowego, często z obecnością wydzieliny.

Leczenie polega na oczyszczeniu przewodu słuchowego, stosowaniu miejscowych leków przeciwzapalnych, przeciwbakteryjnych lub przeciwgrzybiczych. W ciężkich przypadkach może być konieczne systemowe leczenie antybiotykami. Istotną rolę odgrywa profilaktyka, szczególnie u osób predysponowanych, obejmująca unikanie drażnienia przewodu słuchowego i jego ochronę przed nadmierną wilgocią.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl