kardiomiopatia nieischemiczna
Kardiomiopatia nieischemiczna to grupa chorób mięśnia sercowego, które nie są spowodowane chorobą niedokrwienną serca (miażdżycą tętnic wieńcowych). Charakteryzują się one strukturalnymi i czynnościowymi nieprawidłowościami miokardium, prowadzącymi do zaburzeń jego funkcji.
Do głównych typów kardiomiopatii nieischemicznej zaliczamy: rozstrzeniową (DCM), przerostową (HCM), restrykcyjną (RCM), arytmogenną prawej komory (ARVC) oraz niesklasyfikowane kardiomiopatie. Przyczyny tych schorzeń mogą być różnorodne, w tym genetyczne, zapalne, metaboliczne, toksyczne lub idiopatyczne.
Objawy kliniczne kardiomiopatii nieischemicznej obejmują duszność, zmęczenie, obrzęki, kołatanie serca oraz zaburzenia rytmu serca. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (echokardiografia, CMR), elektrokardiografii, badaniach laboratoryjnych oraz w wybranych przypadkach na biopsji mięśnia sercowego.
Leczenie kardiomiopatii nieischemicznej zależy od typu schorzenia i obejmuje farmakoterapię (inhibitory ACE, beta-blokery, antagoniści aldosteronu), urządzenia implantowane (ICD, CRT) oraz w wybranych przypadkach transplantację serca. Niezwykle istotna jest identyfikacja przyczyny schorzenia oraz leczenie chorób współistniejących.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Migotanie komór – Zapobieganie i profilaktyka
Migotanie komór (VF) jest najpoważniejszym zaburzeniem rytmu serca i główną przyczyną nagłego zatrzymania krążenia, wymagającą natychmiastowej interwencji. Profilaktyka farmakologiczna obejmuje stosowanie amiodaronu (najskuteczniejszy w połączeniu z beta-blokerem), beta-blokerów (np. propranolol, atenolol), inhibitorów ACE (np. ramipril) oraz antagonistów receptora mineralokortykoidowego u pacjentów z LVEF ≤40%. Wskazane jest także stosowanie blokera kanału wapniowego jako dodatkowej opcji. U pacjentów z niewydolnością serca i obniżoną frakcją wyrzutową zaleca się terapię skojarzoną beta-blokerem, antagonistą mineralokortykoidowym oraz inhibitorem ACE lub ARB bądź inhibitorem receptora angiotensyny i neprylizyny. Implantowany kardiowerter-defibrylator (ICD) jest złotym standardem w prewencji nagłej śmierci sercowej u pacjentów wysokiego ryzyka, zwłaszcza po przebytym epizodzie VF, z LVEF ≤35% i objawami niewydolności serca (NYHA II-III). Podskórny ICD rekomendowany jest u pacjentów z nieodpowiednim dostępem naczyniowym lub wysokim ryzykiem infekcji.
ablacja cewnikowa, ablacja nasierdzia, ablacja przezskórna, amiodaron, antagonista receptora mineralokortykoidowego, beta-bloker, blok odnogi pęczka Hisa, bloker kanału wapniowego, bloker receptora angiotensynowego, burza elektryczna, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, częstoskurcz komorowy, defibrylator, droga odpływu prawej komory, identyfikator medyczny, idiopatyczne migotanie komór, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia nieischemiczna, kardiomiopatia przerostowa, lek antyarytmiczny, lidokaina, migotanie komór, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, nagłe zatrzymanie krążenia, niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową, ostry zawał mięśnia sercowego, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przezskórna interwencja wieńcowa, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zaburzenie rytmu serca, zespół Brugada - Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja parwowirusowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Infekcja parwowirusem psim (CPV) charakteryzuje się wysoką śmiertelnością przekraczającą 90% w przypadku braku leczenia, jednak szybka i odpowiednia terapia znacząco poprawia rokowanie, osiągając przeżywalność 86,6% w badaniach retrospektywnych (4438 z 5127 psów) oraz wzrastającą do 96,7% po pięciu dniach leczenia. Kluczowe czynniki prognostyczne to wczesne rozpoczęcie terapii (pierwsze 5 dni), masa ciała zwierzęcia oraz płeć (samce mają gorsze rokowanie), natomiast wiek nie wpływa istotnie na przeżywalność. Sezonowość zachorowań z szczytem w maju i czerwcu może dodatkowo wpływać na dostępność leczenia i wynik kliniczny. W przypadku zakażenia ludzkim parwowirusem B19 podczas ciąży, dotychczasowe badania nie wykazały istotnego wzrostu ryzyka opóźnień rozwojowych u dzieci, choć konieczne są dalsze, szerzej zakrojone analizy.
analiza wieloczynnikowa, badanie retrospektywne, biopsja mięśnia sercowego, czynnik prognostyczny, diagnostyka różnicowa, dysfunkcja serca, frakcja wyrzutowa lewej komory, infekcja parwowirusowa, kardiomiopatia nieischemiczna, LVEF, opóźnienie rozwojowe, parwowirus B19, parwowirus psi, profilaktyka infekcji, protokół leczenia, przedział ufności, przeżywalność, regresja Coxa, sezonowość zachorowań, śmiertelność, stan zapalny, wirus kardiotropowy, współczynnik ryzyka, zakażenie parwowirusem