znakowanie węglem
Znakowanie węglem to technika diagnostyczna wykorzystywana w gastroenterologii do identyfikacji i lokalizacji zmian patologicznych w przewodzie pokarmowym podczas procedur endoskopowych. Metoda polega na aplikacji biokompatybilnego, sterylnego proszku węglowego w okolicy zmiany, co umożliwia jej łatwą identyfikację podczas kolejnych badań endoskopowych lub operacji.
Procedura jest szczególnie istotna w przypadku małych zmian, które mogą być trudne do odnalezienia podczas ponownej endoskopii lub zabiegu chirurgicznego. Znakowanie węglem jest powszechnie stosowane przy polipach, których usunięcie wymaga zabiegu operacyjnego, lub przy zmianach, które wymagają regularnej kontroli endoskopowej.
Wykonuje się je poprzez iniekcję zawiesiny węgla przy użyciu specjalnej igły wprowadzanej przez kanał biopsyjny endoskopu. Zaznaczony obszar pozostaje widoczny przez wiele miesięcy, co stanowi istotną zaletę tej metody w porównaniu do innych technik znakowania. Procedura jest bezpieczna, jednak rzadko mogą wystąpić powikłania, takie jak perforacja czy zapalenie otrzewnej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dasatinib Stada 100 mg
Dazatynib wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w zakresie 0,5-3 godzin u dorosłych pacjentów. Ekspozycja na lek (AUCt) rośnie proporcjonalnie do dawki w zakresie 25-120 mg podawanych dwa razy na dobę, a średni okres półtrwania wynosi około 5-6 godzin. Wchłanianie dazatynibu jest nieznacznie modyfikowane przez posiłki, z wzrostem AUC o 14% po posiłku bogatotłuszczowym i 21% po ubogotłuszczowym, jednak zmiany te nie mają istotnego znaczenia klinicznego, co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania względem posiłków. Lek charakteryzuje się dużą pozorną objętością dystrybucji (średnio 2505 l, CV% 93) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~96%), co może mieć znaczenie przy interakcjach lekowych. Metabolizm dazatynibu jest intensywny, głównie przez enzym CYP3A4, a metabolity nie wykazują istotnej aktywności farmakologicznej. Klirens pozorny jest wysoki (363,8 l/godz., CV% 81,3), a eliminacja odbywa się głównie z kałem (85% dawki), z minimalnym wydalaniem przez nerki (4%).
AUC, białaczka, CYP3A4, dazatynib, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka populacyjna, guz lity, klirens doustny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, posiłek bogatotłuszczowy, postać niezmieniona leku, radioaktywność osocza, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna, znakowanie węglem - Leksykon substancji czynnych
Ruszczyk kolczasty – Właściwości farmakokinetyczne
Farmakokinetyka składników preparatu Cyclo 3 Fort, zawierającego wyciąg z kłącza ruszczyka kolczastego (Ruscus aculeatus L.) oraz hesperydynę, została szczegółowo zbadana z wykorzystaniem znakowania radioizotopowego (3H dla ruszczyka i 14C dla hesperydyny). Po doustnym podaniu obserwowano efektywne wchłanianie obu substancji, z maksymalnym stężeniem w surowicy (Tmax) osiąganym około 2 godziny. Preparat zawiera 150 mg wyciągu suchego z ruszczyka o stosunku DER 5-7,5:1, pozyskiwanego etanolem 85% (V/V), oraz 150 mg hesperydyny metylochalkonu i 100 mg kwasu askorbinowego, co może modulować farmakokinetykę tych składników.
Cyclo 3 Fort, ekstrahent, kłącze ruszczyka kolczastego, krążenie wątrobowo-jelitowe, kwas askorbowy, maksymalne stężenie substancji, parametr farmakokinetyczny, ruszczyk kolczasty, stężenie w surowicy, właściwości farmakokinetyczne, wyciąg z ruszczyka kolczastego, wydalanie z kałem, wydalanie z moczem, znakowanie radioizotopowe, znakowanie węglem - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Jaxteran 120 mg
Fumaran dimetylu, substancja czynna leku Jaxteran, ulega szybkiej hydrolizie przedukładowej do aktywnego metabolitu, fumaranu monometylu, który osiąga Tmax w 2-2,5 godziny po podaniu doustnym. Po dawce 240 mg dwa razy na dobę u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym mediana Cmax wynosi 1,72 mg/L, a AUC 8,02 mg·h/L, wykazując liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 120-360 mg. Kapsułki dojelitowe opóźniają wchłanianie do około godziny po podaniu, a przyjmowanie leku z posiłkiem poprawia tolerancję działań niepożądanych bez istotnego wpływu na ekspozycję. Fumaran monometylu wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (27-40%), a objętość dystrybucji wynosi 60-90 litrów. Metabolizm przebiega głównie przez hydrolizę esterazami i cykl kwasów trikarboksylowych, bez udziału układu CYP, z eliminacją głównie przez wydychanie CO₂ (60%), mocz (15,5%) i kał (0,9%). Okres półtrwania metabolitu wynosi około 1 godziny, a akumulacja nie występuje przy wielokrotnym podawaniu.
analiza wariancji, badanie niekontrolowane, cykl kwasów trikarboksylowych, cytochrom P450, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, działanie niepożądane, farmakokinetyka liniowa, fumaran dimetylu, fumaran monometylu, hydroliza przedukładowa, JAXTERAN, kapsułka dojelitowa, lek macierzysty, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry bezpieczeństwa, pole powierzchni pod krzywą, powłoczka dojelitowa, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, stwardnienie rozsiane, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaczerwienienie skóry, zdrowy ochotnik, znakowanie węglem