Dawkowanie i sposób podawania leku Symfaxin ER

Symfaxin ER występuje w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, twardych, w trzech dostępnych dawkach: 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg chlorowodorku wenlafaksyny. Dawkowanie należy dostosować indywidualnie do pacjenta, zależnie od wskazania klinicznego, nasilenia objawów oraz odpowiedzi na leczenie. ¹

Szczegółowe dawkowanie według wskazań klinicznych

Epizody dużej depresji

Dawka początkowa wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu wynosi 75 mg raz na dobę. U pacjentów niereagujących na tę dawkę, możliwe jest stopniowe zwiększanie dawki do maksymalnie 375 mg/dobę. Zwiększanie dawki powinno następować w odstępach około 2 tygodni lub dłuższych. W przypadkach uzasadnionych klinicznie, związanych z ciężkością objawów, odstępy między zwiększaniem dawki mogą być krótsze, jednak nie krótsze niż 4 dni. ²

Ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych zależnych od dawki, zwiększanie dawki powinno być przeprowadzane wyłącznie po dokładnej ocenie klinicznej pacjenta. Zawsze należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę. ³

Leczenie powinno trwać odpowiednio długo, zazwyczaj kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną kliniczną. Terapia długoterminowa może być również wskazana w zapobieganiu nawrotom epizodów dużej depresji. W większości przypadków dawka zalecana w profilaktyce nawrotów jest taka sama jak dawka stosowana w leczeniu aktywnej fazy choroby. ⁴

Stosowanie leków przeciwdepresyjnych należy kontynuować przez co najmniej 6 miesięcy od osiągnięcia remisji. ⁵

Uogólnione zaburzenia lękowe

Dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę. U pacjentów bez odpowiedniej odpowiedzi klinicznej można zwiększać dawkę do maksymalnie 225 mg/dobę. Zwiększanie dawki należy przeprowadzać stopniowo w odstępach około 2 tygodni lub dłuższych, po dokładnej ocenie klinicznej pacjenta. ⁶

Ze względu na ryzyko działań niepożądanych zależnych od dawki, należy zawsze stosować najmniejszą skuteczną dawkę. Leczenie powinno trwać odpowiednio długo – zazwyczaj kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną kliniczną dostosowaną indywidualnie do pacjenta. ⁷

Fobia społeczna

Zalecana dawka wynosi 75 mg raz na dobę. Nie ma dowodów na dodatkowe korzyści ze stosowania dawek wyższych, jednak u pacjentów niereagujących na dawkę początkową można rozważyć zwiększenie dawki do maksymalnie 225 mg/dobę. Zwiększanie dawki powinno następować stopniowo, w odstępach około 2 tygodni lub dłuższych. ⁸

Podobnie jak w innych wskazaniach, zwiększanie dawki należy przeprowadzać wyłącznie po dokładnej ocenie klinicznej, stosując najmniejszą skuteczną dawkę. Leczenie powinno trwać odpowiednio długo, zazwyczaj kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną kliniczną. ⁹

Lęk napadowy

W przypadku lęku napadowego stosuje się dawkowanie stopniowe, rozpoczynając od 37,5 mg/dobę przez pierwszy tydzień leczenia, a następnie zwiększając dawkę do 75 mg/dobę. U pacjentów niereagujących na tę dawkę można rozważyć dalsze zwiększanie dawki do maksymalnie 225 mg/dobę. Zwiększanie dawki powinno odbywać się stopniowo, w odstępach około 2 tygodni lub dłuższych. ¹⁰

Ze względu na ryzyko działań niepożądanych, zawsze należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę. Leczenie powinno trwać odpowiednio długo, zazwyczaj kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną kliniczną. ¹¹

Dawkowanie w specjalnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie jest konieczna modyfikacja dawki wyłącznie ze względu na wiek pacjenta. Należy jednak zachować szczególną ostrożność u pacjentów w podeszłym wieku ze względu na możliwe zaburzenia czynności nerek, zmiany wrażliwości na leki oraz powinowactwa przekaźników nerwowych związane z wiekiem. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki i uważne monitorowanie pacjenta w przypadku konieczności zwiększenia dawki. ¹²

Dzieci i młodzież

Wenlafaksyna nie jest zalecana do stosowania u dzieci i młodzieży. Badania kliniczne z udziałem tej grupy pacjentów z epizodami dużej depresji nie wykazały skuteczności leczenia. Nie określono również skuteczności i bezpieczeństwa stosowania wenlafaksyny w innych wskazaniach u pacjentów poniżej 18. roku życia. ¹³

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby należy rozważyć zmniejszenie dawki o 50%. Ze względu na zmienność osobniczą klirensu leku, może być konieczne indywidualne dostosowanie dawki. ¹⁴

W przypadku pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby dane kliniczne są ograniczone. Zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności oraz rozważenie zmniejszenia dawki o więcej niż 50%. Przed rozpoczęciem leczenia należy dokładnie rozważyć stosunek potencjalnych korzyści do ryzyka. ¹⁵

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów ze współczynnikiem filtracji kłębuszkowej (GFR) w zakresie od 30 do 70 ml/minutę modyfikacja dawki nie jest konieczna, jednak zaleca się zachowanie ostrożności. ¹⁶

U pacjentów wymagających hemodializy oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR <30 ml/min) dawkę należy zmniejszyć o 50%. Ze względu na zmienność osobniczą klirensu może być konieczne indywidualne dostosowanie dawki. ¹⁷

Objawy odstawienia przy przerwaniu leczenia

Należy bezwzględnie unikać nagłego odstawienia leku. Przy przerwaniu terapii wenlafaksyną zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki przez okres od jednego do dwóch tygodni, co pozwala na zminimalizowanie ryzyka wystąpienia reakcji odstawienia. ¹⁸

Jeśli po zmniejszeniu dawki lub po przerwaniu leczenia wystąpią objawy odstawienia nietolerowane przez pacjenta, należy rozważyć powrót do wcześniej stosowanej dawki. Następnie lekarz może kontynuować zmniejszanie dawki, ale w sposób bardziej stopniowy. ¹⁹

Sposób podawania

Symfaxin ER należy przyjmować doustnie, raz na dobę, podczas posiłku, najlepiej o stałej porze dnia. Kapsułki należy połykać w całości, popijając płynem. Nie wolno dzielić, kruszyć, żuć ani rozpuszczać kapsułek. ²⁰

Pacjenci przyjmujący wenlafaksynę w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu mogą zostać przestawieni na kapsułki o przedłużonym uwalnianiu w równoważnej dawce dobowej. Na przykład, pacjenci stosujący tabletki o natychmiastowym uwalnianiu 37,5 mg dwa razy na dobę mogą przejść na kapsułki o przedłużonym uwalnianiu 75 mg raz na dobę. Może być konieczne indywidualne dostosowanie dawkowania. ²¹

Kapsułki Symfaxin ER zawierają specjalne składniki umożliwiające powolne uwalnianie substancji czynnej w przewodzie pokarmowym. Nierozpuszczalne części kapsułek są wydalane z kałem i mogą być w nim widoczne, co nie wpływa na skuteczność leczenia. ²²

Podsumowanie schematów dawkowania Symfaxin ER