Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa stosowania wenlafaksyny, substancji czynnej produktu leczniczego Symfaxin ER, dostarczają istotnych informacji dotyczących potencjalnych zagrożeń związanych z jego stosowaniem. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę dostępnych danych z badań przedklinicznych w zakresie potencjału rakotwórczego, mutagennego oraz wpływu na rozród i płodność.¹

Potencjał rakotwórczy

W przeprowadzonych badaniach karcynogenności na modelach zwierzęcych, w tym na szczurach i myszach, nie wykazano dowodów na działanie rakotwórcze wenlafaksyny. Kompleksowe badania nie ujawniły zwiększonego ryzyka rozwoju nowotworów po ekspozycji na wenlafaksynę w dawkach terapeutycznych i ponadterapeutycznych.²

Potencjał mutagenny

Ocena potencjału mutagennego wenlafaksyny została przeprowadzona zarówno w warunkach in vitro, jak i in vivo. Wyniki licznych badań genotoksyczności nie potwierdziły działania mutagennego badanej substancji. Ocena obejmowała standardowe testy mutagenności i genotoksyczności, które zgodnie wykazały brak potencjału wenlafaksyny do wywoływania uszkodzeń genetycznych.³

Toksyczny wpływ na rozród

Badania na zwierzętach dotyczące toksycznego wpływu wenlafaksyny na rozród wykazały istotne oddziaływania na potomstwo szczurów. Zaobserwowane efekty obejmowały:⁴

• Zmniejszenie masy urodzeniowej potomstwa
• Zwiększenie liczby płodów martwo urodzonych
• Zwiększenie śmiertelności potomstwa w ciągu pierwszych 5 dni laktacji

Dokładna przyczyna tych zgonów nie została ustalona pomimo przeprowadzonych badań. Powyższe zdarzenia niepożądane wystąpiły podczas stosowania wenlafaksyny w dawce 30 mg/kg masy ciała na dobę, co odpowiada 4-krotności maksymalnej dobowej dawki wenlafaksyny rekomendowanej u ludzi (375 mg). Istotnym jest fakt, że zidentyfikowano również dawkę, przy której nie obserwowano tych niekorzystnych efektów – wynosiła ona 1,3-krotność dawki stosowanej u ludzi.⁵

Należy podkreślić, że potencjalne ryzyko obserwowanych w badaniach przedklinicznych efektów dla ludzi nie zostało jednoznacznie określone i wymaga dalszych badań.⁶

Wpływ na płodność

W badaniach na szczurach zaobserwowano istotne zmniejszenie płodności po ekspozycji na ODV (O-demetylowenlafaksynę) – główny aktywny metabolit wenlafaksyny. Efekt ten występował u zwierząt obu płci. Szczególnie istotne jest, że działanie ODV w zakresie wpływu na płodność było od 1 do 2 razy silniejsze niż działanie samej wenlafaksyny w dawce odpowiadającej maksymalnej dawce terapeutycznej stosowanej u ludzi (375 mg/dobę).⁷

Pomimo tych obserwacji, kliniczne znaczenie tych wyników dla stosowania wenlafaksyny u ludzi pozostaje nieustalone i wymaga dalszej oceny w kontekście stosowania u pacjentów w wieku rozrodczym.⁸