Dawkowanie i sposób podawania leku Oriven

Oriven (wenlafaksyna) w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, twardych, dostępny jest w czterech dawkach: 37,5 mg, 75 mg, 150 mg oraz 225 mg. Dawkowanie i sposób podawania należy dostosować indywidualnie w zależności od wskazania, odpowiedzi klinicznej pacjenta oraz jego stanu zdrowia.¹

Dawkowanie w poszczególnych wskazaniach

Epizody dużej depresji

Dawka początkowa wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu wynosi 75 mg raz na dobę. U pacjentów niereagujących na początkową dawkę, można rozważyć stopniowe zwiększanie dawki do maksymalnie 375 mg na dobę. Zwiększanie dawki powinno odbywać się w odstępach około 2 tygodni lub dłuższych. W przypadkach uzasadnionych klinicznie, wynikających z ciężkości objawów, można zwiększać dawkę w krótszych odstępach, jednak nie krótszych niż 4 dni.²

Leczenie powinno trwać wystarczająco długo, zazwyczaj kilka miesięcy lub dłużej. Należy regularnie oceniać skuteczność terapii, uwzględniając indywidualną odpowiedź pacjenta. Długoterminowa terapia może być również odpowiednia w zapobieganiu nawrotom epizodów dużej depresji. W większości przypadków dawka zalecana w zapobieganiu nawrotom jest taka sama, jak dawka stosowana w leczeniu bieżącego epizodu.³

Stosowanie leku powinno być kontynuowane przez co najmniej 6 miesięcy od osiągnięcia remisji.⁴

Zaburzenie lękowe uogólnione

Zalecana dawka początkowa to 75 mg raz na dobę. U pacjentów bez odpowiedzi klinicznej można zwiększyć dawkę maksymalnie do 225 mg na dobę. Zwiększanie dawki powinno następować w odstępach około 2 tygodni lub dłuższych.⁵

Terapia powinna trwać wystarczająco długo (zazwyczaj kilka miesięcy lub dłużej) z regularną oceną kliniczną stanu pacjenta.⁶

Fobia społeczna

Zalecana dawka wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu to 75 mg raz na dobę. Nie wykazano, by większe dawki przynosiły dodatkowe korzyści. Jednak u niektórych pacjentów bez odpowiedzi na dawkę początkową można rozważyć zwiększenie dawki do maksymalnie 225 mg na dobę. Dawkę należy zwiększać w odstępach około 2 tygodni lub dłuższych.⁷

Leczenie powinno być kontynuowane przez odpowiednio długi czas, z regularną oceną kliniczną.⁸

Zaburzenie lękowe z napadami lęku

Zaleca się rozpoczęcie leczenia od dawki 37,5 mg raz na dobę przez 7 dni, a następnie zwiększenie do 75 mg na dobę. U pacjentów bez odpowiedzi klinicznej na dawkę 75 mg możliwe jest zwiększenie dawki maksymalnie do 225 mg na dobę. Zwiększanie dawki powinno następować w odstępach około 2 tygodni lub dłuższych.⁹

Leczenie powinno być kontynuowane przez kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną stanu klinicznego pacjenta.¹⁰

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie ma konieczności modyfikowania dawki wenlafaksyny wyłącznie ze względu na wiek pacjenta. Jednakże należy zachować szczególną ostrożność podczas leczenia osób w podeszłym wieku, ze względu na:¹¹

• Możliwe zaburzenia czynności nerek
• Możliwe zmiany wrażliwości i powinowactwa przekaźników nerwowych związane z wiekiem

Należy zawsze stosować najmniejszą skuteczną dawkę, a pacjenci powinni być uważnie monitorowani w przypadku konieczności zwiększenia dawki.¹²

Dzieci i młodzież

Wenlafaksyna nie jest zalecana do stosowania u dzieci i młodzieży. Kontrolowane badania kliniczne w tej grupie wiekowej z epizodami dużej depresji nie wykazały skuteczności leku i nie uzasadniają jego stosowania. Skuteczność i bezpieczeństwo wenlafaksyny w innych wskazaniach u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat również nie zostały określone.¹³

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby należy rozważyć zmniejszenie dawki zazwyczaj o 50%. Ze względu na zmienność osobniczą wartości klirensu, może być konieczne indywidualne dostosowanie dawkowania.¹⁴

Dane dotyczące pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby są ograniczone. Zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności oraz rozważenie zmniejszenia dawki o ponad 50%. Podczas leczenia tych pacjentów należy dokładnie rozważyć potencjalne korzyści względem ryzyka.¹⁵

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów ze współczynnikiem filtracji kłębuszkowej (GFR) od 30 do 70 ml/min zmiana dawkowania nie jest konieczna, jednak zaleca się zachowanie ostrożności.¹⁶

U pacjentów wymagających hemodializ oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR <30 ml/min), dawkę należy zmniejszyć o 50%. Ze względu na występującą u tych pacjentów zmienność osobniczą wartości klirensu, może być konieczne indywidualne dostosowanie dawkowania.¹⁷

Zarządzanie procesem odstawienia leku

Należy unikać nagłego odstawienia leku Oriven. W przypadku przerwania terapii wenlafaksyną zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki przez okres co najmniej 1-2 tygodni, w celu zmniejszenia ryzyka reakcji odstawienia. Okres i stopień zmniejszania dawki mogą zależeć od:¹⁸

• Wielkości dawki
• Czasu trwania leczenia
• Indywidualnej reakcji pacjenta

U niektórych pacjentów konieczne może być przerwanie leczenia w sposób bardziej stopniowy, przez okres kilku miesięcy lub dłużej. Jeżeli po zmniejszeniu dawki lub po przerwaniu leczenia wystąpią objawy, których pacjent nie toleruje, należy rozważyć wznowienie stosowania poprzednio przepisanej dawki. Następnie można kontynuować zmniejszanie dawki w sposób bardziej stopniowy.¹⁹

Sposób podawania

Oriven stosuje się doustnie. Zaleca się przyjmowanie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu codziennie podczas posiłku, mniej więcej o tej samej porze. Kapsułki należy połykać w całości popijając płynem. Nie należy ich dzielić, kruszyć, żuć ani rozpuszczać.²⁰

W przypadku zmiany terapii z wenlafaksyny w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu na kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, należy zastosować najbardziej zbliżoną, równoważną dawkę dobową. Na przykład, wenlafaksynę w tabletkach o natychmiastowym uwalnianiu w dawce 37,5 mg dwa razy na dobę można zamienić na wenlafaksynę w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu w dawce 75 mg raz na dobę. Może być konieczne indywidualne dostosowanie dawkowania.²¹

Tabela dawkowania leku Oriven w poszczególnych wskazaniach

Modyfikacja dawkowania w szczególnych grupach pacjentów