Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Oriven 225 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa stosowania wenlafaksyny przeprowadzone na modelach zwierzęcych dostarczają istotnych informacji dotyczących potencjalnego ryzyka terapeutycznego, obejmujących ocenę działania karcynogennego, mutagennego oraz wpływu na rozród i płodność. Dane te stanowią podstawę do oceny bezpieczeństwa stosowania leku Oriven u pacjentów.¹

Potencjał rakotwórczy

W przeprowadzonych badaniach karcynogenności na gryzoniach, w których wenlafaksynę podawano szczurom i myszom, nie wykazano dowodów działania rakotwórczego substancji czynnej. Jest to istotna informacja wskazująca na brak potencjału inicjowania lub przyspieszania rozwoju nowotworów w badanych modelach zwierzęcych.²

Potencjał mutagenny

Wenlafaksyna została przebadana pod kątem potencjalnego działania mutagennego zarówno w warunkach in vitro (w testach komórkowych poza organizmem), jak i in vivo (w organizmach żywych). Wielokierunkowe badania nie potwierdziły zdolności wenlafaksyny do wywoływania mutacji genetycznych, co stanowi istotny aspekt bezpieczeństwa farmakoterapii.³

Wpływ na rozród i rozwój potomstwa

Badania toksycznego wpływu wenlafaksyny na funkcje rozrodcze przeprowadzone na szczurach wykazały następujące efekty:⁴

• Zmniejszenie masy urodzeniowej potomstwa – wskazujące na potencjalne zaburzenia rozwoju wewnątrzmacicznego
• Zwiększenie liczby płodów martwo urodzonych – sugerujące wpływ na przeżywalność płodów
• Podwyższona śmiertelność potomstwa w okresie wczesnej laktacji (pierwsze 5 dni) – świadcząca o możliwym wpływie na przeżywalność noworodków

Wymienione efekty wystąpiły przy stosowaniu wenlafaksyny w dawce 30 mg/kg masy ciała na dobę, co odpowiada czterokrotności maksymalnej dobowej dawki stosowanej u ludzi wynoszącej 375 mg, w przeliczeniu na masę ciała. Dokładna przyczyna obserwowanej śmiertelności potomstwa nie została ustalona.⁵

W badaniach ustalono również dawkę bezpieczną, przy której nie obserwowano wyżej wymienionych efektów toksycznych. Dawka ta wynosiła 1,3-krotność dawki stosowanej u ludzi. Należy jednak podkreślić, że potencjalne ryzyko dla ludzi nie zostało jednoznacznie określone na podstawie tych badań przedklinicznych.⁶

Wpływ na płodność

W badaniach dotyczących wpływu na płodność u szczurów zaobserwowano jej zmniejszenie po ekspozycji na O-demetylowenlafaksynę (ODV), który jest głównym aktywnym metabolitem wenlafaksyny. Ważnym aspektem jest fakt, że działanie metabolitu ODV na płodność było od 1 do 2 razy silniejsze niż działanie samej wenlafaksyny w dawce stosowanej u ludzi wynoszącej 375 mg na dobę.⁷

Należy zaznaczyć, że kliniczne znaczenie tej obserwacji dla stosowania wenlafaksyny u ludzi pozostaje niejasne i wymaga dalszych badań. W chwili obecnej brak jest jednoznacznych danych pozwalających na określenie rzeczywistego ryzyka wpływu na płodność u pacjentów leczonych wenlafaksyną.⁸