Dawkowanie i sposób podawania
Lafactin 150 mg

Dawkowanie i sposób podawania leku Lafactin

Lafactin (wenlafaksyna) jest dostępny w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu w trzech dawkach: 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Dawkowanie leku powinno być dostosowane indywidualnie w zależności od wskazania klinicznego, stanu pacjenta oraz odpowiedzi na terapię.¹

Schemat dawkowania w zależności od wskazań

Ciężkie epizody depresyjne – leczenie należy rozpocząć od dawki 75 mg raz na dobę. U pacjentów nieodpowiadających na tę dawkę można rozważyć jej stopniowe zwiększanie w odstępach dwutygodniowych (lub dłuższych) do maksymalnej dawki 375 mg na dobę. W przypadkach uzasadnionych klinicznie, gdy objawy są ciężkie, zwiększanie dawki może odbywać się w krótszych odstępach, jednak nie krótszych niż 4 dni.²

Uogólnione zaburzenia lękowe – terapię rozpoczyna się od dawki 75 mg raz na dobę. Dawkę można stopniowo zwiększać w odstępach około 2 tygodni (lub dłuższych) do maksymalnej dawki 225 mg na dobę, jeśli pacjent nie reaguje na początkową dawkę.³

Fobia społeczna – zalecana dawka wynosi 75 mg raz na dobę. Brak dowodów na korzyści ze stosowania wyższych dawek, jednakże u pacjentów nie reagujących na dawkę początkową można rozważyć stopniowe zwiększanie dawki (w odstępach około 2 tygodni lub dłuższych) do maksymalnie 225 mg na dobę.⁴

Lęk napadowy – leczenie rozpoczyna się od dawki 37,5 mg na dobę przez pierwsze 7 dni, następnie dawkę zwiększa się do 75 mg na dobę. U pacjentów nieodpowiadających na tę dawkę można rozważyć stopniowe zwiększanie dawki w odstępach około 2 tygodni (lub dłuższych) do maksymalnie 225 mg na dobę.⁵

We wszystkich wskazaniach klinicznych należy pamiętać, że zwiększanie dawki powinno być przeprowadzane po dokonaniu oceny klinicznej, z uwagi na ryzyko wystąpienia objawów niepożądanych zależnych od wielkości dawki. Zawsze należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę.⁶

Czas trwania leczenia

Leczenie powinno trwać wystarczająco długo, zazwyczaj kilka miesięcy lub dłużej. Konieczna jest regularna ocena terapii, indywidualnie dla każdego pacjenta. W przypadku ciężkich epizodów depresyjnych stosowanie leku powinno być kontynuowane przez co najmniej 6 miesięcy od osiągnięcia remisji. Dawka zalecana w zapobieganiu nawrotom epizodów dużej depresji jest zazwyczaj taka sama, jak dawka stosowana w leczeniu zaburzeń depresyjnych.⁷

Dawkowanie w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku – nie ma konieczności modyfikowania dawki wyłącznie ze względu na wiek pacjenta. Jednakże zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności podczas leczenia osób w podeszłym wieku, ze względu na możliwe zaburzenia czynności nerek oraz zmiany wrażliwości i powinowactwa przekaźników nerwowych związane z wiekiem. Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę i uważnie obserwować pacjentów podczas zwiększania dawki.⁸

Dzieci i młodzież poniżej 18 lat – Lafactin nie jest zalecany do stosowania w tej grupie wiekowej. Kontrolowane badania kliniczne u dzieci i młodzieży z epizodami dużej depresji nie wykazały skuteczności i nie uzasadniają stosowania wenlafaksyny w tej grupie pacjentów. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania produktu w innych wskazaniach u dzieci i młodzieży również nie zostały określone.⁹

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby:

• U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby należy rozważyć zmniejszenie dawki zazwyczaj o 50%. Ze względu na zmienność osobniczą wartości klirensu, może być konieczne indywidualne dostosowanie dawkowania.¹⁰
• W przypadku ciężkich zaburzeń czynności wątroby dane są ograniczone. Zaleca się zachowanie ostrożności oraz rozważenie zmniejszenia dawki o więcej niż 50%. Należy rozważyć potencjalne korzyści względem ryzyka.¹¹

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek:

• U pacjentów ze współczynnikiem filtracji kłębuszkowej (GFR) od 30 do 70 ml/min zmiana dawkowania nie jest konieczna, jednakże zaleca się zachowanie ostrożności.¹²
• U pacjentów wymagających hemodializ oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR <30 ml/min), dawkę należy zmniejszyć o 50%. Ze względu na zmienność osobniczą wartości klirensu, może być konieczne indywidualne dostosowanie dawkowania.<sup data-drug="Lafactin" data-section="Dawkowanie i sposób podawania" title="W przypadku pacjentów wymagających hemodializ oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR 13

Przerwanie terapii wenlafaksyną

Należy bezwzględnie unikać nagłego odstawienia leku. W przypadku przerwania terapii wenlafaksyną zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki przez okres trwający co najmniej 1-2 tygodni, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia reakcji z odstawienia. Czas wymagany do zmniejszenia dawki i wielkość jej redukcji może zależeć od stosowanej dawki, czasu trwania terapii i indywidualnych cech pacjenta.¹⁴

U niektórych pacjentów może być konieczne bardziej stopniowe odstawianie leku przez okres kilku miesięcy lub dłużej. W przypadku wystąpienia objawów w stopniu nietolerowanym przez pacjenta po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu leczenia, należy rozważyć wznowienie poprzednio przepisanej dawki. Następnie lekarz może kontynuować zmniejszanie dawki w sposób bardziej stopniowy.¹⁵

Sposób podawania leku

Lafactin jest przeznaczony do podawania doustnego. Zaleca się przyjmowanie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu codziennie podczas posiłku, mniej więcej o tej samej porze. Kapsułki należy połykać w całości, popijając płynem. Nie wolno ich dzielić, kruszyć, żuć lub rozpuszczać.¹⁶

Pacjenci otrzymujący wenlafaksynę w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu mogą zostać przestawieni na wenlafaksynę w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, po dobraniu dawki równoważnej. Na przykład, pacjenci przyjmujący wenlafaksynę w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu w dawce 37,5 mg dwa razy na dobę, mogą zostać przestawieni na wenlafaksynę w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu w dawce 75 mg raz na dobę. Dawkowanie należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta.¹⁷

Należy poinformować pacjenta, że produkt Lafactin w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu zawiera granulki, z których substancja czynna jest powoli uwalniana do przewodu pokarmowego. Nierozpuszczalna część tych granulek jest wydalana i może być widoczna w kale.¹⁸