zakażenie krwiopochodne
Zakażenie krwiopochodne to rodzaj infekcji, która rozprzestrzenia się poprzez bezpośredni kontakt z zakażoną krwią lub innymi płynami ustrojowymi zawierającymi krew. Do najczęstszych patogenów przenoszonych tą drogą należą wirusy zapalenia wątroby typu B (HBV) i C (HCV), wirus ludzkiego niedoboru odporności (HIV), a także bakterie takie jak Staphylococcus aureus czy niektóre gatunki Streptococcus.
Główne drogi transmisji zakażeń krwiopochodnych obejmują ekspozycję zawodową (np. zranienia ostrymi narzędziami medycznymi), transfuzje krwi i jej preparatów, używanie niesterylnego sprzętu do iniekcji (szczególnie wśród osób uzależnionych od narkotyków dożylnych), zabiegi wykonywane niesterylnym sprzętem (tatuaże, akupunktura) oraz drogę wertykalną z matki na dziecko.
Profilaktyka zakażeń krwiopochodnych opiera się na stosowaniu uniwersalnych środków ostrożności w placówkach ochrony zdrowia, w tym używaniu sprzętu jednorazowego, właściwej sterylizacji narzędzi wielorazowych, stosowaniu środków ochrony osobistej oraz odpowiednim postępowaniu z odpadami medycznymi. Istotne znaczenie ma również badanie krwiodawców, szczepienia ochronne (przeciw HBV) oraz edukacja personelu medycznego i pacjentów.
W przypadku ekspozycji na materiał potencjalnie zakaźny kluczowe znaczenie ma postępowanie poekspozycyjne, obejmujące ocenę ryzyka zakażenia, profilaktykę farmakologiczną (np. leki antyretrowirusowe w przypadku ekspozycji na HIV) oraz monitorowanie serologiczne. Wczesne wdrożenie odpowiednich procedur może znacząco zmniejszyć ryzyko rozwinięcia się zakażenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Żylakowatość powierzchowna (tromboflebitis powierzchowna) – Epidemiologia
Żylakowatość powierzchowna (tromboflebitis powierzchowna) to zapalne schorzenie żył powierzchownych z towarzyszącą zakrzepicą, o częstości występowania szacowanej na 0,3-1,5/1000 osobolat, z wyższą zapadalnością u osób starszych (0,7-1,5/1000 osobolat) i kobiet (50-70% przypadków). Choroba dotyczy głównie kończyn dolnych, zwłaszcza żyły odpiszczelowej wielkiej (60-80%) i małej (10-20%). Występuje częściej u osób w wieku około 60 lat, z czterokrotnym wzrostem częstości u mężczyzn między 30. a 80. rokiem życia. Czynniki ryzyka obejmują wiek >60 lat, ciążę, okres połogu oraz terapię estrogenową. Zapadalność w ciąży wzrasta od 0,1/1000 osobolat w I trymestrze do 1,6/1000 osobolat w okresie poporodowym. Chorobowość w populacji ogólnej wynosi 3-11%, a u pacjentów z żylakami 4-59%. Żylakowatość powierzchowna nie jest już uważana za łagodne schorzenie ze względu na częste współwystępowanie z zakrzepicą żył głębokich (DVT) i zatorowością płucną (PE), które występują u 6-36% pacjentów, a w niektórych badaniach nawet do 30% przy pierwszej prezentacji. Ryzyko nawrotu wynosi 1,6-12,2% w leczonych i 3,3-36,7% w nieleczonych przypadkach.
badanie Duplex, badanie ultrasonograficzne, choroba Mondora, flebografia, nawrót choroby, septyczne zapalenie żył, terapia dożylna, tromboflebitis powierzchowna, wlew dożylny, zakażenie krwiopochodne, zakrzepica, zakrzepica żył głębokich, zapalenie żyły wrotnej, zatorowość płucna, żyła odpiszczelowa mała, żyła odpiszczelowa wielka, żylaki, żylakowatość powierzchowna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Wirusowe zapalenie wątroby typu c – Epidemiologia
Wirusowe zapalenie wątroby typu C (WZW C) pozostaje istotnym problemem zdrowia publicznego globalnie, z około 50 milionami przewlekle zakażonych osób na świecie i rocznym przyrostem około 1 miliona nowych zakażeń. W USA w 2022 roku zgłoszono 4 848 przypadków ostrego WZW C (około 67 400 szacowanych zakażeń po korekcie), co stanowi spadek o 3,5% względem 2021, ale wzrost o 99% względem 2015 roku. Przewlekłe WZW C odnotowano u 93 805 osób (40,2/100 000 mieszkańców), a śmiertelność wyniosła 2,89 zgonów na 100 000 mieszkańców, co oznacza spadek o 9% względem 2021. Zakażenie HCV odpowiada za około 27% przypadków marskości i 25% raka wątrobowokomórkowego. Najwyższe wskaźniki zachorowań i umieralności obserwuje się wśród rdzennych Amerykanów, mieszkańców Alaski oraz osób rasy czarnej, a głównym czynnikiem ryzyka pozostaje używanie narkotyków drogą iniekcji. Epidemiologia wskazuje na wzrost zachorowalności od lat 60. do 80. XX wieku, z późniejszym spadkiem, jednak od 2013 roku obserwuje się ponowny wzrost nowych zakażeń, szczególnie wśród młodych dorosłych.
bezpośrednio działające leki przeciwwirusowe, ciężka choroba wątroby, dysfunkcja wątroby, ekspozycja zawodowa, epidemia opioidowa, leczenie antywirusowe, lek przeciwwirusowy, marskość wątroby, nadzór epidemiologiczny, narkotyki drogą iniekcji, ostre zakażenie HCV, przeszczepienie narządów, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C, rak wątrobowokomórkowy, rdzenni Amerykanie, wirus HCV, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zachorowalność i umieralność, zakażenie HCV, zakażenie krwiopochodne, zakażenie przenoszone przez krew, zakłucie igłą - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie stawów zakaźne – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zapalenie stawów zakaźne (septic arthritis) to ostry stan zapalny przestrzeni stawowej wywołany najczęściej przez bakterie, zwłaszcza Staphylococcus aureus i Streptococcus, rzadziej przez grzyby, prątki lub wirusy. Zakażenie może mieć charakter krwiopochodny lub wynikać z bezpośredniego zakażenia tkanek okołostawowych, często po zabiegach chirurgicznych lub urazach. Choroba dotyczy głównie stawów kończyn dolnych, zwłaszcza kolana, biodra i stawu skokowego, i charakteryzuje się nagłym bólem, obrzękiem, zaczerwienieniem, ograniczeniem ruchomości oraz gorączką (obecna u około 80% pacjentów). Diagnostyka opiera się na artrocentezie z analizą płynu stawowego (liczba leukocytów >50,000/µl z przewagą neutrofilów), badaniach krwi (podwyższone OB, CRP, leukocytoza) oraz obrazowaniu (USG, RTG, TK, MRI). W diagnostyce zapalenia stawu biodrowego u dzieci pomocne są kryteria Kochera.
artrocenteza, artroskopia, artrotomia, bakteriemia, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, drenaż chirurgiczny, gronkowiec złocisty, inhibitory TNF-alfa, klirens kreatyniny, kryteria Kochera, markery stanu zapalnego, płyn stawowy, płytka wzrostowa, posiew krwi, profilaktyka antybiotykowa, przestrzeń stawowa, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty układowy, wstrząs septyczny, zakażenie krwiopochodne, zapalenie błony maziowej, zapalenie kości i szpiku, zapalenie stawów zakaźne - Leksykon chorób i schorzeń
Odmiedniczkowe zapalenie nerek – Etiologia i przyczyny
Odmiedniczkowe zapalenie nerek (pyelonephritis) to poważne zakażenie układu moczowego obejmujące jedną lub obie nerki, najczęściej wywołane przez bakterie, z dominującą rolą Escherichia coli (70-90% przypadków). Infekcja rozwija się głównie drogą wstępującą z dolnych dróg moczowych, rzadziej hematogennie (ok. 5%). Czynniki ryzyka obejmują anatomiczne i mechaniczne przeszkody w odpływie moczu (kamica nerkowa, przerost gruczołu krokowego, zwężenia cewki, odpływ pęcherzowo-moczowodowy), ciążę, immunosupresję (cukrzyca, HIV/AIDS, leczenie immunosupresyjne, chemioterapia), stosowanie cewników i procedur inwazyjnych oraz aktywność seksualną. Szczególną grupą ryzyka są pacjenci po przeszczepie nerki, u których pojedynczy epizod zapalenia nerek zwiększa ryzyko utraty przeszczepu i śmierci o 45%.
bliznowacenie nerek, Candida, Chlamydia trachomatis, cukrzyca, cystoskopia, Enterococcus faecalis, Escherichia coli, flora bakteryjna pochwy, kamica nerkowa, Klebsiella pneumoniae, leczenie immunosupresyjne, nadciśnienie tętnicze, Neisseria gonorrhoeae, odmiedniczkowe zapalenie nerek, odpływ pęcherzowo-moczowodowy, oporność na fluorochinolony, posocznica, Proteus mirabilis, przerost gruczołu krokowego, przewlekła choroba nerek, przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek, Pseudomonas aeruginosa, ropień nerki, Staphylococcus saprophyticus, stent moczowodowy, zakażenie krwiopochodne, zakażenie układu moczowego, zakażenie wstępujące, zapalenie pęcherza, zwężenie cewki moczowej