wada sinicza

Wada sinicza to wrodzona wada serca charakteryzująca się przeciekiem prawo-lewym (z prawej do lewej części serca), który prowadzi do mieszania się krwi żylnej z tętniczą. W wyniku tego procesu dochodzi do obniżenia saturacji krwi tętniczej i pojawienia się sinicy – niebieskawego zabarwienia skóry i błon śluzowych.

Do najczęstszych wad siniczych należą: tetralogia Fallota, przełożenie wielkich pni tętniczych, zespół hipoplazji lewego serca, atrezja zastawki trójdzielnej oraz wspólny pień tętniczy. Klinicznie wady sinicze objawiają się przede wszystkim sinicą, która może być widoczna od urodzenia lub pojawić się w późniejszym okresie życia, dusznością, zmniejszoną tolerancją wysiłku oraz opóźnieniem rozwoju fizycznego.

Diagnostyka wad siniczych obejmuje badanie echokardiograficzne, cewnikowanie serca, tomografię komputerową oraz rezonans magnetyczny. Leczenie wad siniczych jest zazwyczaj operacyjne, a jego zakres zależy od typu i stopnia zaawansowania wady. W niektórych przypadkach konieczne jest wieloetapowe postępowanie chirurgiczne, rozpoczynające się od zabiegów paliatywnych we wczesnym dzieciństwie, a kończące korekcją całkowitą.