oporność na amfoterycynę B

Oporność na amfoterycynę B to poważny problem kliniczny w leczeniu zakażeń grzybiczych. Amfoterycyna B, polijenowy antybiotyk stosowany od lat 50. XX wieku, pozostaje ważnym lekiem przeciwgrzybiczym, szczególnie w terapii inwazyjnych zakażeń grzybiczych zagrażających życiu.

Mechanizm oporności na amfoterycynę B najczęściej wiąże się ze zmianami w strukturze ergosterolu błony komórkowej grzyba lub zmniejszeniem jego zawartości. Amfoterycyna B działa poprzez wiązanie się z ergosterolem, co prowadzi do tworzenia porów w błonie komórkowej i wycieku składników cytoplazmatycznych. Mutacje w genach kodujących enzymy szlaku biosyntezy ergosterolu mogą prowadzić do zmniejszenia powinowactwa leku do błony komórkowej.

Klinicznie oporność na amfoterycynę B obserwuje się najczęściej u szczepów Candida lusitaniae, Candida glabrata, Aspergillus terreus oraz Fusarium spp. W przypadku wykrycia oporności należy rozważyć alternatywne leczenie przeciwgrzybicze, takie jak echinokandyny lub azole nowej generacji. Monitorowanie lekowrażliwości podczas terapii jest kluczowe, szczególnie w przypadkach niepowodzenia leczenia.

Zapobieganie rozwojowi oporności obejmuje stosowanie odpowiednich dawek leku, rozważne stosowanie terapii kombinowanych oraz, gdy to możliwe, usunięcie źródła zakażenia. Nowe formulacje amfoterycyny B (liposomalne, kompleks lipidowy) charakteryzują się lepszym profilem bezpieczeństwa, co pozwala na stosowanie wyższych dawek i może zmniejszać ryzyko rozwoju oporności.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl