Dawkowanie i sposób podawania
Neoparin Forte 12 000 j.m. (120 mg)/0,8 ml

Dawkowanie leku Neoparin Forte

Lek Neoparin Forte (enoksaparyna sodowa) jest dostępny w dwóch dawkach: 12 000 j.m. (120 mg)/0,8 ml oraz 15 000 j.m. (150 mg)/1 ml w postaci roztworu do wstrzykiwań. Dawkowanie enoksaparyny sodowej zależy od wskazania klinicznego, masy ciała pacjenta oraz stanu klinicznego, w tym funkcji nerek ¹.

Zapobieganie żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej

W przypadku pacjentów chirurgicznych z umiarkowanym ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, zalecana dawka wynosi 2000 j.m. (20 mg) raz na dobę we wstrzyknięciu podskórnym. Rozpoczęcie leczenia powinno nastąpić 2 godziny przed zabiegiem chirurgicznym. Leczenie należy kontynuować przez minimum 7-10 dni, niezależnie od stanu pacjenta (np. przywrócenia mobilności) ².

Dla pacjentów chirurgicznych z wysokim ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, zalecana dawka wynosi 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie najlepiej rozpocząć 12 godzin przed zabiegiem. W przypadku dużych zabiegów chirurgii ortopedycznej zaleca się przedłużoną profilaktykę do 5 tygodni, a u pacjentów z nowotworem poddanych zabiegom chirurgicznym w obrębie jamy brzusznej lub miednicy – do 4 tygodni ³.

U pacjentów internistycznych zalecana dawka to 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę we wstrzyknięciu podskórnym przez co najmniej 6 do 14 dni ⁴.

Leczenie zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej

Enoksaparyna może być podawana według dwóch schematów:

• 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę – u pacjentów bez powikłań, z niskim ryzykiem nawrotu
• 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę – u pacjentów z otyłością, objawową zatorowością płucną, chorobą nowotworową, nawrotową żylną chorobą zakrzepowo-zatorową lub zakrzepicą proksymalną ⁵

Leczenie enoksaparyną sodową przepisuje się zwykle na okres około 10 dni. Należy rozpocząć podawanie doustnych leków przeciwzakrzepowych w odpowiednim momencie ⁶.

Przedłużone leczenie zakrzepicy i zatorowości u pacjentów z aktywną chorobą nowotworową

Zalecane dawkowanie:

• Początkowo: 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę przez 5-10 dni
• Następnie: 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę przez okres do 6 miesięcy ⁷

Zapobieganie tworzeniu się skrzepów podczas hemodializy

Zalecana dawka wynosi 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.). U pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia dawkę należy zmniejszyć do 50 j.m./kg mc. (0,5 mg/kg mc.) przy podwójnym dostępie naczyniowym lub 75 j.m./kg mc. (0,75 mg/kg mc.) przy pojedynczym dostępie naczyniowym. Enoksaparynę podaje się do linii tętniczej krążenia pozaustrojowego na początku sesji dializy ⁸.

Ostre zespoły wieńcowe

Niestabilna dławica piersiowa i zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST

Zalecana dawka wynosi 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) co 12 godzin we wstrzyknięciu podskórnym, stosowana z terapią przeciwpłytkową. Leczenie należy kontynuować przez co najmniej 2 dni, a następnie do czasu ustabilizowania stanu klinicznego, zwykle przez 2-8 dni ⁹.

Świeży zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST

Zalecana dawka to 3000 j.m. (30 mg) w pojedynczym szybkim wstrzyknięciu dożylnym (bolus), a następnie 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) podskórnie, kontynuowane jako 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) co 12 godzin (maksymalnie 10 000 j.m. (100 mg) dla pierwszych dwóch dawek podskórnych). Jednocześnie należy stosować leczenie przeciwpłytkowe. Zalecany czas leczenia to 8 dni lub do wypisu ze szpitala ¹⁰.

Szczegółowe dawkowanie w wybranych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

We wszystkich wskazaniach z wyjątkiem zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST nie jest konieczne zmniejszenie dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku, chyba że występują zaburzenia czynności nerek ¹¹.

W leczeniu świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST u pacjentów w wieku ≥75 lat, nie należy stosować początkowego szybkiego wstrzyknięcia dożylnego (bolus). Leczenie należy rozpocząć od dawki 75 j.m./kg mc. (0,75 mg/kg mc.) podskórnie co 12 godzin (maksymalnie 7500 j.m. (75 mg) dla pierwszych dwóch dawek) ¹².

Zaburzenia czynności nerek

Nie zaleca się stosowania enoksaparyny sodowej u pacjentów ze schyłkową chorobą nerek (klirens kreatyniny <15 ml/min) ze względu na brak danych w tej grupie pacjentów ¹³.

Ciężkie zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 15-30 ml/min) zalecana jest modyfikacja dawkowania zarówno w dawkach terapeutycznych, jak i profilaktycznych, zgodnie z poniższą tabelą ¹⁴:

U pacjentów z umiarkowanymi (klirens kreatyniny 30-50 ml/min) lub łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 50-80 ml/min) nie jest konieczna modyfikacja dawkowania, jednak zaleca się uważne monitorowanie kliniczne ¹⁵.

Zaburzenia czynności wątroby

Z uwagi na ograniczone dane dotyczące pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, należy zachować ostrożność podczas leczenia tych pacjentów ¹⁶.

Dzieci i młodzież

Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność enoksaparyny sodowej u dzieci i młodzieży nie zostały ustalone ¹⁷.

Sposób podawania leku Neoparin Forte

Produktu leczniczego Neoparin Forte nie należy podawać domięśniowo ¹⁸.

Wstrzyknięcie podskórnie

Wstrzyknięcie najlepiej wykonać, gdy pacjent znajduje się w pozycji leżącej. Enoksaparynę sodową podaje się w głębokich wstrzyknięciach podskórnych ¹⁹.

W przypadku stosowania ampułko-strzykawek:

• Nie należy usuwać pęcherzyka powietrza ze strzykawki przed wstrzyknięciem
• Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki według masy ciała, należy użyć ampułko-strzykawek z podziałką, usuwając odpowiednią ilość roztworu przed wstrzyknięciem ²⁰

Produkt należy podawać na przemian w lewą lub prawą przednio-boczną lub tylno-boczną część powłok brzusznych. Całą długość igły należy wprowadzić pionowo w fałd skóry powstały po delikatnym uchwyceniu jej kciukiem i palcem wskazującym. Fałdu skóry nie należy uwalniać przed zakończeniem wstrzykiwania. Po podaniu leku nie należy pocierać miejsca wstrzyknięcia ²¹.

Szybkie wstrzyknięcie dożylne (bolus)

Stosowane wyłącznie w przypadku leczenia świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST. Enoksaparynę sodową należy podawać przez linię dożylną. Nie wolno mieszać ani podawać jej z innymi produktami leczniczymi ²².

Wstępne szybkie wstrzyknięcie dożylne (bolus) 3000 j.m. (30 mg) – przy użyciu ampułko-strzykawki z podziałką należy usunąć nadmiar objętości, tak aby w strzykawce pozostała tylko objętość odpowiadająca 3000 j.m. (30 mg). Dawkę tę można następnie wstrzyknąć bezpośrednio do linii dożylnej ²³.

Wstrzyknięcie do linii tętniczej

W celu zapobiegania tworzeniu się skrzepów w krążeniu pozaustrojowym podczas hemodializy, enoksaparynę podaje się we wstrzyknięciu do linii tętniczej krążenia pozaustrojowego ²⁴.

Dawkowanie w szczególnych sytuacjach klinicznych

Przezskórna interwencja wieńcowa

Jeśli ostatnią dawkę enoksaparyny podano podskórnie mniej niż 8 godzin przed wypełnieniem balonu, nie jest konieczne podawanie dodatkowych dawek. Jeśli jednak ostatnią dawkę podano podskórnie więcej niż 8 godzin przed wypełnieniem balonu, należy podać enoksaparynę w szybkim wstrzyknięciu dożylnym (bolus) w dawce 30 j.m./kg mc. (0,3 mg/kg mc.) ²⁵.

Znieczulenie podpajęczynówkowe, zewnątrzoponowe lub nakłuciem lędźwiowym

W przypadku, gdy lekarz decyduje się na podanie leczenia przeciwzakrzepowego w trakcie znieczulenia podpajęczynówkowego, zewnątrzoponowego lub nakłucia lędźwiowego, zalecane jest uważne monitorowanie neurologiczne ze względu na ryzyko powstawania krwiaków okołordzeniowych ²⁶.

Dawki profilaktyczne

Należy zachować odstęp co najmniej 12 godzin bez wykonywania wkłuć pomiędzy ostatnim wstrzyknięciem enoksaparyny a wkłuciem igły lub założeniem cewnika. Podobny odstęp czasu należy zachować przed usunięciem cewnika ²⁷.

U pacjentów z klirensem kreatyniny 15-30 ml/min należy rozważyć dwukrotne wydłużenie tego czasu do co najmniej 24 godzin ²⁸.

Dawki terapeutyczne

Należy zachować odstęp co najmniej 24 godzin bez wykonywania wkłuć pomiędzy ostatnim wstrzyknięciem enoksaparyny a wkłuciem igły lub założeniem cewnika. W przypadku technik ciągłego podawania leków należy zastosować podobny odstęp czasu (24 godziny) przed usunięciem cewnika ²⁹.

U pacjentów z klirensem kreatyniny 15-30 ml/min należy rozważyć dwukrotne wydłużenie tego czasu do co najmniej 48 godzin ³⁰.

U pacjentów otrzymujących dwie dawki w ciągu doby (75 j.m./kg mc. (0,75 mg/kg mc.) dwa razy na dobę lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę) należy pominąć drugą dawkę enoksaparyny, aby uzyskać odpowiedni odstęp czasu przed założeniem lub usunięciem cewnika ³¹.

Zmiana leczenia enoksaparyną na inne leki przeciwzakrzepowe

Zmiana na antagonistów witaminy K (VKA)

Należy zintensyfikować kontrolę kliniczną i badania laboratoryjne (czas protrombinowy wyrażony jako INR), aby monitorować działanie VKA. Ponieważ istnieje pewien odstęp czasu, zanim VKA osiągnie swoje pełne działanie, leczenie enoksaparyną należy kontynuować w stałej dawce tak długo, jak będzie to konieczne, aby utrzymać wartość INR w zalecanym zakresie terapeutycznym w dwóch kolejnych testach ³².

Zmiana na bezpośrednie doustne leki przeciwzakrzepowe (DOAC)

U pacjentów otrzymujących enoksaparynę, należy odstawić enoksaparynę i rozpocząć podawanie DOAC od 0 do 2 godzin przed zaplanowaną godziną podania następnej dawki enoksaparyny, zgodnie z charakterystyką produktu leczniczego DOAC ³³.

U pacjentów, którzy aktualnie przyjmują DOAC, pierwszą dawkę enoksaparyny należy podać w zaplanowanym czasie przyjęcia następnej dawki DOAC ³⁴.