zaburzenia przyrostu masy ciała
Zaburzenia przyrostu masy ciała to grupa problemów zdrowotnych dotyczących nieprawidłowego rozwoju fizycznego, zarówno w kierunku niedowagi jak i nadwagi. W praktyce klinicznej rozpoznaje się je przez porównanie faktycznego przyrostu masy ciała pacjenta z wartościami referencyjnymi dla danego wieku, płci i populacji.
W przypadku dzieci i młodzieży, zaburzenia te mogą manifestować się jako niedobór masy ciała (spadek poniżej 3 centyla), nadmierny przyrost (powyżej 97 centyla) lub zatrzymanie przyrostu masy ciała na tzw. kanałach centylowych. Przyczyny obejmują czynniki genetyczne, endokrynologiczne, metaboliczne, gastroenterologiczne, a także psychosocjalne – w tym zaburzenia odżywiania.
Diagnostyka zaburzeń przyrostu masy ciała wymaga kompleksowego podejścia, obejmującego dokładny wywiad (w tym żywieniowy), badanie fizykalne, ocenę rozwoju psychoruchowego, a w uzasadnionych przypadkach badania laboratoryjne i obrazowe. Leczenie jest zawsze ukierunkowane na przyczynę i może wymagać interwencji wielodyscyplinarnej, obejmującej modyfikację diety, leczenie chorób podstawowych oraz wsparcie psychologiczne.
Szczególnie istotna jest wczesna identyfikacja tych zaburzeń, gdyż mogą one prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych w późniejszym wieku, w tym zwiększonego ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, metabolicznych i psychicznych. W przypadku dzieci, długotrwałe zaburzenia przyrostu masy ciała mogą również negatywnie wpływać na rozwój poznawczy i socjoemocjonalny.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Progeria – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Progeria (zespół Hutchinsona-Gilforda, HGPS) to rzadka, nie dziedziczna choroba genetyczna spowodowana mutacją w genie LMNA, prowadząca do produkcji nieprawidłowego białka progeryny, co destabilizuje jądro komórkowe i wywołuje przyspieszone starzenie u dzieci. Choroba manifestuje się w pierwszym roku życia, a średnia długość życia wynosi około 13 lat, z główną przyczyną zgonów w postaci powikłań sercowo-naczyniowych, takich jak zawały serca i udary mózgu. Diagnostyka opiera się na testach genetycznych potwierdzających mutację LMNA, a opieka kliniczna wymaga wielospecjalistycznego podejścia, w tym corocznych badań kardiologicznych (ciśnienie krwi, cholesterol, EKG, echokardiogram), okulistycznych, laryngologicznych i stomatologicznych. W leczeniu stosuje się lonafarnib (Zokinvy) u dzieci powyżej 12 miesięcy i o powierzchni ciała ≥0,39 m², który zmniejsza produkcję progeryny i ryzyko śmiertelności, choć nie jest to lek leczniczy. Dodatkowo stosuje się aspirynę, leki obniżające ciśnienie i cholesterol oraz hormon wzrostu u wybranych pacjentów.
białko Ang2, choroba serca, drogi oddechowe, echokardiografia, echokardiogram, elektrokardiogram, fizjoterapia, gen LMNA, hydroterapia, laminopatia, lonafarnib, mikrognatia, próchnica, progeryna, przemijający atak niedokrwienny, stłoczenie zębów, terapia zajęciowa, udar mózgu, zaburzenia przyrostu masy ciała, zawał serca, zespół Hutchinsona-Gilforda, znieczulenie miejscowe, znieczulenie ogólne, znieczulenie podpajęczynówkowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lamotrix 100 mg
Lamotrygina, stosowana w monoterapii u kobiet w wieku rozrodczym, nie wykazuje istotnego zwiększenia ryzyka poważnych wad rozwojowych płodu, w tym rozszczepu warg i podniebienia, na podstawie danych obejmujących ponad 8700 ciąż. Zaleca się jednak stosowanie najmniejszej skutecznej dawki terapeutycznej, ze względu na jej słabe działanie jako inhibitora reduktazy kwasu dihydrofoliowego, co może obniżać poziom kwasu foliowego i potencjalnie zwiększać ryzyko uszkodzeń zarodka. W trakcie ciąży obserwuje się zmniejszenie stężenia lamotryginy w osoczu, co wymaga monitorowania poziomu leku i dostosowania dawki, aby zapobiec nawrotom napadów padaczkowych. Po porodzie stężenie lamotryginy może gwałtownie wzrosnąć, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych zależnych od dawki, dlatego konieczne jest ścisłe monitorowanie zarówno matki, jak i niemowlęcia.
działanie niepożądane, farmakokinetyka, kwas foliowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, monitorowanie stężenia leku, monoterapia, napad padaczkowy, padaczka, przenikanie leków do mleka, reduktaza kwasu dihydrofoliowego, rozszczep wargi i podniebienia, sedacja polekowa, stężenie leku w osoczu, suplementacja kwasu foliowego, terapia skojarzona, toksyczność rozwojowa, wada wrodzona, wysypka polekowa, zaburzenia płodności, zaburzenia przyrostu masy ciała