test uwalniania histaminy z bazofilów
Test uwalniania histaminy z bazofilów (BAT – Basophil Activation Test) to diagnostyczne badanie laboratoryjne wykorzystywane w alergologii do wykrywania nadwrażliwości typu I. Test mierzy ilość histaminy uwolnionej z bazofilów pacjenta po ekspozycji na podejrzany alergen.
Badanie polega na inkubacji próbki krwi pacjenta z potencjalnym alergenem, a następnie pomiarze ilości uwolnionej histaminy lub ocenie ekspresji markerów aktywacji na powierzchni bazofilów (najczęściej CD63 lub CD203c) metodą cytometrii przepływowej. Test jest szczególnie wartościowy w diagnostyce alergii na leki, jady owadów i pokarmy, zwłaszcza gdy standardowe testy skórne lub oznaczanie swoistych IgE dają niejednoznaczne wyniki.
Zaletą testu uwalniania histaminy jest możliwość oceny funkcjonalnej odpowiedzi bazofilów w warunkach in vitro, co zmniejsza ryzyko wystąpienia reakcji alergicznej u pacjenta podczas diagnostyki. Badanie charakteryzuje się wysoką swoistością, jednak jego czułość może być ograniczona przez czynniki takie jak leki przyjmowane przez pacjenta, pora roku czy inne zmienne biologiczne wpływające na reaktywność bazofilów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekłe pokrzywki – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Przewlekła pokrzywka spontaniczna (CSU) cechuje się dużą heterogennością w zakresie aktywności choroby, przebiegu oraz odpowiedzi na leczenie. Remisję lub dobrą kontrolę choroby uzyskuje około 39% pacjentów po 6 miesiącach leczenia, przy czym całkowita remisja występuje jedynie u 3,4%. Po 12 i 36 miesiącach wskaźniki remisji wzrastają odpowiednio do 32,7% i 48,1%. Negatywne rokowanie wiąże się z czynnikami takimi jak wielokrotne epizody CSU (19,2%), późny początek choroby (>45 lat u 63,6% pacjentów), współistnienie pokrzywki indukowanej (20,2%) oraz obecność funkcjonalnej autoreaktywności surowicy. Standardowa terapia obejmuje stopniową eskalację od leków przeciwhistaminowych II generacji (sgAHs), przez omalizumab, do cyklosporyny.
aktywność choroby, analiza wieloczynnikowa, autoprzeciwciało, autoreaktywność surowicy, białko C-reaktywne, choroby współistniejące, cyklosporyna, czynnik prognostyczny, D-dimer, heterogenność, IgE całkowite, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, marker biologiczny, omalizumab, pokrzywka indukowana, pokrzywka przewlekła spontaniczna, remisja, terapia skojarzona, test skórny, test uwalniania histaminy z bazofilów - Leksykon chorób i schorzeń
Pokrzywka – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Przewlekła spontaniczna pokrzywka (CSU) cechuje się zmiennym przebiegiem i odpowiedzią na leczenie, a kluczowe czynniki prognostyczne obejmują późny początek choroby, nawracające epizody, współistniejącą przewlekłą pokrzywkę indukowalną (CIndU) oraz funkcjonalną autoreaktywność surowicy. Modele uczenia maszynowego wskazują na starszy wiek diagnozy, dłuższy czas do rozpoznania, współistniejące choroby (np. astma, alergiczny nieżyt nosa), wyższe BMI, palenie tytoniu, polipragmazję oraz zwiększoną liczbę badań laboratoryjnych jako predyktory dłuższego czasu do remisji. Wysoka aktywność choroby mierzona skalą UAS7 (≥16), podwyższone stężenia CRP i D-dimerów są silnymi wskaźnikami słabej odpowiedzi na leki przeciwhistaminowe drugiej generacji (sgAHs). Około 90% pacjentów z UAS7 ≥16 wymaga leczenia cyklosporyną A lub omalizumabem w skojarzeniu z sgAHs.
alergiczny nieżyt nosa, autoreaktywność surowicy, białko C-reaktywne, C1-INH, cyklosporyna A, D-dimery, IgE całkowite, leczenie immunosupresyjne, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, lek przeciwhistaminowy H1, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy dziedziczny, omalizumab, pokrzywka przewlekła spontaniczna, polipragmazja, przeciwciało anty-IgE, remisja kliniczna, skala aktywności pokrzywki, skala UAS7, test uwalniania histaminy z bazofilów, uczenie maszynowe, wskaźnik masy ciała