Właściwości farmakokinetyczne bilastyny

Bilastyna zawarta w produkcie Bilaxten 2,5 mg/ml roztwór doustny charakteryzuje się dobrze zbadanym profilem farmakokinetycznym, obejmującym procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji leku z organizmu. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych bilastyny z uwzględnieniem różnych populacji pacjentów.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym bilastyna ulega szybkiemu wchłanianiu z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest stosunkowo szybko, średnio po około 1,3 godziny od momentu podania. Istotną obserwacją kliniczną jest brak kumulacji bilastyny w organizmie nawet przy wielokrotnym podawaniu. Biodostępność bilastyny po podaniu doustnym wynosi średnio 61%, co świadczy o umiarkowanym stopniu wchłaniania substancji czynnej.²

Dystrybucja

Dystrybucja bilastyny w organizmie jest regulowana przez mechanizmy transportu błonowego. Badania zarówno in vitro, jak i in vivo wykazały, że bilastyna jest substratem dla glikoproteiny P (P-gp) oraz polipeptydów transportujących aniony organiczne (OATP). Fakt ten ma istotne znaczenie kliniczne, szczególnie w kontekście potencjalnych interakcji z innymi lekami wpływającymi na te transportery. W zakresie dawek terapeutycznych bilastyna wykazuje znaczny stopień wiązania z białkami osocza, wynoszący 84-90%.³

Metabolizm

Bilastyna charakteryzuje się minimalnym metabolizmem w organizmie człowieka. Badania in vitro wykazały, że substancja ta nie indukuje ani nie hamuje aktywności izoenzymów cytochromu P450 (CYP450), co znacząco zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych na poziomie metabolizmu z innymi lekami. W konsekwencji bilastyna jest wydalana z organizmu głównie w postaci niezmienionej.⁴

Eliminacja

Szczegółowe badania bilansu masy z użyciem bilastyny znakowanej węglem 14C (dawka 20 mg) u zdrowych dorosłych ochotników dostarczyły istotnych danych dotyczących procesu eliminacji leku. Prawie 95% podanej dawki zostało wydalone w postaci niezmienionej bilastyny, z czego 28,3% z moczem i 66,5% z kałem. Dane te potwierdzają, że bilastyna w niewielkim stopniu podlega procesom metabolicznym w organizmie człowieka. Średni okres półtrwania bilastyny u zdrowych ochotników wynosił 14,5 godziny, co pozwala na stosowanie leku raz na dobę.⁵

Liniowość farmakokinetyki

Bilastyna wykazuje liniową farmakokinetykę w szerokim zakresie badanych dawek od 5 do 220 mg. Oznacza to, że wzrost dawki prowadzi do proporcjonalnego wzrostu stężenia leku w osoczu. Istotną z klinicznego punktu widzenia obserwacją jest niewielka zmienność międzyosobnicza parametrów farmakokinetycznych, co pozwala na przewidywalne stężenia leku u różnych pacjentów przy tej samej dawce.⁶

Farmakokinetyka w populacjach szczególnych

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Przeprowadzono szczegółowe badania farmakokinetyczne bilastyny u dorosłych pacjentów z różnym stopniem zaburzenia czynności nerek. Zaobserwowano istotne zmiany w profilu farmakokinetycznym w zależności od stopnia zaburzenia funkcji nerek, co przedstawiono w poniższej tabeli: ^{80 ml/min/1,73 m2) do: 967,4 (±140,2) ng x h/ml u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (GFR: 50-80 ml/min/1,73 m2), 1384,2 (±263,23) ng x h/ml u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (GFR: 30 – <50 ml/min/1,73 m2), i 1708,5 (±699,0) ng x h/ml u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR: 7}

Wraz ze spadkiem wartości GFR obserwowano wyraźny wzrost wartości AUC, świadczący o zwiększonej ekspozycji na bilastynę. Również okres półtrwania bilastyny ulegał wydłużeniu, szczególnie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Jednakże niezależnie od stopnia niewydolności nerek bilastyna była całkowicie wydalana z moczem w ciągu 48-72 godzin. Pomimo obserwowanych zmian w parametrach farmakokinetycznych, stężenia bilastyny w osoczu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek mieściły się w bezpiecznym zakresie, co nie wymaga modyfikacji dawkowania u tych pacjentów.⁸

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych bilastyny u osób z zaburzeniami czynności wątroby. Jednak biorąc pod uwagę fakt, że bilastyna nie jest metabolizowana w organizmie ludzkim, a wydalana jest głównie przez nerki (w świetle wyników badań u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek), wydalanie z żółcią stanowi tylko nieznaczną część procesu eliminacji bilastyny. Z tego powodu nie przewiduje się, aby zaburzenia czynności wątroby miały klinicznie istotny wpływ na farmakokinetykę bilastyny.⁹

Dzieci i młodzież

Właściwości farmakokinetyczne bilastyny badano również w populacji pediatrycznej. W badaniu farmakokinetycznym fazy II uczestniczyło 31 dzieci w wieku od 4 do 11 lat z alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa i spojówek lub przewlekłą pokrzywką. Pacjenci otrzymywali bilastynę w dawce 10 mg raz na dobę w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, która wykazała biorównoważność z bilastyną w postaci roztworu doustnego 2,5 mg/ml.¹⁰

Analiza farmakokinetyczna wykazała, że dawka 10 mg bilastyny podawana dzieciom raz na dobę zapewnia ekspozycję ogólnoustrojową równoważną do obserwowanej po dawce 20 mg u dorosłych i młodzieży. Średnia wartość AUC u dzieci w wieku od 6 do 11 lat wynosiła 1014 ng*h/ml. Wartości te były znacznie poniżej progu bezpieczeństwa określonego na podstawie danych dotyczących podawania dorosłym 80 mg bilastyny raz na dobę. Na podstawie wyników badań ustalono, że dawka 10 mg bilastyny podawana doustnie raz na dobę jest odpowiednią dawką terapeutyczną dla dzieci w wieku od 6 do 11 lat o masie ciała co najmniej 20 kg.¹¹