profilaktyka powikłań zakrzepowo-zatorowych

Profilaktyka powikłań zakrzepowo-zatorowych to zespół działań medycznych mających na celu zapobieganie powstawaniu zakrzepów i zatorów w układzie naczyniowym, które mogą prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, włącznie z zatorowością płucną czy udarem niedokrwiennym mózgu.

W praktyce klinicznej stosuje się profilaktykę farmakologiczną oraz mechaniczną. Farmakoterapia obejmuje stosowanie heparyn drobnocząsteczkowych (LMWH), heparyny niefrakcjonowanej (UFH), antagonistów witaminy K (VKA) oraz bezpośrednich doustnych antykoagulantów (DOAC). Metody mechaniczne to m.in. wczesne uruchamianie pacjenta, stosowanie pończoch uciskowych o stopniowanym ucisku (GCS) czy przerywanego ucisku pneumatycznego (IPC).

Ocena ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych powinna być przeprowadzana u wszystkich pacjentów hospitalizowanych, szczególnie w przypadku zabiegów chirurgicznych, długotrwałego unieruchomienia, chorób nowotworowych czy stanów zapalnych. Do najczęściej stosowanych skal oceny ryzyka należą skala Capriniego, skala Padewska oraz IMPROVE VTE.

Czas trwania profilaktyki zależy od czynników ryzyka pacjenta i rodzaju zabiegu. W przypadku dużych operacji ortopedycznych zaleca się profilaktykę przez minimum 10-14 dni, a w wybranych przypadkach do 35 dni. U pacjentów onkologicznych z wysokim ryzykiem profilaktyka może być kontynuowana przez 3-6 miesięcy.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl