diplopia obuoczna
Diplopia obuoczna (dwojenie widzenia obuoczne) to zaburzenie widzenia, w którym pacjent widzi dwa obrazy tego samego przedmiotu przy patrzeniu obojgiem oczu. W przeciwieństwie do diplopii jednoocznej, ustępuje po zamknięciu jednego oka. Jest to objaw wskazujący na zaburzenie współpracy między oczami.
Najczęstszymi przyczynami diplopii obuocznej są zaburzenia nerwowo-mięśniowe prowadzące do nieprawidłowej ruchomości gałek ocznych. Może być wywołana przez porażenie nerwów gałkoruchowych (III, IV, VI), choroby mięśni okoruchowych, zaburzenia połączeń nerwowo-mięśniowych (np. miastenię), czy urazy oczodołu. Diplopia obuoczna może też wystąpić w przebiegu chorób układowych, takich jak cukrzyca, stwardnienie rozsiane czy choroby tarczycy.
Diagnostyka diplopii obuocznej obejmuje badanie okulistyczne z oceną ruchomości gałek ocznych, badanie neurologiczne oraz obrazowanie (MRI, CT) w celu wykluczenia zmian strukturalnych w ośrodkowym układzie nerwowym. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować terapię choroby podstawowej, leczenie operacyjne zeza, stosowanie pryzmatów lub czasowe zasłanianie jednego oka.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Podwójne widzenie – Diagnostyka i diagnoza
Podwójne widzenie (diplopia) jest objawem wymagającym szczegółowej diagnostyki różnicowej, obejmującej rozróżnienie diplopii jednoocznej (monokularnej) i obuocznej (binokularnej). Diplopia jednooczna utrzymuje się przy zamknięciu jednego oka i najczęściej wynika z patologii strukturalnych oka, takich jak zaćma, astygmatyzm czy zmętnienia ciała szklistego. Diplopia obuoczna pojawia się tylko przy otwartych obu oczach i wskazuje na zaburzenia w ustawieniu gałek ocznych lub uszkodzenia nerwów czaszkowych (III, IV, VI). Charakter przesunięcia obrazów (poziomy, pionowy, skośny) pozwala ukierunkować diagnostykę na konkretne mięśnie lub nerwy. Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie okulistyczne (w tym testy ruchomości oczu i cover test), ocenę neurologiczną oraz badania obrazowe (MRI, CT, angiografia) u pacjentów z objawami neurologicznymi, postępującym przebiegiem lub poniżej 50. roku życia. Badania laboratoryjne, w tym przeciwciała przeciw receptorowi acetylocholiny, hormony tarczycy i markery zapalne, są wskazane w zależności od podejrzenia etiologii, np. miastenii gravis czy olbrzymiokomórkowego zapalenia tętnic.
astygmatyzm, choroba Gravesa-Basedowa, diplopia, diplopia jednooczna, diplopia obuoczna, diplopia pionowa, diplopia pozioma, dystrofia rogówki, elektromiografia pojedynczego włókna, hormony tarczycy, miastenia gravis, mięśnie oczne, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, orbitopatia tarczycowa, porażenie nerwu bloczkowego, porażenie nerwu odwodzącego, porażenie nerwu okoruchowego, przeciwciała przeciwko receptorowi acetylocholiny, przetoka tętniczo-żylna, rezonans magnetyczny, stożek rogówki, stwardnienie rozsiane, tomografia komputerowa, zaćma, zakrzepica zatoki jamistej, zapalenie opon mózgowych, zapalenie zatok, zespół suchego oka, zez