wysypka odrowa
Wysypka odrowa to charakterystyczny objaw kliniczny odry, wysoce zakaźnej choroby wirusowej. Pojawia się zwykle 3-5 dni po wystąpieniu początkowych objawów grypopodobnych, takich jak gorączka, kaszel, katar i zapalenie spojówek. Ma ona charakter plamisto-grudkowy i rozpoczyna się za uszami oraz na twarzy, następnie rozprzestrzeniając się w kierunku zstępującym na tułów i kończyny.
Morfologicznie wysypka odrowa składa się z czerwonych, nieregularnych plam i grudek, które początkowo są odrębne, a następnie mogą się zlewać, szczególnie na twarzy i górnej części tułowia. Utrzymuje się zwykle przez 5-7 dni, po czym blednie, pozostawiając przejściowe przebarwienia i delikatne złuszczanie naskórka. W okresie ustępowania zmiany przyjmują brązowo-żółtawy odcień.
Diagnostyka różnicowa wysypki odrowej obejmuje odróżnienie jej od innych chorób wysypkowych, takich jak płonica, rumień zakaźny czy reakcje polekowe. Kluczowe znaczenie ma współwystępowanie innych objawów odry, w tym plamek Koplika – białawych wykwitów na błonie śluzowej policzków, które są patognomoniczne dla tej choroby. U pacjentów z niedoborami odporności wysypka może mieć przebieg nietypowy lub być nieobecna.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Fenytoina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Fenytoina, stosowana jako lek przeciwpadaczkowy, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zwiększonego ryzyka myśli i zachowań samobójczych, co potwierdzają metaanalizy badań klinicznych. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z niewydolnością serca, ciężkim upośledzeniem czynności płuc, ciężkim niedociśnieniem tętniczym (ciśnienie skurczowe <90 mmHg), blokiem przedsionkowo-komorowym I stopnia oraz migotaniem i trzepotaniem przedsionków. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zagrażających życiu reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczna nekroliza naskórka (TEN), zwłaszcza w pierwszych tygodniach terapii. U pacjentów pochodzenia tajskiego i chińskiego z allelem HLA-B*1502 oraz nosicieli wariantu CYP2C9*3 obserwuje się zwiększone ryzyko tych powikłań. W przypadku wystąpienia objawów SJS lub TEN konieczne jest natychmiastowe przerwanie leczenia i bezwzględne unikanie ponownego stosowania fenytoiny u tych pacjentów.
allel HLA-B*1502, blok przedsionkowo-komorowy, cukrzyca, dawka leku, drgawka miokloniczne, enzym wątrobowy, fenytoina, glikol propylenowy, hiperglikemia, hipoglikemia, hipoproteinemia, lek przeciwpadaczkowy, leukopenia, migotanie przedsionków, morfologia krwi, myśl samobójcza, napad nieświadomości, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, stan padaczkowy, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna nekroliza naskórka, wariant CYP2C9*3, wysypka odrowa, zespół Stevensa-Johnsona