zakażenie gruźlicą

Zakażenie gruźlicą to stan, w którym organizm człowieka zostaje skolonizowany przez prątki gruźlicy (Mycobacterium tuberculosis), jednak nie rozwija się jeszcze pełnoobjawowa choroba. Jest to tzw. latentna (utajona) infekcja gruźlicza. Szacuje się, że około 1/4 światowej populacji jest zakażona prątkami gruźlicy, jednak tylko u 5-10% z tych osób rozwinie się aktywna choroba w ciągu życia.

Do zakażenia dochodzi najczęściej drogą kropelkową – poprzez wdychanie aerozolu zawierającego prątki gruźlicy, który powstaje podczas kaszlu, kichania czy mówienia osoby chorej. Po dostaniu się do płuc, prątki są fagocytowane przez makrofagi pęcherzykowe, gdzie mogą przetrwać i namnażać się. Układ immunologiczny gospodarza zwykle ogranicza infekcję, tworząc wokół bakterii ziarniniaki, w których prątki mogą pozostawać w stanie uśpienia przez wiele lat.

Wykrywanie zakażenia gruźlicą opiera się głównie na testach immunologicznych: próbie tuberkulinowej (TST) lub testach IGRA (Interferon-Gamma Release Assay), takich jak QuantiFERON-TB Gold czy T-SPOT.TB. Osoby z utajonym zakażeniem gruźlicą nie wykazują objawów choroby i nie są zakaźne dla otoczenia, jednak stanowią rezerwuar potencjalnej choroby w przyszłości.

Profilaktyczne leczenie zakażenia gruźlicą (tzw. chemioprofilaktyka) zalecane jest w szczególności u osób z grup wysokiego ryzyka rozwoju aktywnej gruźlicy, takich jak: pacjenci z immunosupresją (np. zakażeni HIV), po świeżym kontakcie z chorym na gruźlicę, dzieci poniżej 5. roku życia, osoby leczone antagonistami TNF-α. Najczęściej stosowane schematy obejmują izoniazyd przez 6-9 miesięcy, ryfampicynę przez 4 miesiące lub kombinację izoniazyd + ryfapentyna przez 3 miesiące.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl