PrEP
PrEP (Pre-Exposure Prophylaxis) to prewencyjna metoda ochrony przed zakażeniem HIV, polegająca na przyjmowaniu leków antyretrowirusowych przez osoby niezakażone, ale narażone na ryzyko kontaktu z wirusem. Terapia opiera się głównie na stosowaniu preparatów zawierających tenofowir dizoproksyl (TDF) w połączeniu z emtrycytabiną (FTC) lub nowszą formułę tenofowiru – alafenamid tenofowiru (TAF).
Skuteczność PrEP w zapobieganiu zakażeniom HIV wynosi ponad 90% przy regularnym stosowaniu zgodnie z zaleceniami. Terapia może być prowadzona w schemacie ciągłym (codzienne przyjmowanie leku) lub doraźnym (schemat 2+1+1), w zależności od potrzeb pacjenta i oceny ryzyka. Kluczowe jest monitorowanie pacjentów przyjmujących PrEP pod kątem funkcji nerek oraz badanie w kierunku innych infekcji przenoszonych drogą płciową.
Stosowanie PrEP powinno być rozważone u osób z grup zwiększonego ryzyka zakażenia HIV, w tym mężczyzn mających kontakty seksualne z mężczyznami, osób transpłciowych, partnerów osób zakażonych HIV oraz osób uprawiających seks bez zabezpieczenia z partnerami o nieznanym statusie serologicznym. Terapia PrEP stanowi istotny element kompleksowej profilaktyki HIV, jednak nie chroni przed innymi chorobami przenoszonymi drogą płciową.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Proktitis – Zapobieganie i profilaktyka
Proktitis, czyli zapalenie błony śluzowej odbytnicy, może mieć etiologię infekcyjną (w tym STI), zapalną lub popromienną. Profilaktyka infekcyjna opiera się na wstrzymaniu się od kontaktów analnych, ograniczeniu liczby partnerów, stosowaniu prezerwatyw i zapór stomatologicznych oraz badaniu partnerów. Farmakologicznie stosuje się doksycyklinę w profilaktyce poekspozycyjnej (Doxy-PEP) u mężczyzn homoseksualnych, biseksualnych i kobiet transpłciowych, a także PrEP i PEP w zapobieganiu HIV, kiły i chlamydii. Szczepienia przeciw ospie małpiej i meningokokom również wspierają profilaktykę. W przypadku radioterapii miednicy, szczególnie w leczeniu raka prostaty, stosuje się zaawansowane techniki RT (IMRT, IGRT, VMAT) oraz metody fizycznej ochrony odbytnicy, takie jak dystrakcyjne balony, separatory odbytnicy i wstrzyknięcie kolagenu, aby minimalizować ryzyko proktitis popromiennego.
aloes vera, amifostyna, badanie przesiewowe, chlamydia, choroba zapalna jelit, doxy-PEP, IGRT, IMRT, kiła, kwas hialuronowy, modyfikacja dietetyczna, nieswoiste zapalenie jelit, PEP, PrEP, proktitis, proktitis popromienne, radioterapia, radioterapia miednicy, rak jelita grubego, rak prostaty, rzeżączka, steroid, STI, VMAT, zapalenie odbytnicy - Leksykon chorób i schorzeń
Rzeżączka – Zapobieganie i profilaktyka
Rzeżączka, wywoływana przez Neisseria gonorrhoeae, jest istotnym problemem zdrowia publicznego, szczególnie w populacji osób w wieku 15-24 lat. Profilaktyka opiera się na stosowaniu prezerwatyw podczas kontaktów waginalnych, analnych i oralnych, monogamii z partnerem bez zakażenia oraz regularnych badaniach przesiewowych, zwłaszcza u grup wysokiego ryzyka. CDC rekomenduje coroczne badania u aktywnych seksualnie kobiet poniżej 25 roku życia, mężczyzn mających kontakty seksualne z mężczyznami (MSM) oraz osób z HIV lub stosujących PrEP, z częstotliwością nawet co 3-6 miesięcy w przypadku zwiększonego ryzyka. Diagnostyka powinna obejmować wszystkie potencjalne miejsca zakażenia (gardło, odbyt, drogi moczowo-płciowe). W przypadku potwierdzenia zakażenia konieczne jest powiadomienie partnerów seksualnych z ostatnich 60 dni, abstynencja przez minimum 7 dni od rozpoczęcia leczenia oraz kontrolne badanie po 3 miesiącach.
antybiotykooporność, azotan srebra, badanie przesiewowe, ceftriakson, chlamydia, choroba przenoszona drogą płciową, chusta stomatologiczna, doxy-PEP, kiła, maść erytromycynowa, MSM, napaść seksualna, Neisseria gonorrhoeae, niska masa urodzeniowa, poród przedwczesny, PrEP, prezerwatywa, profilaktyka poekspozycyjna, przedwczesne pęknięcie błon płodowych, rzeżączka, rzeżączkowe zapalenie spojówek, wirusowe zapalenie wątroby, zakażenie narządów płciowych, zakażenie noworodka, zapalenie spojówek u noworodków - Leksykon chorób i schorzeń
Infekcje przenoszone drogą płciową – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Infekcje przenoszone drogą płciową (STI) stanowią poważne wyzwanie zdrowotne, z ponad milionem nowych przypadków dziennie w populacji 15-49 lat, z dominującym przebiegiem bezobjawowym. Nieleczone STI zwiększają ryzyko zakażenia HIV, powodują powikłania okołoporodowe, nowotwory (np. HPV i rak szyjki macicy), oporność na antybiotyki (szczególnie rzeżączka) oraz niepłodność. W 2023 roku w USA zgłoszono ponad 2,4 mln przypadków kiły, rzeżączki i chlamydii, z 1,0% wzrostem kiły i 6,8% wzrostem kiły u kobiet w wieku 15-44 lat. Wskaźniki AUC narzędzi predykcyjnych opartych na uczeniu maszynowym dla HIV, kiły, rzeżączki i chlamydii wynoszą odpowiednio 0,72, 0,75, 0,73 i 0,67, a modele takie jak MLP osiągają dokładność do 87,54% w populacji MSM. Wczesna diagnostyka i leczenie, w tym leczenie partnerów seksualnych, są kluczowe dla ograniczenia transmisji i reinfekcji.
antybiotykooporność, chlamydia, DALY, elektroniczna dokumentacja medyczna, infekcja przenoszona drogą płciową, kiła, kiła pierwotna i wtórna, kiła wrodzona, niepłodność, opryszczka, podejście syndromowe, PrEP, rak szyjki macicy, reinfekcja, rzeżączka, STI, sztuczna inteligencja, transmisja wertykalna, uczenie maszynowe, wczesna diagnostyka, zakażenie bezobjawowe, zakażenie HIV, zakażenie HPV, zapalenie spojówek noworodków - Leksykon chorób i schorzeń
Wirus hiv (ludzki wirus niedoboru odporności) i aids (zespół nabytego niedoboru odporności) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wirus HIV, będący retrowirusem atakującym limfocyty CD4+ (komórki T pomocnicze), prowadzi do osłabienia układu odpornościowego, co skutkuje rozwojem AIDS przy spadku liczby komórek CD4+ poniżej 200 komórek/mm³. Terapia antyretrowirusowa (ART) jest kluczowa w kontroli zakażenia, zmniejszając obciążenie wirusowe i zapobiegając progresji do AIDS. WHO rekomenduje zespoły pielęgniarskie do rozszerzenia diagnostyki i opieki, w tym inicjowanie ART, zarządzanie infekcjami oportunistycznymi oraz wsparcie psychoneurologiczne. Pielęgniarki odgrywają istotną rolę w edukacji pacjentów na temat transmisji HIV, zasad „niewykrywalny = nieprzekazywalny” (U=U), monitorowaniu parametrów immunologicznych i wirusologicznych oraz w promowaniu adherencji do leczenia. Opieka domowa prowadzona przez pielęgniarki poprawia przestrzeganie terapii, choć nie wpływa bezpośrednio na poziom wirusa.
adherencja terapeutyczna, AIDS, badanie krwi, czynnik ryzyka, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowy, infekcja grzybicza, komórka T-CD4, leczenie profilaktyczne, lek przeciwgrzybiczny, lekooporność, liczba komórek CD4+, limfocyt CD4+, niedobór odporności, niewykrywalny poziom wirusa, obciążenie wirusowe, opieka paliatywna, PEP, PrEP, profilaktyka infekcji, retrowirus, skutek uboczny, stan przewlekły, supresja wirusa, terapia antyretrowirusowa, test na HIV, wirus HIV, zaburzenie lękowe, zakażenie oportunistyczne, zespół wyniszczenia - Leksykon substancji czynnych
Emtrycytabina – Dawkowanie i sposób podawania
Emtrycytabina jest stosowana w leczeniu zakażenia HIV u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat (≥35 kg) w dawce 200 mg raz na dobę, zwykle w postaci tabletek złożonych z tenofowirem dizoproksylem (245 mg) oraz opcjonalnie efawirenzem (600 mg). W profilaktyce przedekspozycyjnej (PrEP) stosuje się podobne dawkowanie. Tabletki należy podawać doustnie, połykać w całości, a sposób przyjmowania zależy od składu preparatu: produkty z efawirenzem zaleca się przyjmować na czczo, najlepiej przed snem, aby ograniczyć działania niepożądane neurologiczne, natomiast preparaty bez efawirenzu mogą być przyjmowane z posiłkiem. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (CrCl <50 ml/min) nie zaleca się stosowania tabletek złożonych ze względu na konieczność modyfikacji dawkowania; w takich przypadkach należy stosować składniki oddzielnie. U pacjentów z lekkim zaburzeniem czynności nerek (CrCl 50-80 ml/min) stosuje się standardową dawkę 200 mg raz na dobę. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A CPT), jednak przy produktach zawierających efawirenz wymagana jest uważna obserwacja pod kątem działań niepożądanych.
działanie niepożądane, efawirenz, emtrycytabina, interakcja lekowa, koinfekcja HIV-HBV, narażenie na lek, okres półtrwania, PrEP, profilaktyka przedekspozycyjna, ryfampicyna, skala Childa-Pugha-Turcotte’a, tabletka powlekana, tenofowir dizoproksyl, wiremia, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV, zaostrzenie zapalenia wątroby, zapalenie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Sarcoma kaposiego – Zapobieganie i profilaktyka
Sarcoma Kaposiego (SK) jest nowotworem naczyniowym pochodzenia śródbłonkowego, ściśle związanym z zakażeniem wirusem HHV-8 (KSHV). Profilaktyka SK opiera się głównie na zapobieganiu zakażeniu HIV, które jest kluczowym czynnikiem ryzyka rozwoju SK, zwłaszcza w krajach rozwiniętych. Zalecenia profilaktyczne obejmują bezpieczne praktyki seksualne (używanie prezerwatyw, ograniczenie liczby partnerów), regularne testy na HIV, stosowanie profilaktyki przedekspozycyjnej (PrEP) u osób z grup wysokiego ryzyka oraz unikanie wspólnego używania igieł. U zakażonych HIV i KSHV podstawą zapobiegania rozwojowi SK jest wysoce aktywna terapia antyretrowirusowa (HAART), która poprawia kontrolę immunologiczną nad wirusem HHV-8 i zmniejsza ryzyko wystąpienia SK, a także może prowadzić do regresji zmian nowotworowych u około 40% pacjentów z AIDS-zależnym SK. U pacjentów po przeszczepach narządów zaleca się stosowanie inhibitorów mTOR (sirolimus, everolimus) w celu zmniejszenia ryzyka jatrogennego SK.
AIDS, badanie przesiewowe, bezpieczny seks, działanie antyangiogenne, HAART, HHV-8, immunoterapia, inhibitor mTOR, lek przeciwwirusowy, limfocyty CD4, nowotwór naczyniowy, obrzęk limfatyczny, pegylowana liposomalna doksorubicyna, PrEP, profilaktyka przeciwzakrzepowa, sarcoma Kaposiego, terapia antyretrowirusowa, zakażenie HIV, zespół lizy guza - Leksykon chorób i schorzeń
Wirus hiv i aids – Epidemiologia
W 2023 roku na świecie żyło około 39,9 mln osób zakażonych HIV, z 1,3 mln nowych zakażeń i 630 000 zgonów związanych z AIDS. Globalnie 75% zakażonych miało dostęp do terapii antyretrowirusowej (ART), a 72% osiągnęło supresję wiremii. Epidemia wykazuje zróżnicowanie geograficzne: Afryka Subsaharyjska odpowiada za dwie trzecie nowych zakażeń, z dominującą transmisją heteroseksualną i znaczną przewagą zakażeń wśród młodych kobiet (15-24 lata). W USA około 1,2 mln osób żyje z HIV, z 13% nieświadomych zakażenia; południowe stany stanowią 52% nowych diagnoz, a osoby czarnoskóre i latynoskie są nadreprezentowane w nowych zakażeniach (odpowiednio 37% i 32%). W Europie Zachodniej i Ameryce Północnej główną grupą ryzyka są mężczyźni mający kontakty seksualne z mężczyznami (MSM), stanowiący prawie 2/3 nowych zakażeń.
droga zakażenia, komórka CD4+, leczenie antyretrowirusowe, lek antyretrowirusowy, liczba CD4, MSM, nadzór epidemiologiczny, nadzór molekularny, niewykrywalna wiremia, osoba transpłciowa, PrEP, profilaktyka przedekspozycyjna, redukcja szkód, seroprewalencja HIV, supresja wiremii, transmisja wertykalna, wirus HIV, zakażenie HIV, zakażenie oportunistyczne, zgłaszanie przypadków - Leksykon chorób i schorzeń
Wścieklizna – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wścieklizna to śmiertelna choroba wirusowa wywołana przez neurotropowy wirus z rodziny Rhabdoviridae, atakujący ośrodkowy układ nerwowy i prowadzący do zapalenia mózgu oraz rdzenia kręgowego. Okres inkubacji wynosi średnio 3-8 tygodni, ale może trwać od kilku dni do roku. Po wystąpieniu objawów klinicznych, takich jak gorączka, bóle głowy, pobudzenie, halucynacje, wodowstręt i porażenie mięśni oddechowych, choroba jest praktycznie zawsze śmiertelna w ciągu 7-14 dni. Diagnostyka opiera się na historii ekspozycji i objawach klinicznych, a profilaktyka obejmuje szczepienia zwierząt, profilaktykę przedekspozycyjną (PrEP) u osób z grup ryzyka oraz profilaktykę poekspozycyjną (PEP), która polega na dokładnym przemyciu rany przez co najmniej 15 minut, podaniu serii szczepionek oraz immunoglobuliny przeciwko wściekliźnie (HRIG) w dawce 20 IU/kg masy ciała. Szczepionki podaje się domięśniowo w mięsień naramienny, unikając mięśni pośladkowych ze względu na słabe wchłanianie.
błony śluzowe, dysfagia, faza prodromalna, gruczoły ślinowe, halucynacje, hydrofobia, neurotropowy, objawy grypopodobne, okres inkubacji, opieka paliatywna, ośrodkowy układ nerwowy, paraliż, PEP, podanie śródskórne, porażenie, PrEP, profilaktyka poekspozycyjna, profilaktyka przedekspozycyjna, przeciwciała monoklonalne, szczepienie zwierząt, wirus wścieklizny, wścieklizna, zakażenie bakteryjne, zakażenie wtórne, zapalenie mózgu, zapalenie mózgu i rdzenia - Leksykon substancji czynnych
Tenofowir dizoproksyl – Wskazania do stosowania
Tenofowir dizoproksyl, będący nukleotydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy (NRTI), jest stosowany w terapii zakażeń HIV-1 zarówno w preparatach złożonych, jak i w połączeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi. Preparaty zawierające tenofowir dizoproksyl w dawce 245 mg, w połączeniu z emtrycytabiną (200 mg) lub z efawirenzem (600 mg) i emtrycytabiną (200 mg), są wskazane u dorosłych pacjentów z potwierdzoną supresją wirusologiczną (RNA HIV-1 <50 kopii/ml) po co najmniej 3 miesiącach terapii. U młodzieży preparat z tenofowirem i emtrycytabiną może być stosowany jako terapia drugiego rzutu w przypadku oporności na NRTI lub toksyczności leków pierwszego rzutu, natomiast preparaty z efawirenzem nie są zalecane poniżej 18. roku życia. Ponadto, tenofowir dizoproksyl w połączeniu z emtrycytabiną jest zatwierdzony do profilaktyki przedekspozycyjnej (PrEP) u osób dorosłych i młodzieży z grup wysokiego ryzyka zakażenia HIV-1 drogą płciową.
adherencja pacjenta, funkcja nerek, interakcja lekowa, leczenie skojarzone, lek pierwszego rzutu, mutacja oporności, nefrotoksyczność, niepowodzenie wirusologiczne, NRTI, nukleotydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, oporność krzyżowa, oporność na NRTI, PrEP, profilaktyka przedekspozycyjna, replikacja wirusa, RNA HIV-1, substancja przeciwretrowirusowa, supresja wirusologiczna, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwretrowirusowa, wiremia, zakażenie HIV-1, zakażenie wirusem HIV-1