Właściwości farmakokinetyczne leku Depo-Medrol z Lidokainą

Poniższy opis właściwości farmakokinetycznych dotyczy produktu leczniczego Depo-Medrol z Lidokainą (40 mg + 10 mg)/ml, zawiesina do wstrzykiwań. Należy zaznaczyć, że nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych produktu skojarzonego składającego się z metyloprednizolonu i lidokainy, jednak dostępne są dane z badań farmakokinetycznych poszczególnych składników produktu.¹

Wchłanianie

Metyloprednizolon: W przeprowadzonym badaniu z udziałem ośmiu ochotników określono właściwości farmakokinetyczne pojedynczej dawki 40 mg metyloprednizolonu octanu podawanego domięśniowo. Analiza wykazała, że średnia z poszczególnych maksymalnych stężeń w osoczu wynosiła 14,8 ± 8,6 ng/ml, średnia z poszczególnych czasów wystąpienia maksymalnego stężenia (Tmax) wynosiła 7,25 ± 1,04 godziny, a średnie pole powierzchni pod krzywą (AUC) wynosiło 1354,2 ± 424,1 ng/ml × godziny (Dzień 1-21).²

Lidokaina: Badania właściwości farmakokinetycznych lidokainy po absorpcji w płynie stawowym po dostawowym wstrzyknięciu bolusa u pacjentów poddanych artroskopii stawu kolanowego wykazały różne wartości maksymalnego stężenia (Cmax). Zaobserwowano następujące wartości:

• Po podaniu dawki 7 mg/kg: Cmax wynosiło 2,18 µg/ml po 1 godzinie (w surowicy)
• Po podaniu dawki 400 mg: Cmax wynosiło 0,63 µg/ml po 0,5 godziny (w osoczu)
• Po podaniu 25 ml roztworu 1%: Cmax w surowicy wynosiło 0,69 µg/ml po 5 minutach
• Po podaniu 20 ml roztworu 1,5%: Cmax w surowicy wynosiło 0,278 µg/ml po 2 godzinach

Należy podkreślić, że brak jest danych farmakokinetycznych dotyczących działania miejscowego lidokainy po podaniach dokaletkowym i bezpośrednio do torbieli.³

Dystrybucja

Metyloprednizolon: Metyloprednizolon charakteryzuje się szeroką dystrybucją do tkanek, przenika przez barierę krew-mózg i jest wydzielany do mleka matki. Jego pozorna objętość dystrybucji wynosi około 1,4 l/kg. Stopień wiązania metyloprednizolonu z białkami osocza u ludzi wynosi około 77%.⁴

Lidokaina: Stopień wiązania lidokainy z białkami osocza jest zależny od jej stężenia i zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia. Przy stężeniach od 1 do 5 µg/ml stopień wiązania lidokainy z białkami wynosi 60%-80%. Stopień wiązania zależy również od stężenia alfa 1-kwaśnej glikoproteiny w osoczu. Objętość dystrybucji lidokainy w stanie stacjonarnym wynosi 91 l. Lidokaina łatwo przenika przez łożysko i szybko osiągana jest równowaga stężenia niezwiązanego leku. Warto zaznaczyć, że stopień wiązania z białkami osocza u płodu jest mniejszy niż u matki, w wyniku czego całkowite stężenie w osoczu u płodu jest niższe.⁵

Metabolizm

Metyloprednizolon: U ludzi, metyloprednizolon jest metabolizowany w wątrobie do nieaktywnych metabolitów. Głównymi metabolitami są 20-alfa-hydroksymetyloprednizolon i 20-beta-hydroksymetyloprednizolon. Metabolizm w wątrobie zachodzi głównie z udziałem enzymu CYP3A4. Metyloprednizolon, podobnie jak wiele innych substratów enzymu CYP3A4, może być także substratem dla glikoproteiny P należącej do białek transportowych ABC, co wpływa na dystrybucję tkankową i interakcje z innymi lekami modulowanymi przez glikoproteinę P.⁶

Lidokaina: Lidokaina jest metabolizowana głównie w wątrobie. Główne metabolity lidokainy to:

• Monoetyloglicynian ksylidyny
• Glicynoksylidyna
• 2,6-dimetyloanilina
• 4-hydroksy-2,6-dimetyloanilina

N-odalkilowanie lidokainy do monoetyloglicynianu ksylidyny zachodzi przy udziale zarówno enzymu CYP1A2, jak i CYP3A4. Metabolit 2,6-dimetyloanilina jest przekształcany do 4-hydroksy-2,6-dimetyloaniliny przez enzymy CYP2A6 i CYP2E1.⁷

Eliminacja

Metyloprednizolon: Średni okres półtrwania w fazie eliminacji całkowitego metyloprednizolonu wynosi od 1,8 do 5,2 godzin. Całkowity klirens wynosi około 5 do 6 ml/min/kg.⁸

Lidokaina: Klirens lidokainy w osoczu po podaniu dożylnym w bolusie wynosi od 9 do 10 ml/min/kg. Okres półtrwania w fazie eliminacji lidokainy po dożylnym wstrzyknięciu bolusa wynosi zazwyczaj od 1,5 do 2 godzin. Działanie farmakologiczne metabolitów lidokainy jest następujące:

• Monoetyloglicynian ksylidyny – działanie podobne, ale słabsze niż lidokainy, okres półtrwania około 2,3 godziny
• Glicynoksylidyna – działanie podobne, ale słabsze niż lidokainy, okres półtrwania około 10 godzin (może gromadzić się po długotrwałym podawaniu)

Tylko 3% lidokainy jest wydalane przez nerki w postaci niezmienionej. Około 73% lidokainy trafia do moczu w postaci 4-hydroksy-2,6-dimetyloaniliny.⁹

Farmakokinetyka w szczególnych populacjach

Metyloprednizolon: Nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych metyloprednizolonu w szczególnych populacjach pacjentów.¹⁰

Lidokaina – zaburzenia czynności wątroby: U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby okres półtrwania lidokainy po podaniu dożylnym jest około 3-krotnie dłuższy. Brak jest danych farmakokinetycznych dotyczących działania miejscowego lidokainy u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby po podaniach dostawowym, dokaletkowym i bezpośrednio do torbieli.¹¹

Lidokaina – zaburzenia czynności nerek: Wpływ zaburzeń czynności nerek na farmakokinetykę lidokainy przedstawia się następująco:

• Łagodne do umiarkowanych zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny 30–60 ml/min) nie mają wpływu na farmakokinetykę lidokainy, ale mogą zwiększać gromadzenie się metabolitu glicynoksylidyny po podaniu dożylnym
• Ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) powodują zmniejszenie klirensu lidokainy o połowę, a jej okres półtrwania zwiększa się około dwukrotnie wraz ze zwiększonym gromadzeniem się metabolitu glicynoksylidyny
• Farmakokinetyka lidokainy i jej głównego metabolitu monoetyloglicynianu ksylidyny nie ulega znaczącej zmianie u pacjentów poddawanych hemodializie, którzy otrzymują dożylną dawkę lidokainy

Brak jest danych farmakokinetycznych dotyczących działania miejscowego lidokainy u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek po podaniach dostawowym, dokaletkowym i bezpośrednio do torbieli.¹²