Dawkowanie i sposób podawania leku Depo-Medrol z Lidokainą

Preparat Depo-Medrol z Lidokainą, zawierający metyloprednizolonu octan (40 mg) oraz lidokainy chlorowodorek jednowodny (10 mg) w 1 ml zawiesiny do wstrzykiwań, należy podawać wyłącznie okołostawowo lub dostawowo. Produkt leczniczy przed podaniem należy sprawdzić pod kątem obecności cząstek stałych i ewentualnych zmian zabarwienia, o ile roztwór i pojemnik na to pozwalają.¹

Ważne jest, aby pamiętać, że metyloprednizolonu octanu z lidokainą nie należy rozcieńczać ani mieszać z innymi roztworami ze względu na możliwe niezgodności fizyczne. W przypadku stosowania fiolek wielodawkowych, należy zachować szczególne środki ostrożności, aby zapobiec zanieczyszczeniu zawartości fiolki.²

Należy pamiętać, że terapia Depo-Medrolem z lidokainą nie eliminuje potrzeby stosowania innych leków. Choć ta metoda leczenia prowadzi do złagodzenia objawów, nie zapewnia wyleczenia, a hormon nie wpływa na przyczynę zapalenia.³

Dawkowanie w reumatoidalnym zapaleniu stawów i chorobie zwyrodnieniowej stawów

Wielkość dawki metyloprednizolonu do podania dostawowego zależy od wielkości stawu i ciężkości leczonego stanu u danego pacjenta. W przypadkach schorzeń przewlekłych wstrzyknięcia można powtarzać w odstępach od jednego do pięciu lub więcej tygodni, zależnie od stopnia zmniejszenia objawów uzyskanego dzięki podaniu pierwszego wstrzyknięcia.⁴

Technika wykonania wstrzyknięcia dostawowego

Przed wykonaniem wstrzyknięcia dostawowego zaleca się dokładne zapoznanie się z anatomią danego stawu. Dla uzyskania optymalnego działania przeciwzapalnego, wstrzyknięcie należy wykonać do przestrzeni maziówkowej. Stosując jałową technikę typową dla wykonywania nakłucia lędźwiowego, należy szybko wprowadzić do przestrzeni maziówkowej jałową igłę rozmiaru od 20 do 24 (założoną na suchą strzykawkę).⁵

W celu weryfikacji prawidłowego umiejscowienia igły w przestrzeni stawowej należy wykonać aspirację kilku kropel płynu stawowego. Wstrzyknięcie do każdego stawu wykonuje się w miejscu, w którym jama maziówkowa znajduje się najbardziej powierzchniowo i jest w największej mierze wolna od dużych naczyń i nerwów.⁶

Po wprowadzeniu igły w miejsce wstrzyknięcia należy:

1. Wyjąć strzykawkę, do której wykonano aspirację
2. Zastąpić ją drugą strzykawką zawierającą pożądaną ilość metyloprednizolonu octanu z lidokainą
3. Wykonać aspirację niewielkiej ilości płynu stawowego, aby upewnić się, że igła nadal znajduje się w przestrzeni maziówkowej
4. Po wykonaniu wstrzyknięcia kilka razy łagodnie poruszyć stawem, co pomaga w wymieszaniu zawiesiny z płynem stawowym
5. Miejsce wstrzyknięcia przykryć niewielkim, jałowym opatrunkiem⁷

Właściwymi miejscami wykonywania wstrzyknięć dostawowych są stawy kolanowe, skokowe, nadgarstkowe, łokciowe, barkowe, międzypaliczkowe i biodrowe. Wprowadzenie igły do stawu biodrowego jest często trudne i wymaga ostrożności, aby nie przebić dużych naczyń krwionośnych przebiegających w tej okolicy.⁸

Stawy niedostępne anatomicznie, takie jak stawy kręgosłupa i stawy krzyżowo-biodrowe, w których brak jest przestrzeni maziówkowej, nie są odpowiednim miejscem do wykonania wstrzyknięcia. Niepowodzenia leczenia najczęściej wynikają z nieudanego podania leku do przestrzeni stawowej, chociaż w niektórych przypadkach leczenie może nie powieść się również pomimo prawidłowego wykonania wstrzyknięcia do jamy stawowej potwierdzonego aspiracją płynu.⁹

Warto podkreślić, że leczenie miejscowe nie wpływa na podstawowy proces chorobowy, w związku z czym zawsze, gdy jest to możliwe, należy je uzupełnić fizykoterapią i korekcją ortopedyczną.¹⁰

Dawkowanie w zapaleniu kaletki maziowej

Procedura podania leku w zapaleniu kaletki maziowej obejmuje następujące kroki:

1. Staranne oczyszczenie obszaru wokół miejsca wstrzyknięcia
2. W razie potrzeby zastosowanie znieczulenia miejscowego
3. Wprowadzenie do kaletki stawowej jałowej igły o rozmiarze od 20 do 24 założonej na suchą strzykawkę
4. Aspirację płynu
5. Pozostawienie igły w miejscu przy jednoczesnej wymianie strzykawki na kolejną, zawierającą pożądaną dawkę produktu
6. Po wykonaniu wstrzyknięcia, wyjęcie igły i nałożenie niewielkiego opatrunku¹¹

Dawkowanie w innych stanach: ganglion, zapalenie ścięgna, zapalenie nadkłykcia

W leczeniu takich stanów jak zapalenie ścięgna lub zapalenie pochewki ścięgna, po zastosowaniu odpowiedniego środka antyseptycznego, należy uważać, aby wprowadzić zawiesinę do pochewki ścięgna, a nie do samej jego tkanki. Ścięgno łatwiej jest wyczuć dotykiem w pozycji rozciągniętej.¹²

W przypadku leczenia zapalenia nadkłykcia należy ostrożnie wyznaczyć granice obszaru największej bolesności i wstrzyknąć zawiesinę do tej okolicy.¹³

W przypadku ganglionów pochewek ścięgna zawiesinę należy wstrzyknąć bezpośrednio do torbieli. W wielu przypadkach pojedyncze wstrzyknięcie produktu znacznie zmniejsza wielkość torbieli stawowej, a nawet może spowodować jej zniknięcie.¹⁴

Zależnie od ciężkości leczonego stanu, podawane dawki mogą wynosić od 4 do 30 mg. W leczeniu stanów nawracających lub przewlekłych konieczne może być powtórne wykonanie wstrzyknięcia. Każde wstrzyknięcie należy wykonywać w warunkach jałowych.¹⁵