nieaktywowane czynniki krzepnięcia
Nieaktywowane czynniki krzepnięcia to białka osocza krwi, które występują w formie nieaktywnej (zymogeny) i wymagają aktywacji, aby uczestniczyć w kaskadzie krzepnięcia. W organizmie człowieka występuje 13 głównych czynników krzepnięcia, oznaczanych cyframi rzymskimi (I-XIII), z których większość syntetyzowana jest w wątrobie.
Fizjologicznie nieaktywne czynniki krzepnięcia krążą we krwi jako prekursory, które ulegają aktywacji w odpowiedzi na uszkodzenie naczynia krwionośnego. Ich aktywacja następuje zazwyczaj poprzez proteolityczne odcięcie fragmentu cząsteczki, co prowadzi do zmiany konformacyjnej i odsłonięcia centrum aktywnego enzymu.
W praktyce klinicznej preparaty nieaktywowanych czynników krzepnięcia stosowane są jako koncentraty w leczeniu wrodzonych i nabytych niedoborów czynników krzepnięcia (np. hemofilii A i B), w celu zapobiegania i leczenia krwawień. Niektóre preparaty zawierają pojedyncze czynniki (np. koncentrat czynnika VIII), inne stanowią mieszaninę kilku czynników (np. koncentraty zespołu protrombiny – PCC).
Nieaktywowane czynniki krzepnięcia wykorzystywane są również jako składniki diagnostyczne w testach koagulologicznych oraz w produkcji niektórych szczepionek i preparatów immunologicznych. Ich bezpieczeństwo stosowania wiąże się z procesami inaktywacji wirusów i innymi metodami oczyszczania stosowanymi podczas produkcji.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Czynnik X – Wskazania do stosowania
Zespół czynników krzepnięcia FEIBA (Factor Eight Inhibitor Bypassing Activity) to preparat zawierający nieaktywowane czynniki II, IX, X oraz aktywowany czynnik VII, z minimalną zawartością antygenu czynnika VIII (do 0,1 j./1 j. FEIBA). Jest wskazany przede wszystkim w leczeniu i profilaktyce krwawień u pacjentów z hemofilią A i B powikłaną obecnością inhibitorów czynników VIII i IX, gdzie standardowa terapia koncentratami tych czynników jest nieskuteczna. FEIBA znajduje także zastosowanie u pacjentów z nabytymi inhibitorami czynników VIII, IX i XI, a także w indukcji tolerancji immunologicznej (ITI) w połączeniu z koncentratem czynnika VIII, co ma na celu trwałe wyeliminowanie inhibitora. Preparat dostępny jest w dawkach 500 j., 1000 j. i 2500 j., z zawartością białka ludzkiego osocza odpowiednio do dawki (np. 500 j. zawiera 200-600 mg białka), a jego aktywność definiowana jest funkcjonalnie jako skrócenie czasu aPTT do 50% wartości buforowej.
aktywność omijająca inhibitor, aktywowany czynnik VII, antygen czynnika VIII, aPTT, artropatia hemofilowa, czas częściowej tromboplastyny, FEIBA, hemofilia A z inhibitorem, hemofilia B z inhibitorem, indukcja tolerancji immunologicznej, inhibitor czynnika von Willebranda, koncentrat czynnika VIII, nabyta hemofilia A, nabyty inhibitor czynnika krzepnięcia, nieaktywowane czynniki krzepnięcia, proszek liofilizowany, układ kalikreina-kinina - Leksykon substancji czynnych
Czynnik VII – Właściwości farmakokinetyczne
Preparat FEIBA NF, będący kompleksem czynników krzepnięcia zawierającym aktywowany czynnik VII oraz nieaktywowane czynniki II, IX i X, charakteryzuje się złożonym profilem farmakokinetycznym, który uniemożliwia jednoznaczną ocenę parametrów farmakokinetycznych poszczególnych składników, w tym aktywowanego czynnika VII. Zawartość białka ludzkiego osocza w preparacie waha się od 200 do 3000 mg w zależności od mocy (500 j., 1000 j., 2500 j.) i stężenia (25 j./ml lub 50 j./ml), co wpływa na biodostępność i dystrybucję. Jednostka aktywności FEIBA definiowana jest na podstawie zdolności do skrócenia czasu aPTT do 50% wartości buforowej, co pozwala na standaryzację efektu klinicznego, lecz nie umożliwia precyzyjnej farmakokinetycznej charakterystyki poszczególnych czynników.
aktywność omijająca inhibitor, aktywowany czynnik VII, antygen koagulacyjny czynnika VIII, białko ludzkiego osocza, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas kaolinowo-kefalinowy, czynnik krzepnięcia, czynnik VII, FEIBA NF, inhibitor czynnika VIII, nieaktywowane czynniki krzepnięcia, okres półtrwania, parametry koagulologiczne, rekonstytucja preparatu, układ kalikreina-kinina