Wskazania do stosowania
Czynnik X

Wskazania do stosowania zespołu czynników krzepnięcia przeciw inhibitorowi czynnika VIII

Zespół czynników krzepnięcia przeciw inhibitorowi czynnika VIII (FEIBA) jest kompleksem czynników krzepnięcia, który zawiera głównie nieaktywowane czynniki II, IX i X oraz aktywowany czynnik VII. Antygen koagulacyjny czynnika VIII (F VIII C:Ag) występuje w preparacie w stężeniu do 0,1 jednostki na 1 jednostkę FEIBA, natomiast czynniki układu kalikreina-kininy obecne są tylko w śladowych ilościach lub nie występują wcale.¹

Leczenie i profilaktyka krwawień w hemofilii A z inhibitorem

Podstawowym wskazaniem do stosowania FEIBA jest leczenie i zapobieganie krwawieniom u pacjentów z hemofilią A powikłaną obecnością inhibitora czynnika VIII. W przypadku tych pacjentów standardowa terapia czynnikiem VIII jest nieskuteczna z powodu obecności przeciwciał neutralizujących, dlatego wymagają oni zastosowania preparatu o aktywności omijającej inhibitor.²

Leczenie i profilaktyka krwawień w hemofilii B z inhibitorem

FEIBA jest również wskazana w terapii pacjentów z hemofilią B powikłaną obecnością inhibitora czynnika IX. Podobnie jak w przypadku hemofilii A z inhibitorem, obecność przeciwciał neutralizujących czynnik IX uniemożliwia standardowe leczenie koncentratami tego czynnika, co uzasadnia zastosowanie preparatu omijającego.³

Leczenie nabytych inhibitorów czynników krzepnięcia

Poza wrodzonymi zaburzeniami krzepnięcia, FEIBA znajduje zastosowanie w leczeniu i zapobieganiu krwawieniom u osób nie cierpiących na hemofilię, lecz posiadających nabyte inhibitory czynników VIII, IX i XI. Ta grupa pacjentów obejmuje osoby, u których doszło do rozwoju przeciwciał przeciwko czynnikom krzepnięcia w wyniku różnych stanów patologicznych, reakcji polekowych lub innych przyczyn.⁴

Kombinowana terapia eliminacji inhibitora

Ważnym wskazaniem jest również stosowanie FEIBA w połączeniu z koncentratem czynnika VIII podczas długotrwałego leczenia mającego na celu całkowite i trwałe wyeliminowanie inhibitora czynnika VIII. Ta strategia terapeutyczna, znana jako indukcja tolerancji immunologicznej (ITI), ma na celu przywrócenie prawidłowej odpowiedzi na standardowe leczenie czynnikiem VIII.⁵

Zastosowanie w przypadkach inhibitora czynnika von Willebranda

W odosobnionych przypadkach FEIBA może być zastosowana u pacjentów z inhibitorem czynnika von Willebranda. Jest to jednak zastosowanie rzadsze i oparte na indywidualnych doświadczeniach klinicznych.⁶

Dostępne preparaty i dawkowanie

Zespół czynników krzepnięcia przeciw inhibitorowi czynnika VIII dostępny jest w postaci preparatu FEIBA NF w różnych mocach, co umożliwia dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta oraz typu i ciężkości krwawienia.⁷

Dostępne moce preparatu

FEIBA NF jest dostępna w następujących dawkach:

• FEIBA NF, 500 j. – zawiera 500 j. czynnika VIII z aktywnością omijającą inhibitor w 200-600 mg białka ludzkiego osocza⁸
• FEIBA NF, 1000 j. – zawiera 1000 j. czynnika VIII z aktywnością omijającą inhibitor w 400-1200 mg białka ludzkiego osocza⁹
• FEIBA NF, 2500 j. – zawiera 2500 j. czynnika VIII z aktywnością omijającą inhibitor w 1000-3000 mg białka ludzkiego osocza¹⁰

Postać farmaceutyczna i właściwości fizykochemiczne

FEIBA NF występuje w postaci proszku i rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do wstrzykiwań. Produkt ma postać liofilizowanego proszku lub miałkiej substancji stałej o kolorze białym, białawym lub bladozielonym. Po rekonstytucji powstaje roztwór o wartości pH między 6,8 a 7,6.¹¹

Definicja jednostki aktywności

Jednostka aktywności preparatu FEIBA jest definiowana funkcjonalnie: 1 jednostka FEIBA powoduje skrócenie czasu kaolinowo-kefalinowego (aPTT – czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji) osocza z inhibitorem czynnika VIII do 50% wartości buforowej (próby ślepej). Ta definicja umożliwia standaryzację dawkowania w oparciu o efekt przeciwkrzepliwy preparatu.¹²

Zawartość sodu w preparacie

Należy zwrócić uwagę na zawartość sodu w poszczególnych preparatach, zwłaszcza u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi, nadciśnieniem lub wymagających ograniczenia podaży sodu w diecie.¹³

Kliniczne warunki stosowania FEIBA

Leczenie ostrych epizodów krwawienia

FEIBA jest wskazana do stosowania w leczeniu ostrych epizodów krwawienia u pacjentów z hemofilią A lub B powikłaną inhibitorem. Szczególnie istotne jest zastosowanie preparatu w przypadku:

• Krwawień zagrażających życiu¹⁴
• Krwawień do stawów i mięśni¹⁵
• Krwawień związanych z zabiegami chirurgicznymi¹⁶

Profilaktyka krwawień

FEIBA może być stosowana w ramach profilaktyki krwawień u pacjentów z wysokim mianem inhibitora oraz częstymi epizodami krwawień. Profilaktyka jest szczególnie istotna u pacjentów:

• Z nawracającymi krwawieniami do stawów prowadzącymi do artropatii hemofilowej¹⁷
• Z wysokim ryzykiem krwawień zagrażających życiu¹⁸
• Przed planowanymi zabiegami inwazyjnymi¹⁹

Terapia nabytych inhibitorów czynników krzepnięcia

Pacjenci z nabytymi inhibitorami czynników VIII, IX lub XI stanowią odrębną grupę kliniczną. FEIBA jest wskazana do stosowania w przypadku krwawień u tych pacjentów, niezależnie od etiologii inhibitora. Szczególnie ważne jest zastosowanie preparatu w:

• Nabytej hemofilii A (obecność przeciwciał przeciwko czynnikowi VIII)²⁰
• Nabytych zaburzeniach krzepnięcia związanych z inhibitorem czynnika IX²¹
• Nabytych zaburzeniach krzepnięcia związanych z inhibitorem czynnika XI²²

Indukcja tolerancji immunologicznej

FEIBA jest stosowana w połączeniu z koncentratem czynnika VIII podczas protokołów indukcji tolerancji immunologicznej (ITI). Ta strategia terapeutyczna ma na celu eliminację inhibitora poprzez regularne podawanie czynnika VIII w wysokich dawkach, podczas gdy FEIBA zabezpiecza pacjenta przed krwawieniami w okresie prowadzenia terapii. Takie podejście jest szczególnie wskazane u pacjentów:

• Z nowo wykrytym inhibitorem o wysokim mianie²³
• Z inhibitorem utrzymującym się mimo wcześniejszych prób leczenia²⁴
• Z ciężkimi objawami krwawienia podczas trwania protokołu ITI²⁵

Specjalne przypadki kliniczne

W rzadkich sytuacjach FEIBA może być zastosowana u pacjentów z inhibitorem czynnika von Willebranda. Dotyczy to przypadków, gdy standardowe metody leczenia (takie jak desmopresyna lub koncentraty zawierające czynnik von Willebranda) są nieskuteczne z powodu obecności inhibitora.²⁶