zapalenie tętnic wieńcowych
Zapalenie tętnic wieńcowych to stan zapalny naczyń krwionośnych zaopatrujących w krew mięsień sercowy. Schorzenie to może występować jako izolowane zapalenie naczyń wieńcowych lub jako część uogólnionego procesu zapalnego naczyń w przebiegu chorób układowych.
Etiologia zapalenia tętnic wieńcowych jest zróżnicowana i obejmuje choroby autoimmunologiczne (m.in. choroba Kawasaki, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, toczeń rumieniowaty układowy), infekcje (bakteryjne, wirusowe, grzybicze), reakcje polekowe oraz urazy. W przebiegu choroby dochodzi do nacieku zapalnego ściany naczynia, co prowadzi do jej uszkodzenia, zwężenia światła tętnicy, a w konsekwencji do niedokrwienia mięśnia sercowego.
Objawy kliniczne obejmują ból w klatce piersiowej, duszność, zaburzenia rytmu serca, a w ciężkich przypadkach zawał mięśnia sercowego. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (koronarografia, CT, MRI), markerach stanu zapalnego oraz w niektórych przypadkach na biopsji.
Leczenie zapalenia tętnic wieńcowych zależy od przyczyny i obejmuje terapię przeciwzapalną (glikokortykosteroidy, leki immunosupresyjne), przeciwzakrzepową oraz leczenie choroby podstawowej. W przypadkach ciężkiego zwężenia naczyń może być konieczna interwencja przezskórna lub zabieg pomostowania aortalno-wieńcowego. Rokowanie zależy od rozległości procesu zapalnego, szybkości wdrożenia leczenia oraz współistniejących chorób.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Arteritis tętnicy skroniowej – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic (GCA) jest najczęstszym zapaleniem naczyń u osób >50 r.ż., a rokowanie zależy od szybkiego wdrożenia terapii kortykosteroidami, które znacząco poprawiły przeżywalność (wcześniej śmiertelność wynosiła 12,5%). Długoterminowo przeżycie pacjentów z GCA jest porównywalne z populacją ogólną, nawet przy powikłaniach dużych naczyń. Wczesne leczenie jest kluczowe dla zachowania wzroku – opóźnienie zwiększa ryzyko niedokrwiennych powikłań oka, takich jak AAION czy CRAO, które rzadko ulegają poprawie. Pogorszenie widzenia podczas terapii występuje u 9-17% pacjentów, najczęściej w ciągu pierwszych 5 dni, a zajęcie drugiego oka mimo leczenia dotyczy około 9% chorych (w porównaniu do 20-62% u nieleczonych). Biopsja tętnicy skroniowej pozostaje złotym standardem diagnostycznym, a obecność komórek olbrzymich może wskazywać na bardziej agresywną postać choroby z wyższym ryzykiem ślepoty i polimialgii reumatycznej.
anemia, białko C-reaktywne, biopsja tętnicy skroniowej, chromanie żuchwy, glikokortykosteroid, kortykosteroid, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, osteoporoza, ostrość widzenia, polimialgia reumatyczna, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, steroid, tocilizumab, trombocytoza, udar mózgu, wstrzyknięcie podskórne, zamknięcie tętnicy środkowej siatkówki, zapalenie dużych naczyń, zapalenie tętnic wieńcowych, zapalenie tętnicy skroniowej, zawał mięśnia sercowego