Właściwości farmakokinetyczne
Dermatol Aflofarm
Bizmutu galusan zasadowy, będący substancją czynną Dermatol Aflofarm w stężeniu 1 g/g pudru, charakteryzuje się bardzo niską biodostępnością po podaniu doustnym, wynoszącą około 0,04%. W kwaśnym środowisku żołądka ulega przekształceniu do nierozpuszczalnych form, takich jak tlenek, wodorotlenek oraz oksychlorek bizmutu, co ogranicza jego wchłanianie. Wzrost pH żołądka zwiększa absorpcję bizmutu. Endogenne stężenia bizmutu we krwi wahają się od 1 do 15 µg/L. Dystrybucja bizmutu jest zależna od formy chemicznej i drogi podania, z najwyższymi stężeniami obserwowanymi w nerkach, a niższymi w płucach, śledzionie, kościach i mięśniach. Bizmut wykazuje dłuższy czas retencji w tkance nerkowej w porównaniu do innych narządów.
Właściwości farmakokinetyczne leku Dermatol Aflofarm
Dermatol Aflofarm w postaci pudru leczniczego zawiera jako substancję czynną bizmutu galusan zasadowy (Bismuthi subgallas) w stężeniu 1 g substancji czynnej w 1 g pudru. Właściwości farmakokinetyczne tego związku obejmują proces wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania z organizmu.1
Wchłanianie
Aktualnie dostępne piśmiennictwo nie dostarcza szczegółowych danych dotyczących wchłaniania bizmutu galusanu zasadowego. Z przeprowadzonych badań na modelach zwierzęcych oraz u ludzi wynika, że przyswajalność soli bizmutu jest bardzo niska i wynosi mniej niż 1%. W przypadku bizmutu galusanu zasadowego przyswajalność u ludzi jest jeszcze niższa i wynosi zaledwie 0,04%.2
Po podaniu doustnym pochodne bizmutu w kwaśnym środowisku żołądka ulegają przekształceniu do nierozpuszczalnych form: tlenku bizmutu, wodorotlenku bizmutu oraz oksychlorku bizmutu. Warto zaznaczyć, że wzrost pH w środowisku żołądka zwiększa wchłanianie bizmutu.3
Dystrybucja
Według dostępnego piśmiennictwa, endogenne poziomy bizmutu we krwi u ludzi mieszczą się w zakresie od 1 do 15 µg/L i podlegają znacznym wahaniom. Dystrybucja bizmutu do tkanek jest w dużej mierze uzależniona od rodzaju pochodnej bizmutu oraz drogi jej podania.4
Najwyższe stężenia bizmutu obserwuje się w nerkach. Niższe stężenia występują kolejno w płucach, śledzionie, żywych częściach kości i mięśniach. Charakterystyczną cechą farmakokinetyki bizmutu jest dłuższy czas pozostawania w tkance nerkowej w porównaniu z innymi narządami.5
Metabolizm
Metabolizm bizmutu nie został dotychczas dokładnie poznany. Nie zidentyfikowano żadnych specyficznych metabolitów tej substancji. Istnieją przypuszczenia, że w nerkach bizmut ulega de novo wiązaniu z białkami, co może wpływać na jego dalsze losy w organizmie i potencjalnie również na czas jego eliminacji.6
Wydalanie
Eliminacja bizmutu z organizmu zachodzi dwiema drogami. Niewchłonięta część bizmutu jest wydalana głównie z kałem. Natomiast frakcja, która uległa wchłonięciu do krążenia ogólnego, jest wydalana zarówno z moczem, jak i z kałem.7
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania – Dermatol Aflofarm
- Działania niepożądane – Dermatol Aflofarm
- Interakcje leku – Dermatol Aflofarm
- Profil bezpieczeństwa leku – Dermatol Aflofarm
- Przeciwwskazania – Dermatol Aflofarm
- Przedawkowanie – Dermatol Aflofarm
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dermatol Aflofarm
- Skład i postać leku – Dermatol Aflofarm
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne – Dermatol Aflofarm
- Właściwości farmakokinetyczne – Dermatol Aflofarm
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Dermatol Aflofarm
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Dermatol Aflofarm
- Wskazania do stosowania – Dermatol Aflofarm