podawanie domięśniowe
Podawanie domięśniowe (inaczej iniekcja domięśniowa, łac. iniectio intramuscularis, ang. intramuscular injection, IM) to sposób wprowadzania leków w formie roztworu bezpośrednio do tkanki mięśniowej. Jest to jedna z najczęściej stosowanych dróg parenteralnych podawania leków, zapewniająca stosunkowo szybkie wchłanianie substancji leczniczej.
Najczęściej wybierane miejsca do iniekcji domięśniowych to mięsień pośladkowy wielki, mięsień czworogłowy uda (zwłaszcza jego część boczna), mięsień naramienny oraz mięsień pośladkowy średni. Wybór miejsca wstrzyknięcia zależy od wieku pacjenta, objętości leku, jego właściwości fizykochemicznych oraz stanu klinicznego pacjenta.
Technika podawania domięśniowego wymaga przestrzegania zasad aseptyki oraz znajomości anatomii, aby uniknąć uszkodzenia nerwów i naczyń krwionośnych. Standardowo używa się igieł o długości 25-50 mm i grubości 0,8-1,2 mm, dobierając je odpowiednio do budowy ciała pacjenta. Podczas wykonywania iniekcji domięśniowej istotne jest zastosowanie techniki aspiracji przed podaniem leku, aby upewnić się, że igła nie znajduje się w naczyniu krwionośnym.
Zaletami podawania domięśniowego są możliwość wprowadzenia większej objętości leku niż przy iniekcji podskórnej (zazwyczaj do 5 ml u dorosłych), szybsze wchłanianie niż po podaniu podskórnym oraz możliwość podawania leków drażniących, które nie mogą być podawane drogą dożylną. Do ograniczeń tej metody należy ryzyko uszkodzenia struktur anatomicznych oraz ból związany z iniekcją.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Feldene 20 mg/ml
Feldene w postaci roztworu do wstrzykiwań (20 mg/ml) jest wskazany do podawania domięśniowego, głównie w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów, choroby zwyrodnieniowej stawów oraz zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa. Zalecana dawka początkowa i podtrzymująca wynosi 20 mg raz na dobę, z możliwością redukcji dawki podtrzymującej do 10 mg u wybranych pacjentów. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 20 mg. Terapia powinna być inicjowana przez lekarzy doświadczonych w leczeniu chorób reumatycznych, a ocena korzyści i tolerancji leczenia powinna nastąpić po 14 dniach. Roztwór jest szczególnie zalecany do leczenia stanów ostrych i zaostrzeń przewlekłych, podawany w górny zewnętrzny kwadrant mięśnia pośladkowego z zachowaniem aseptyki i aspiracją przed wstrzyknięciem.
alkohol benzylowy, choroba reumatyczna, choroba zwyrodnieniowa stawów, etanol bezwodny, gastroprotekcja, glikol propylenowy, górny zewnętrzny kwadrant pośladka, inhibitor pompy protonowej, lek chroniący błonę śluzową żołądka, mięsień pośladkowy wielki, mizoprostol, naczynie krwionośne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, piroksykam, podawanie domięśniowe, reumatoidalne zapalenie stawów, stany ostre, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sulperazon 2 g 1000 mg + 1000 mg
Sulperazon to preparat zawierający cefoperazon i sulbaktam w stosunku 1:1, dostępny w dawkach 1 g (500 mg + 500 mg) oraz 2 g (1000 mg + 1000 mg) w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji. Standardowa dawka dobowa dla dorosłych wynosi 2-4 g produktu (1-2 g cefoperazonu), podawana dożylnie lub domięśniowo co 12 godzin w równych dawkach. W ciężkich zakażeniach dawkę można zwiększyć do 8 g produktu (4 g cefoperazonu). Maksymalna dobowa dawka sulbaktamu to 4 g (odpowiada 8 g Sulperazonu). U pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min konieczne jest dostosowanie dawki sulbaktamu: 1 g co 12 h przy klirensie 15-30 ml/min oraz 500 mg co 12 h przy klirensie <15 ml/min. U pacjentów dializowanych lek podaje się po sesji dializy ze względu na zmienioną farmakokinetykę sulbaktamu i skrócony okres półtrwania cefoperazonu.
cefoperazon i sulbaktam, chlorowodorek lidokainy, ciężkie zakażenie, hemodializa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podawanie domięśniowe, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, roztwór mleczanowy Ringera, sesja dializy, Sulperazon, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zakażenie oporne na leczenie