promieniowanie zewnętrzne

Promieniowanie zewnętrzne to forma promieniowania jonizującego pochodząca ze źródeł znajdujących się poza organizmem pacjenta. W medycynie wykorzystywane jest głównie w radioterapii do leczenia nowotworów, gdzie wiązki promieniowania (np. promieniowanie gamma, rentgenowskie, protonowe) są kierowane na tkanki nowotworowe w celu zniszczenia komórek rakowych poprzez uszkodzenie ich DNA.

Współczesne techniki radioterapii zewnętrznej obejmują radioterapię konformalną 3D (3D-CRT), radioterapię z modulacją intensywności wiązki (IMRT), terapię protonową oraz radioterapię stereotaktyczną. Każda z tych metod pozwala na precyzyjne dostarczenie wysokiej dawki promieniowania do guza przy jednoczesnym zminimalizowaniu ekspozycji zdrowych tkanek.

Planowanie leczenia promieniowaniem zewnętrznym wymaga szczegółowego obrazowania (CT, MRI, PET) do określenia dokładnej lokalizacji guza oraz wykorzystania zaawansowanych systemów planowania leczenia. Efekty uboczne zależą od lokalizacji leczonego obszaru i mogą obejmować zmęczenie, reakcje skórne oraz specyficzne dla danego regionu powikłania, jak zapalenie błony śluzowej czy zapalenie płuc popromienne.

Ochrona radiologiczna personelu i pacjentów przed niepożądanym narażeniem na promieniowanie zewnętrzne stanowi istotny element bezpieczeństwa w medycynie radiacyjnej. Opiera się na trzech głównych zasadach: czas, odległość i osłona, które mają na celu minimalizację dawki pochłoniętej przez organizm.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl