stężenie albumin w osoczu

Stężenie albumin w osoczu to kluczowy parametr diagnostyczny, wykorzystywany w ocenie stanu odżywienia oraz funkcji wątroby. Albuminy, stanowiące około 60% wszystkich białek osocza, są syntetyzowane głównie w wątrobie i pełnią istotne funkcje fizjologiczne, w tym utrzymanie ciśnienia onkotycznego osocza oraz transport wielu substancji w krwiobiegu.

Prawidłowe stężenie albumin w osoczu wynosi 3,5-5,0 g/dl (35-50 g/l). Obniżone wartości (hipoalbuminemia) mogą wskazywać na niedożywienie białkowe, choroby wątroby (np. marskość), zespół nerczycowy, przewlekłe stany zapalne, oparzenia lub enteropatie z utratą białka. Hipoalbuminemia jest ważnym czynnikiem prognostycznym w wielu stanach klinicznych i często koreluje z gorszym rokowaniem.

Oznaczenie stężenia albumin w osoczu wykonuje się najczęściej metodami kolorymetrycznymi lub immunochemicznymi. Wartość tego parametru należy interpretować w kontekście innych wskaźników, takich jak całkowite stężenie białka, proteinogram oraz stan kliniczny pacjenta. W praktyce klinicznej, długi okres półtrwania albumin (około 20 dni) sprawia, że ich stężenie jest raczej wskaźnikiem przewlekłych, a nie ostrych zmian stanu odżywienia.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl