przeciwciała przeciwpłytkowe
Przeciwciała przeciwpłytkowe to immunoglobuliny skierowane przeciwko antygenom obecnym na powierzchni płytek krwi. Ich obecność w organizmie może prowadzić do zwiększonego niszczenia płytek, co klinicznie objawia się małopłytkowością (trombocytopenią).
Przeciwciała te mogą powstawać w przebiegu chorób autoimmunologicznych (np. małopłytkowość immunologiczna ITP, toczeń rumieniowaty układowy), po transfuzjach krwi, podczas ciąży (małopłytkowość płodowo-noworodkowa) czy w wyniku działania niektórych leków (heparyna – HIT). Mogą być skierowane przeciwko różnym antygenom płytkowym, najczęściej z układu HLA lub swoistych płytkowych glikoprotein.
Diagnostyka obecności przeciwciał przeciwpłytkowych obejmuje testy immunoenzymatyczne (ELISA), cytometrię przepływową czy test immunofluorescencji. Leczenie zależy od przyczyny ich występowania i obejmuje m.in. immunosupresję, immunoglobuliny dożylne, kortykosteroidy, a w przypadkach opornych – splenektomię lub leki biologiczne.
Klinicznie obecność przeciwciał przeciwpłytkowych może manifestować się skłonnością do krwawień, wybroczynami skórnymi, krwawieniami z błon śluzowych lub – w ciężkich przypadkach – krwawieniami do narządów wewnętrznych. Diagnostyka różnicowa małopłytkowości związanej z przeciwciałami przeciwpłytkowymi wymaga wykluczenia innych przyczyn obniżonej liczby płytek.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Małopłytkowość – Patofizjologia i mechanizm
Małopłytkowość definiowana jest jako liczba płytek krwi poniżej 150 x 10^9/L i może wynikać z czterech głównych mechanizmów: zmniejszonego wytwarzania płytek w szpiku, zwiększonego ich niszczenia w krążeniu, nieprawidłowej sekwestracji (np. w śledzionie) oraz rozcieńczenia krwi. Immunologiczna małopłytkowość (ITP) to autoimmunologiczne zaburzenie, w którym dochodzi do produkcji autoprzeciwciał przeciwko glikoproteinom płytek (głównie GPIIb/IIIa i GPIb-IX-V), prowadzących do ich fagocytozy w śledzionie i wątrobie oraz aktywacji dopełniacza. Oprócz mechanizmów zależnych od receptorów Fc, przeciwciała anty-GPIb indukują desialilację i apoptozę płytek, co wiąże się z opornością na standardowe terapie, takie jak dożylne immunoglobuliny (IVIG). Ponadto, cytotoksyczne limfocyty T CD8+ niszczą płytki i megakariocyty, a upośledzona produkcja płytek jest związana z autoprzeciwciałami i nieprawidłowym poziomem trombopoetyny (TPO), który u około 66% pacjentów z ITP jest prawidłowy lub obniżony. Śledziona pełni kluczową rolę w patogenezie ITP, co potwierdza skuteczność splenektomii.
agonista receptora trombopoetyny, choroba Gravesa-Basedowa, cytotoksyczność zależna od dopełniacza, czynnik płytkowy 4, czynnik von Willebranda, eltrombopag, fosfatydyloseryna, glikoproteiny błonowe, Helicobacter pylori, immunoglobuliny dożylne, immunologiczna małopłytkowość, komórki plazmatyczne, kwas sialowy, limfocyty B, limfocyty T CD8+, limfocyty T pomocnicze, limfocyty T regulatorowe, małopłytkowość, małopłytkowość immunologiczna, małopłytkowość indukowana heparyną, małopłytkowość polekowa, nadciśnienie wrotne, płytki krwi, przeciwciała przeciwpłytkowe, receptor Fc, rytuksymab, sarkoidoza, sialidaza, szpik kostny, toczeń rumieniowaty układowy, tolerancja immunologiczna, trombopoetyną, układ siateczkowo-śródbłonkowy, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zespół antyfosfolipidowy, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Irinotecan Accord 20 mg/ml
Irynotekan chlorowodorek, stosowany w dawce 350 mg/m² co 3 tygodnie w monoterapii, charakteryzuje się istotnym profilem toksyczności, w którym dominują opóźniona biegunka (występująca >24 h po podaniu) oraz zaburzenia hematologiczne, zwłaszcza neutropenia obserwowana u 78,7% pacjentów, z ciężką postacią (<500/mm³) u 22,6%. Mediana czasu do najniższego poziomu neutrofili wynosi około 8 dni, a ich normalizacja następuje zwykle do 22. dnia cyklu. Ciężka biegunka dotyczy 20% pacjentów, a gorączka neutropeniczna występuje u 6,2%. Ostry zespół cholinergiczny, manifestujący się wczesną biegunką, bólem brzucha, zwężeniem źrenic i nadmiernym wydzielaniem śliny, obserwowany jest u 9% pacjentów i ustępuje po podaniu atropiny. Inne często występujące działania niepożądane to niedokrwistość (58,7% pacjentów, z hemoglobiną <8 g/dl u 8%) oraz małopłytkowość (<100 000/mm³) u 7,4% pacjentów. Przemijające podwyższenie enzymów wątrobowych (aminotransferazy u 9,2%, fosfataza zasadowa u 8,1%) oraz kreatyniny (7,3%) również zostało odnotowane.
bewacyzumab, biegunka opóźniona, cetuksymab, Clostridium difficile, gorączka neutropeniczna, hipokaliemia, hiponatremia, irynotekan chlorowodorek, kapecytabina, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwnowotworowy, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwienne zapalenie jelita grubego, niedokrwistość, niedrożność jelit, ostra niewydolność nerek, ostry zespół cholinergiczny, perforacja jelit, posocznica, przeciwciała przeciwpłytkowe, rak jelita grubego i odbytnicy z przerzutami, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie okrężnicy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowa choroba płuc, stłuszczeniowe zapalenie wątroby, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia hematologiczne, zapalenie jelita grubego - Leksykon chorób i schorzeń
Małopłytkowość immunologiczna – Patofizjologia i mechanizm
Małopłytkowość immunologiczna (ITP) to choroba autoimmunologiczna charakteryzująca się trombocytopenią <100 x 10^9/L, wynikającą z nadmiernego niszczenia płytek krwi oraz upośledzonej trombocytopoezy. Patogeneza ITP obejmuje produkcję autoprzeciwciał IgG przeciwko glikoproteinom błonowym płytek (głównie GPIIb/IIIa i GPIb-IX-V), które prowadzą do fagocytozy płytek przez makrofagi śledzionowe i wątrobowe (poprzez receptory Fcγ), aktywacji dopełniacza (CDC), apoptozy płytek oraz desialilacji i eliminacji przez receptory Ashwella-Morella w wątrobie. Około 30-40% pacjentów nie wykazuje przeciwciał, co wskazuje na istotną rolę cytotoksycznych limfocytów T CD8+ uszkadzających płytki i megakariocyty, a także zaburzenia równowagi subpopulacji limfocytów T CD4+ (zmniejszenie Treg, wzrost Th1, Th17, Th22) oraz nadaktywność komórek T folikularnych i dendrytycznych, co podtrzymuje autoimmunizację i produkcję autoprzeciwciał. Ponadto, w ITP obserwuje się nieadekwatnie niski poziom trombopoetyny (TPO) mimo małopłytkowości, co dodatkowo ogranicza produkcję płytek w szpiku kostnym.
autoprzeciwciała, cytotoksyczne limfocyty T, cytotoksyczność zależna od dopełniacza, ekspansja klonalna, fosfatydyloseryna, glikoproteina IIb/IIIa, glikoproteiny błonowe, komórki dendrytyczne, kompleks atakujący błonę, limfocyty T CD8+, limfocyty Th1, małopłytkowość immunologiczna, megakariocyty, mikrobiota jelitowa, obniżona liczba płytek krwi, odpowiedź immunologiczna, przeciwciała przeciwpłytkowe, regulatorowe limfocyty T, szpik kostny, tolerancja immunologiczna, trombopoetyną, układ siateczkowo-śródbłonkowy, zakażenie Helicobacter pylori - Leksykon chorób i schorzeń
Małopłytkowość immunologiczna – Diagnostyka i diagnoza
Immune thrombocytopenia (ITP) to nabyta choroba autoimmunologiczna charakteryzująca się izolowaną małopłytkowością, definiowaną jako liczba płytek krwi poniżej 100 000/μL, przy prawidłowych wartościach innych elementów morfotycznych. Diagnostyka ITP opiera się na wykluczeniu innych przyczyn małopłytkowości, gdyż nie istnieje specyficzny test potwierdzający to schorzenie. Kluczowe jest przeprowadzenie dokładnego wywiadu, badania fizykalnego oraz morfologii krwi z rozmazem, gdzie obserwuje się izolowaną małopłytkowość bez innych nieprawidłowości. Należy zwrócić uwagę na wykluczenie pseudotrombocytopenii (np. agregacja płytek w probówce z EDTA) oraz ocenić średnią objętość płytek (MPV), gdzie wartości >12,4 fL mogą sugerować małopłytkowość wrodzoną. Dodatkowo, w zależności od obrazu klinicznego, wykonuje się badania serologiczne (HIV, HCV), testy na Helicobacter pylori, ocenę funkcji tarczycy, immunoglobulin oraz badania w kierunku chorób autoimmunologicznych (ANA, APLA). Biopsja szpiku kostnego nie jest rutynowo wymagana, chyba że występują nieprawidłowości w morfologii lub nietypowy przebieg kliniczny.
biopsja szpiku kostnego, czynnik aktywujący limfocyty B, dożylne immunoglobuliny, elementy morfotyczne krwi, Helicobacter pylori, kortykosteroidy, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwawienie z błon śluzowych, małopłytkowość, megakariocyt, morfologia krwi obwodowej, płytki krwi, pospolity zmienny niedobór odporności, przeciwciała antyfosfolipidowe, przeciwciała przeciwpłytkowe, rozmaz krwi, splenektomia, średnia objętość płytek, toczeń rumieniowaty układowy, trombopoetyną, wybroczyny, zespół mielodysplastyczny