plastry lecznicze
Plastry lecznicze stanowią nowoczesną formę podania leków, która umożliwia przenikanie substancji aktywnych przez skórę bezpośrednio do krwiobiegu, z pominięciem przewodu pokarmowego. Ta droga podania, określana jako przezskórna (transdermalna), zapewnia stabilne stężenie leku w organizmie przez dłuższy czas, co jest szczególnie istotne w terapii przewlekłej.
Mechanizm działania plastrów leczniczych opiera się na stopniowym uwalnianiu substancji czynnej, która następnie dyfunduje przez warstwy skóry. Skuteczność tej metody zależy od właściwości fizykochemicznych leku, jego masy cząsteczkowej, lipofilności oraz stanu skóry pacjenta. Najczęściej w formie plastrów stosowane są niesteroidowe leki przeciwzapalne, opioidy, hormony, nikotyna w terapii uzależnień czy leki przeciwnadciśnieniowe.
W praktyce klinicznej plastry lecznicze znajdują zastosowanie w wielu dziedzinach medycyny, w tym w leczeniu bólu przewlekłego, terapii hormonalnej, leczeniu choroby wieńcowej czy w programach rzucania palenia. Zaletami tej formy podania są: możliwość uniknięcia efektu pierwszego przejścia przez wątrobę, zmniejszenie częstości dawkowania, poprawa współpracy pacjenta oraz możliwość szybkiego przerwania podawania leku w razie wystąpienia działań niepożądanych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Butylohydroksyanizol – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Butylohydroksyanizol (E 320) jest substancją pomocniczą w plastrach leczniczych Voltaren Forte 140 mg, z zawartością 2,90 mg na plaster. W kontekście stosowania u kobiet ciężarnych, należy uwzględnić zarówno diklofenak, jak i butylohydroksyanizol. Po podaniu miejscowym stężenie ogólnoustrojowe diklofenaku jest niższe niż po podaniu doustnym, jednak stosowanie plastrów w I i II trymestrze ciąży jest zalecane wyłącznie w sytuacjach bezwzględnej konieczności, ze względu na ryzyko poronienia oraz wad wrodzonych serca i wytrzewienia, które wzrasta z dawką i czasem leczenia (ryzyko wad układu krążenia wzrasta z <1% do około 1,5%). W III trymestrze stosowanie jest przeciwwskazane z powodu ryzyka toksycznego działania na płuca i serce płodu (przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, nadciśnienie płucne), zaburzeń czynności nerek i małowodzia, a także wydłużenia czasu krwawienia i hamowania czynności skurczowej macicy u matki.
butylohydroksyanizol, czynność skurczowa macicy, dawka terapeutyczna, diklofenak, działanie antyagregacyjne, inhibitor syntezy prostaglandyn, karmienie piersią, małowodzie, nadciśnienie płucne, niewydolność nerek, plastry lecznicze, podanie miejscowe, przewód tętniczy, stosunek korzyści do ryzyka, substancja pomocnicza, synteza prostaglandyn, trzeci trymestr ciąży, wada wrodzona serca, wada wrodzona układu krążenia, wytrzewienie - Leksykon substancji czynnych
Butylohydroksyanizol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Butylohydroksyanizol (E 320) występuje w produkcie leczniczym Voltaren Forte 140 mg w ilości 2,90 mg na plaster. Przedkliniczne badania diklofenaku sodowego, substancji czynnej, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka poza znanymi działaniami niepożądanymi. W badaniach toksyczności przewlekłej u zwierząt obserwowano głównie zmiany i owrzodzenia układu pokarmowego oraz dawkozależne zwiększenie częstości zakrzepów w naczyniach wieńcowych. Badania reprodukcyjne wykazały zahamowanie owulacji u królików, nieprawidłowości implantacji i rozwoju zarodka u szczurów oraz wydłużenie ciąży i porodu. Diklofenak nie wykazał działania teratogennego przy dawkach poniżej progu toksyczności dla matki. Tolerancja miejscowa diklofenaku była dobra, co jest istotne dla bezpieczeństwa stosowania plastra leczniczego.
bezpieczeństwo farmakologiczne, butylohydroksyanizol, diklofenak sodowy, dysfagia, genotoksyczność, hamowanie owulacji, plastry lecznicze, przeciwutleniacz syntetyczny, przenikanie przezskórne, rakotwórczość, ryzyko środowiskowe, teratogenność, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, Voltaren Forte, zakrzepica naczyń wieńcowych