siekacz
Siekacz to rodzaj zęba, który znajduje się w przedniej części uzębienia. Siekacze charakteryzują się płaską, dłutowatą koroną, przystosowaną do odcinania pokarmu. W pełnym uzębieniu dorosłego człowieka występuje osiem siekaczy – po cztery w szczęce i żuchwie.
Siekacze pełnią ważną funkcję w procesie żucia, stanowiąc pierwszą linię w mechanicznym rozdrabnianiu pokarmu. Poza funkcją żuciową, siekacze górne odgrywają istotną rolę estetyczną, kształtując wygląd twarzy i uśmiechu pacjenta. Ich pozycja i stan mają znaczący wpływ na profil twarzy oraz funkcje fonetyczne.
W praktyce stomatologicznej siekacze często wymagają interwencji ze względu na ich ekspozycję na urazy mechaniczne oraz podatność na próchnicę. Leczenie siekaczy, zarówno zachowawcze jak i protetyczne, wymaga szczególnej uwagi z uwagi na ich widoczność oraz znaczenie funkcjonalne i estetyczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lonamo 100 mg
Badania przedkliniczne sytagliptyny, substancji czynnej leku Lonamo, wykazały toksyczne działanie na wątrobę i nerki u gryzoni przy ekspozycji przekraczającej 58-krotnie dawkę terapeutyczną u ludzi, z bezpiecznym marginesem na poziomie 19-krotnej ekspozycji. U szczurów stwierdzono nieprawidłowości w rozwoju siekaczy przy dawkach >67-krotnych, jednak przy 58-krotnym narażeniu nie zaobserwowano wpływu na zęby. U psów przy ekspozycji >23-krotnej pojawiły się objawy neurotoksyczności (m.in. ataksja, drżenie, białe pieniste wymioty) oraz zwyrodnienie mięśni szkieletowych, natomiast przy 6-krotnym narażeniu nie stwierdzono negatywnych efektów. Sytagliptyna nie wykazała genotoksyczności, a karcynogenność ograniczała się do wzrostu częstości gruczolaków i raków wątroby u szczurów przy dawkach >58-krotnych, co wiązano z przewlekłym działaniem hepatotoksycznym. Margines bezpieczeństwa w tym zakresie wynosił 19-krotność ekspozycji klinicznej, co minimalizuje ryzyko dla ludzi.
ataksja, działanie hepatotoksyczne, działanie karcynogenne, efekt toksyczny, ekspozycja kliniczna, ekspozycja na sytagliptynę, genotoksyczność, gruczolak wątroby, Lonamo, narażenie ustrojowe, neurotoksyczność, objawy neurologiczne, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, siekacz, substancja czynna, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, wskaźnik mleko/osocze, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin Polpharma 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sytagliptyny (Sitagliptin Polpharma) wykazały toksyczność narządową, neurotoksyczność oraz potencjalne działanie teratogenne i kancerogenne jedynie przy ekspozycjach wielokrotnie przekraczających poziomy terapeutyczne u ludzi. Toksyczność wątrobowa i nerkowa u gryzoni pojawiła się przy narażeniu >58-krotnym, natomiast NOAEL wynosił 19-krotność ekspozycji klinicznej. U szczurów stwierdzono nieprawidłowości w rozwoju siekaczy przy >67-krotnym narażeniu, bez wpływu na zęby przy 58-krotności. U psów przy ~23-krotnym narażeniu obserwowano przemijające objawy neurologiczne (m.in. ataksja, drżenie, ograniczenie aktywności) oraz zwyrodnienie mięśni szkieletowych, z NOAEL na poziomie 6-krotności ekspozycji klinicznej. Badania genotoksyczności nie wykazały potencjału mutagennego, a kancerogenność u szczurów ograniczała się do wzrostu gruczolaków i raków wątroby przy >58-krotnym narażeniu, co wiązano z przewlekłą hepatotoksycznością. Wpływ na płodność był nieistotny, choć przy >29-krotnym narażeniu odnotowano niewielkie zniekształcenia żeber u płodów szczurów oraz toksyczność matczyną u królików. Sytagliptyna przenikała do mleka szczurów w stosunku 4:1 względem osocza, co ma znaczenie dla stosowania u kobiet karmiących piersią.
ataksja, badanie histologiczne, badanie przedkliniczne, drżenie, ekspozycja terapeutyczna, genotoksyczność, hepatotoksyczność, hipoaktywność, kancerogenność, miopatia, neurotoksyczność, nowotwór wątroby, płodność, postawa zgarbiona, przenikanie do mleka, siekacz, ślinotok, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność wątrobowo-nerkowa, układ nerwowy, wada wrodzona żeber, wymioty pieniste, zaburzenia oddechowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin Grindeks 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sytagliptyny wykazały toksyczność narządową, głównie wątroby i nerek, przy ekspozycji ustrojowej przekraczającej 58-krotnie poziom narażenia człowieka, natomiast przy 19-krotnym przekroczeniu dawki terapeutycznej nie zaobserwowano istotnych efektów toksycznych. U szczurów stwierdzono zmiany w budowie siekaczy przy ekspozycji 67-krotnie wyższej niż kliniczna, jednak ich znaczenie dla ludzi pozostaje niejasne. U psów przy około 23-krotnym przekroczeniu dawki klinicznej odnotowano przemijające objawy neurotoksyczne (m.in. ataksja, drżenie, zaburzenia oddechowe) oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych, podczas gdy przy 6-krotnym przekroczeniu dawki nie obserwowano takich zmian. Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego, a potencjał rakotwórczy był istotny jedynie u szczurów przy ekspozycji 58-krotnie przekraczającej dawkę kliniczną, co wiązało się z przewlekłą hepatotoksycznością i nie jest uznawane za istotne ryzyko dla ludzi.
ataksja, drżenie, działanie hepatotoksyczne, ekspozycja ustrojowa, genotoksyczność, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, potencjał rakotwórczy, rak wątroby, siekacz, sytagliptyna, toksyczność mięśniowa, toksyczność narządowa, toksyczność nerkowa, toksyczność neurologiczna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wątrobowa, układ autonomiczny, uszkodzenie OUN, wskaźnik mleko/osocze, wymioty, wzmożone ślinienie, zaburzenie koordynacji, zaburzenie oddychania, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych