Dawkowanie i sposób podawania
Seryma

Dawkowanie i sposób podawania substancji seryma

Dawkowanie substancji seryma musi być dostosowane indywidualnie do zapotrzebowania pacjenta na aminokwasy, elektrolity i płyny, z uwzględnieniem stanu klinicznego chorego (stan odżywienia i/lub stopień katabolizmu zależny od choroby zasadniczej). Prawidłowe dostosowanie dawki ma kluczowe znaczenie dla skuteczności leczenia żywieniowego.¹

Dawkowanie u pacjentów dorosłych

U pacjentów dorosłych dawkowanie zależy od wydatku energetycznego, stanu klinicznego, masy ciała oraz możliwości metabolizowania składników preparatów zawierających serymę. Należy również uwzględnić składniki energetyczne lub białka dodatkowo dostarczane doustnie lub dojelitowo.²

Średnie dobowe zapotrzebowanie dla osób dorosłych wynosi:

• 0,16 do 0,35 g azotu/kg masy ciała (1-2 g aminokwasów/kg), w zależności od stanu odżywienia pacjenta oraz stopnia katabolizmu³
• 20 do 40 kcal/kg masy ciała⁴
• 20 do 40 ml płynu/kg lub 1 do 1,5 ml na zużywaną kcal⁵

Szczególne grupy pacjentów mogą wymagać zwiększonej podaży azotu – do 0,4 g azotu/kg masy ciała (2,5 g aminokwasów/kg).⁶

Dawkowanie w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z ciągłą terapią nerkozastępczą (CRRT): Maksymalna dawka dobowa może wynosić do 33 ml/kg, co odpowiada 2,5 g aminokwasów/kg, 2,4 g glukozy/kg i 1,2 g lipidów/kg. Dla pacjenta o masie 70 kg byłoby to około 2310 ml preparatu dziennie.⁷

Pacjenci z chorobliwą otyłością: U tych chorych dawkę należy obliczać na podstawie idealnej masy ciała (IBW – ideal body weight). Maksymalna dawka dobowa może wynosić do 33 ml/kg IBW, co odpowiada 2,5 g aminokwasów/kg, 2,4 g glukozy/kg i 1,2 g lipidów/kg.⁸

Pacjenci przyjmujący śróddializacyjne żywienie pozajelitowe (IDPN): Ta forma żywienia przeznaczona jest dla pacjentów, którzy nie znajdują się w stanie ciężkiego niedożywienia. Wybór odpowiedniego składu i objętości preparatu powinien opierać się na różnicy między spontanicznym przyjmowaniem pokarmu a zalecanym spożyciem, jak również na tolerancji metabolicznej. Maksymalna szybkość infuzji może wynosić 3,6 ml/kg/godzinę, co odpowiada 0,2 g/kg/godzinę aminokwasów, 0,40 g/kg/godzinę glukozy oraz 0,14 g/kg/godzinę tłuszczów podawanych przez 4 godziny.⁹

Dawkowanie u dzieci i młodzieży

Preparaty zawierające substancję seryma nie są zalecane do stosowania u dzieci poniżej 2 lat ze względu na nieodpowiedni skład oraz objętość.^{10 11}

Dawkowanie u dzieci w wieku od 2 lat i młodzieży zależy od wydatku energetycznego pacjenta, stanu klinicznego, masy ciała oraz możliwości metabolizowania składników preparatu, jak również od składników energetycznych lub białek dodatkowo podawanych doustnie/dojelitowo.¹²

Należy uwzględnić, że dobowe zapotrzebowanie na płyny, azot oraz energię zmniejsza się wraz z wiekiem. Zazwyczaj rozróżnia się dwie grupy wiekowe: 2-11 lat oraz 12-18 lat.¹³

Tabela dawkowania w zależności od wieku i masy ciała

^{14
15
16
17
18}

Maksymalna szybkość infuzji

^{19
20
21
22
23}

Dostosowanie dawkowania do wieku i potrzeb

U dzieci w wieku 2-4 lat zalecana dawka dobowa wynosi:

• 15 ml/kg masy ciała = 1,5 g aminokwasów/kg masy ciała²⁴

U dzieci w wieku 5-13 lat zalecana dawka dobowa wynosi:

• 10 ml/kg masy ciała = 1,0 g aminokwasów/kg masy ciała²⁵

U małych dzieci zaleca się rozpoczynanie infuzji od małej dawki dobowej i stopniowe zwiększanie do maksymalnego dawkowania.²⁶

Sposób podawania substancji seryma

Preparaty zawierające substancję seryma przeznaczone są wyłącznie do jednorazowego użycia. Po otwarciu należy niezwłocznie zużyć zawartość worka i nie przechowywać do następnej infuzji.²⁷

Ze względu na wysoką osmolarność preparaty te muszą być podawane wyłącznie do żyły centralnej.^{28 29 30}

Szybkość podawania musi zwiększać się stopniowo podczas pierwszej godziny, a następnie powinna być odpowiednio dostosowana pod kątem dawki, dobowej objętości przyjmowanego preparatu oraz czasu trwania infuzji.^{31 32}

Czas podawania

Zalecany czas trwania infuzji w przypadku worka do odżywiania pozajelitowego wynosi od 12 do 24 godzin.^{33 34}

Roztwór może być podawany tak długo, jak długo występują wskazania do żywienia pozajelitowego.^{35 36}

Podaż dodatkowych składników

Substancja seryma jest tylko jednym ze składników żywienia pozajelitowego. W żywieniu pozajelitowym podawaniu aminokwasów musi towarzyszyć podawanie:³⁷

• źródeł kalorii
• niezbędnych kwasów tłuszczowych
• elektrolitów
• witamin
• pierwiastków śladowych

Ze względu na stały skład worka wielokomorowego, zaspokojenie jednocześnie wszystkich potrzeb żywieniowych pacjenta może nie być możliwe. Mogą występować sytuacje kliniczne, w których pacjenci potrzebują innych ilości substancji odżywczych niż znajdujące się w worku o stałym składzie. W takiej sytuacji każda zmiana objętości (dawki) powinna uwzględniać wpływ, jaki będzie to miało na dawkowanie wszystkich pozostałych substancji odżywczych preparatu.^{38 39}

Zasady postępowania podczas wywiadu medycznego

Podczas wywiadu medycznego przed wdrożeniem żywienia pozajelitowego z użyciem substancji seryma, należy zwrócić szczególną uwagę na:⁴⁰

• Stan odżywienia pacjenta i stopień katabolizmu
• Aktualną masę ciała (a w przypadku otyłości chorobliwej – idealną masę ciała)
• Wydatek energetyczny pacjenta
• Możliwości metabolizowania składników odżywczych
• Dodatkowe źródła składników odżywczych (doustne/dojelitowe)
• Choroby współistniejące wpływające na metabolizm lub tolerancję żywienia pozajelitowego
• U pacjentów pediatrycznych – fazę rozwojową i wiek

^41
42

Dobór odpowiedniego składu i objętości preparatu powinien być dokonany po dokładnej analizie powyższych czynników, z uwzględnieniem aktualnych wytycznych dotyczących żywienia pozajelitowego oraz potrzeb konkretnego pacjenta.⁴³