zmiany pozagenitalne
Zmiany pozagenitalne to wszelkie objawy i manifestacje kliniczne chorób przenoszonych drogą płciową (STI) lub innych schorzeń infekcyjnych układu moczowo-płciowego, które występują poza obszarem narządów płciowych. Mogą one dotyczyć skóry, błon śluzowych, układu nerwowego, narządów wewnętrznych lub układu kostno-stawowego.
W przebiegu kiły zmiany pozagenitalne mogą obejmować charakterystyczną wysypkę na dłoniach i stopach, łysienie plackowate, zmiany w jamie ustnej oraz objawy neurologiczne w późnych stadiach choroby. Przy zakażeniu rzeżączką obserwuje się zapalenie gardła, odbytnicy, spojówek, a nawet rozsiane zakażenie stawów. Zakażenie chlamydiami może powodować zapalenie spojówek, gardła oraz zespół Reitera.
Herpes simplex virus (HSV) często wywołuje zmiany pozagenitalne w postaci opryszczki wargowej, zapalenia gardła, a u osób z obniżoną odpornością – rozsianych zmian skórnych. Infekcja HPV może prowadzić do rozwoju brodawek pozapłciowych oraz nowotworów jamy ustnej i gardła. Diagnostyka zmian pozagenitalnych wymaga holistycznego podejścia i często interdyscyplinarnej konsultacji.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Łuszczyca biała – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Łuszczyca biała (Lichen sclerosus, LS) jest przewlekłą chorobą o niskim wskaźniku remisji (około 16% u dorosłych kobiet), zróżnicowanym rokowaniem zależnym od lokalizacji zmian, wieku pacjenta oraz czasu do diagnozy. Zmiany genitalne u dorosłych kobiet mają tendencję do przewlekłego przebiegu, natomiast zmiany pozagenitalne cechują się lepszym rokowaniem. U dzieci i młodzieży często obserwuje się utrzymywanie się objawów po dojrzewaniu, z 59% pacjentek z historią JVLS nadal doświadczających symptomów po medianie 19,5 lat obserwacji. Leczenie miejscowymi kortykosteroidami o umiarkowanej mocy jest skuteczne i bezpieczne, a pełne stosowanie się do zaleceń terapeutycznych pozwala na całkowitą kontrolę objawów u 98% pacjentek, zapobiegając progresji choroby i poprawiając jakość życia.
aktywna choroba, bliznowacenie, dysfagia, kortykosteroidy miejscowe, leczenie podtrzymujące, liszaj płaski, łuszczyca biała, nawrót objawów, obrzezanie, okres dojrzewania, progresja choroby, rak in situ, rak płaskonabłonkowy, rak sromu, remisja, stan zapalny, wirus brodawczaka ludzkiego, zmiany atroficzne, zmiany pozagenitalne - Leksykon chorób i schorzeń
Łuszczyca biała – Epidemiologia
Łuszczyca biała (lichen sclerosus, LS) to przewlekłe, zapalne schorzenie dermatologiczne o częstości występowania szacowanej na 1:1000 do 1:300 osób, z wyraźną przewagą u kobiet (stosunek 3:1 do 10:1). Choroba charakteryzuje się bimodalnym rozkładem wiekowym u kobiet – szczyty zachorowań przypadają na wiek przedpokwitaniowy (4-13 lat) oraz okres okołomenopauzalny (52-60 lat). Najwyższa roczna zapadalność w badaniu szwedzkim wyniosła 224,8/100 000 u kobiet w wieku 70-79 lat. LS lokalizuje się głównie w okolicach narządów płciowych i okołoodbytniczych (85-98%), a zmiany pozagenitalne są rzadkie (15-20%). U około 15,4% pacjentów stwierdza się współistnienie chorób autoimmunologicznych, zwłaszcza u kobiet (18,9%), z dominacją chorób tarczycy (15,2%). Występuje zwiększone ryzyko rozwoju raka płaskonabłonkowego w obszarach objętych LS – u kobiet ryzyko raka sromu wynosi 2-6%, a u mężczyzn raka prącia około 1%. Regularne stosowanie miejscowych kortykosteroidów może redukować to ryzyko.
badanie fizykalne, bielactwo, błona śluzowa jamy ustnej, choroba autoimmunologiczna, choroby tarczycy, cukrzyca typu 1, hiperkeratoza, kortykosteroidy miejscowe, łuszczyca biała, łuszczyca biała sromu, łysienie plackowate, narządy płciowe, niedokrwistość złośliwa, obrzezanie noworodkowe, okolica okołoodbytnicza, okres okołomenopauzalny, rak płaskonabłonkowy, rak płaskonabłonkowy sromu, rak prącia, schorzenie dermatologiczne, śródnabłonkowa neoplazja sromu, stulejka, transformacja nowotworowa, zapadalność, zmiany pozagenitalne, zwężenie