Właściwości farmakokinetyczne
Dilzem 120 retard 120 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Dilzem 120 retard

Dilzem 120 retard to produkt leczniczy zawierający 120 mg diltiazemu chlorowodorku w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu. Znajomość właściwości farmakokinetycznych tego leku jest kluczowa dla zrozumienia jego działania w organizmie pacjenta oraz optymalizacji terapii.¹

Wchłanianie i dystrybucja

Po podaniu doustnym diltiazemu chlorowodorek jest intensywnie wchłaniany z przewodu pokarmowego, z wysoką biodostępnością wynoszącą 80-90%. Mimo to, dostępność układowa leku wynosi tylko około 40% ze względu na znaczący efekt pierwszego przejścia.²

Maksymalne stężenie leku w osoczu krwi osiągane jest po 3-4 godzinach od doustnego podania preparatu. Objętość dystrybucji diltiazemu chlorowodorku jest relatywnie duża i wynosi około 5 l/kg masy ciała, co wskazuje na znaczną penetrację leku do tkanek. Lek w wysokim stopniu wiąże się z białkami osocza – 70-85%, z czego 35-40% jest związane z albuminami.³

Metabolizm

Diltiazemu chlorowodorek podlega niemal całkowitemu metabolizmowi w wątrobie. Proces biotransformacji zachodzi głównie przy udziale izoenzymu CYP3A4 cytochromu P-450. W wyniku metabolizmu powstają liczne metabolity, z których najważniejsze to N-demetylodiltiazem oraz deacetylodiltiazem.⁴

Zidentyfikowano następujące szlaki biotransformacji diltiazemu:

• Deacetylacja prowadząca do powstania głównych metabolitów (N-demetylodiltiazemu oraz deacetylodiltiazemu)⁵
• Oksydatywna O i N-demetylacja⁶
• Sprzęganie do metabolitów fenolowych⁷

Istotną cechą farmakologiczną metabolitów diltiazemu jest ich aktywność, jednak o mniejszej sile działania niż związek macierzysty. N-demetylodiltiazem wykazuje około 20% siły działania diltiazemu, podczas gdy deacetylodiltiazem ma działanie stanowiące 25-50% siły związku macierzystego. Pozostałe metabolity nie wykazują aktywności farmakologicznej.⁸

W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby należy spodziewać się opóźnionego metabolizmu diltiazemu chlorowodorku, co może prowadzić do zwiększenia jego stężenia we krwi i ryzyka działań niepożądanych.⁹

Eliminacja

Diltiazemu chlorowodorek jest wydalany z organizmu głównie przez nerki – około 70% dawki jest wydalane w postaci skoniugowanych metabolitów. Jedynie niewielka część leku (około 4%) jest wydalana w postaci niezmienionej przez nerki. Pozostała ilość leku jest wydalana z kałem.¹⁰

Średni okres półtrwania diltiazemu chlorowodorku wynosi 6 godzin, ale może wahać się w zakresie od 2 do 11 godzin. Należy zwrócić uwagę, że okres półtrwania może być wydłużony u określonych grup pacjentów, w szczególności u osób w wieku podeszłym oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.¹¹

Kumulacja leku

Przy wielokrotnym podawaniu diltiazemu chlorowodorku może dochodzić do niewielkiej kumulacji zarówno samego leku, jak i jego metabolitu – deacetylodiltiazemu – w osoczu krwi. Zjawisko to należy uwzględnić przy długotrwałej terapii lub u pacjentów z grupy ryzyka.¹²