Właściwości farmakokinetyczne leku Dilzem 180 Retard

Dilzem 180 Retard zawiera substancję czynną diltiazemu chlorowodorek w dawce 180 mg w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu. Farmakokinetyka tego leku obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji, które szczegółowo charakteryzują jego zachowanie w organizmie pacjenta.¹

Wchłanianie i dystrybucja

Po podaniu doustnym diltiazemu chlorowodorek jest wchłaniany z przewodu pokarmowego w wysokim stopniu, wynoszącym 80-90%. Maksymalne stężenie substancji czynnej w osoczu krwi pacjenta pojawia się po upływie 3-4 godzin od momentu przyjęcia leku.²

Objętość dystrybucji diltiazemu chlorowodorku wynosi około 5 l/kg masy ciała, co wskazuje na dobrą penetrację leku do tkanek organizmu. Lek w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza – wiązanie to wynosi 70-85%, przy czym 35-40% substancji czynnej wiąże się z albuminami.³

Metabolizm

Biotransformacja diltiazemu chlorowodorku zachodzi niemal całkowicie w wątrobie. Lek w znacznym stopniu podlega efektowi pierwszego przejścia, co skutkuje tym, że jego dostępność układowa wynosi jedynie około 40%. Proces metabolizmu przebiega głównie z udziałem izoenzymu CYP 3A4 cytochromu P-450.⁴

Szlaki metaboliczne

W metabolizmie diltiazemu chlorowodorku wyróżniono następujące główne szlaki biotransformacji:

• Deacetylacja prowadząca do powstania głównych metabolitów: N-demetylodiltiazemu oraz deacetylodiltiazemu
• Oksydatywna O- i N-demetylacja
• Sprzęganie prowadzące do powstania metabolitów fenolowych

⁵

Aktywność farmakologiczna metabolitów

Główne metabolity diltiazemu charakteryzują się słabszym działaniem farmakologicznym w porównaniu do związku macierzystego:

• N-demetylodiltiazem – wykazuje aktywność stanowiącą około 20% siły działania diltiazemu
• Deacetylodiltiazem – wykazuje aktywność stanowiącą około 25-50% siły działania diltiazemu
• Pozostałe metabolity nie wykazują aktywności farmakologicznej

⁶

W przypadku zaburzeń czynności wątroby należy spodziewać się opóźnienia metabolizmu diltiazemu chlorowodorku, co może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na lek i jego działania farmakologicznego.⁷

Eliminacja

Diltiazemu chlorowodorek jest wydalany głównie przez nerki – około 70% leku wydalane jest w postaci skoniugowanych metabolitów, a jedynie około 4% w postaci niezmienionej. Pozostała ilość leku jest wydalana ze stolcem.⁸

Okres półtrwania

Średni okres półtrwania diltiazemu chlorowodorku wynosi 6 godzin, jednak może on wahać się w szerokim zakresie od 2 do 11 godzin. Należy zwrócić uwagę, że okres półtrwania może być wydłużony w szczególnych grupach pacjentów:

• U pacjentów w wieku podeszłym
• U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby

⁹

Potencjał kumulacji

Przy wielokrotnym podawaniu diltiazemu chlorowodorku może dochodzić do niewielkiego stopnia kumulacji substancji czynnej oraz jej metabolitu, deacetylodiltiazemu, w osoczu krwi pacjenta. Zjawisko to należy uwzględnić przy długotrwałej terapii, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami eliminacji leku.¹⁰