złamanie dna oczodołu

Złamanie dna oczodołu (ang. orbital floor fracture) to uraz kostny dotyczący dolnej ściany oczodołu, najczęściej części sitowej kości szczękowej. Jest to jedna z najczęstszych lokalizacji złamań w obrębie oczodołu ze względu na niewielką grubość i wytrzymałość kości w tej okolicy (ok. 0,5 mm).

Najczęstszym mechanizmem powstania tego urazu jest bezpośredni uraz tępy gałki ocznej, powodujący nagły wzrost ciśnienia wewnątrzoczodołowego, który przenosi się na najsłabszą ścianę oczodołu – jego dno. Złamanie może występować jako izolowane (tzw. blow-out fracture) lub jako element złamania jarzmowo-szczękowego.

W obrazie klinicznym obserwuje się obrzęk i krwiak powiek, zapadnięcie gałki ocznej (enoftalmus), diplopia (podwójne widzenie), szczególnie przy patrzeniu w górę (wskutek uwięźnięcia mięśnia prostego dolnego), ograniczenie ruchomości gałki ocznej, zaburzenia czucia w obszarze unerwianym przez nerw podoczodołowy oraz możliwe wytrzeszcz (rzadziej).

Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne, RTG (zdjęcie Waters), tomografię komputerową oczodołów (metoda z wyboru) oraz niekiedy rezonans magnetyczny. Leczenie może być zachowawcze (w przypadku niewielkich złamań bez dysfunkcji) lub operacyjne (przy uwięźnięciu mięśni, znacznym przemieszczeniu odłamów, enoftalmus >2mm, utrzymującej się diplopii). W rekonstrukcji chirurgicznej stosuje się materiały autogenne lub alloplastyczne.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl