Właściwości farmakodynamiczne Sugammadex Reig Jofre

Sugammadeks Reig Jofre należy do grupy farmakoterapeutycznej określanej jako pozostałe środki lecznicze, odtrutki, oznaczonej kodem ATC: V03AB35. Produkt dostępny jest w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 100 mg/ml w fiolkach o objętości 2 ml (zawierających 200 mg substancji czynnej) oraz 5 ml (zawierających 500 mg substancji czynnej).¹

Mechanizm działania

Sugammadeks jest zmodyfikowaną gamma cyklodekstryną o wybiórczym działaniu wiążącym wobec leków zwiotczających mięśnie szkieletowe. Jego główny mechanizm działania polega na tworzeniu kompleksów w osoczu z rokuronium lub wekuronium – lekami blokującymi przewodnictwo nerwowo-mięśniowe. Proces ten zmniejsza ilość wolnego leku zwiotczającego dostępnego do związania z receptorami nikotynowymi w płytce nerwowo-mięśniowej, co prowadzi do zniesienia blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej przez te środki.²

Działanie farmakodynamiczne

W badaniach określających zależność odpowiedzi od dawki, sugammadeks podawano w zakresie dawek od 0,5 mg/kg mc. do 16 mg/kg mc. podczas blokady wywołanej przez rokuronium (w dawkach 0,6; 0,9; 1,0 i 1,2 mg/kg mc. bromku rokuronium, z dawkami podtrzymującymi lub bez nich) oraz wekuronium (0,1 mg/kg mc. bromku wekuronium, z dawkami podtrzymującymi lub bez nich). Badania te były przeprowadzane w różnych punktach czasowych i przy różnej głębokości blokady. Wykazano wyraźną korelację między dawką sugammadeksu a odpowiedzią farmakodynamiczną.³

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Sugammadeks można podawać w różnych momentach po zastosowaniu bromku rokuronium lub wekuronium, w zależności od stopnia blokady nerwowo-mięśniowej i pożądanego czasu jej zniesienia.⁴

Rutynowe znoszenie głębokiej blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego

W podstawowym badaniu pacjentów losowo przydzielono do grupy otrzymującej rokuronium lub wekuronium. Po podaniu ostatniej dawki leku zwiotczającego, kiedy stopień stymulacji tężcowej (PTC) wynosił 1-2, zastosowano losowo sugammadeks w dawce 4 mg/kg mc. lub neostygminę w dawce 70 μg/kg mc. Porównano czas od początku podawania leku odwracającego blokadę do powrotu stosunku T4/T1 do wartości 0,9.⁵

Rutynowe znoszenie umiarkowanej blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego

W kolejnym kluczowym badaniu pacjentów losowo przydzielono do grupy otrzymującej rokuronium lub wekuronium. Po podaniu ostatniej dawki leku zwiotczającego, przy ponownym wystąpieniu odpowiedzi T2, zastosowano losowo sugammadeks w dawce 2 mg/kg mc. lub neostygminę w dawce 50 μg/kg mc. Oceniano czas od początku podawania leku odwracającego blokadę do powrotu stosunku T4/T1 do 0,9.⁶

Przeprowadzono również badanie porównujące zniesienie blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej przez rokuronium po podaniu sugammadeksu ze zniesieniem blokady wywołanej przez cis-atrakurium po podaniu neostygminy.⁷

Natychmiastowe znoszenie blokady

W przeprowadzonych badaniach porównano czas do zniesienia blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej przez sukcynylocholinę (1 mg/kg mc.) z czasem zniesienia blokady wywołanej przez rokuronium (1,2 mg/kg mc.) po podaniu sugammadeksu w dawce 16 mg/kg mc. (zastosowanego 3 minuty po podaniu rokuronium).⁸

W analizie zbiorczej oceniono czasy do zniesienia blokady nerwowo-mięśniowej po podaniu sugammadeksu w dawce 16 mg/kg mc. po uprzednim zastosowaniu bromku rokuronium w dawce 1,2 mg/kg mc.⁹

Zastosowanie w populacjach szczególnych

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Przeprowadzono dwa badania prowadzone metodą otwartej próby, które porównywały skuteczność i bezpieczeństwo stosowania sugammadeksu u pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i pacjentów bez takich zaburzeń. W pierwszym badaniu sugammadeks podawano w dawce 4 mg/kg mc. po wywołanej przez rokuronium blokadzie wynoszącej w skali PTC co najmniej 1-2 (n=68). W drugim badaniu podawano dawkę 2 mg/kg mc. po ponownym pojawieniu się T2 (n=30). Wyniki wskazują, że czas do ustąpienia blokady nerwowo-mięśniowej był nieznacznie dłuższy u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek w porównaniu z pacjentami bez takich zaburzeń. W obu badaniach nie odnotowano przypadków szczątkowej blokady ani nawrotu blokady nerwowo-mięśniowej w grupie pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.¹⁰

Pacjenci chorobliwie otyli

W badaniu z udziałem 188 pacjentów z chorobliwą otyłością oceniano czas do ustąpienia umiarkowanej lub głębokiej blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej rokuronium lub wekuronium. Pacjenci otrzymywali sugammadeks w dawce 2 mg/kg mc. lub 4 mg/kg mc. (zależnie od stopnia blokady), przy czym dawkę obliczano albo na podstawie rzeczywistej masy ciała, albo idealnej masy ciała, w sposób losowy i z zastosowaniem metody podwójnie ślepej próby. Analiza danych wykazała, że mediana czasu do uzyskania współczynnika ciągu czterech (TOF) ≥ 0,9 u pacjentów otrzymujących dawkę dostosowaną do rzeczywistej masy ciała (1,8 minuty) była istotnie statystycznie krótsza (p<0,0001) niż u pacjentów, u których produkt dawkowano według idealnej masy ciała (3,3 minuty).<sup data-drug="Sugammadex Reig Jofre" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W badaniu z udziałem 188 pacjentów, u których rozpoznano chorobliwą otyłość, oceniano czas upływający od ustąpienia umiarkowanej lub głębokiej blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego wywołanej przez rokuronium lub wekuronium. Pacjenci otrzymywali sugammadeks w dawce 2 mg/kg mc. lub 4 mg/kg mc., odpowiednio do stopnia blokady, w zależności od rzeczywistej masy ciała lub idealnej masy ciała w sposób losowy i z zastosowaniem metody podwójnie ślepej próby. Po zebraniu danych dotyczących stopnia blokady nerwowo-mięśniowej oraz produktu leczniczego blokującego przewodnictwo nerwowo-mięśniowe mediana czasu do uzyskania współczynnika ciągu czterech (ang. train of four, TOF) ≥ 0,9 u pacjentów otrzymujących dawkę dostosowaną do rzeczywistej masy ciała (1,8 minuty) była w sposób statystycznie istotny krótsza (p11

Dzieci i młodzież

W badaniu z udziałem 288 pacjentów w wieku od 2 do <17 lat oceniono bezpieczeństwo stosowania i skuteczność sugammadeksu w porównaniu z neostygminą jako środka odwracającego blokadę nerwowo-mięśniową wywołaną przez rokuronium lub wekuronium. Wyniki wykazały, że odwrócenie umiarkowanego bloku aż do uzyskania współczynnika TOF ≥ 0,9 było znacznie szybsze po zastosowaniu sugammadeksu w dawce 2 mg/kg mc. w porównaniu z neostygminą:

• Sugammadeks 2 mg/kg mc.: średnia geometryczna czasu do odwrócenia blokady wynosiła 1,6 minuty
• Neostygmina: średnia geometryczna czasu do odwrócenia blokady wynosiła 7,5 minuty
• Stosunek średnich geometrycznych: 0,22; 95% CI (0,16; 0,32), (p<0,0001)

Sugammadeks w dawce 4 mg/kg mc. powodował odwrócenie bloku głębokiego w czasie, którego średnia geometryczna wynosiła 2,0 minuty. Rezultaty te były podobne do obserwowanych u osób dorosłych. Zaobserwowane działanie było spójne we wszystkich badanych grupach wiekowych (od 2 do <6 lat; od 6 do <12 lat; od 12 do <17 lat) oraz w obu grupach otrzymujących rokuronium i wekuronium.<sup data-drug="Sugammadex Reig Jofre" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W badaniu z udziałem 288 pacjentów w wieku od 2 do < 17 lat oceniono bezpieczeństwo stosowania i skuteczność sugammadeksu w porównaniu z neostygminą jako środka odwracającego blokadę przewodnictwa nerwowo-mięśniowego wywołaną przez rokuronium lub wekuronium. Odwrócenie umiarkowanego bloku aż do uzyskania współczynnika TOF ≥ 0,9 było znacznie szybsze w grupie otrzymującej sugammadeks w dawce 2 mg/kg mc. w porównaniu z grupą otrzymującą neostygminę (średnia geometryczna wynosiła 1,6 minuty w przypadku sugammadeksu w dawce 2 mg/kg mc. oraz 7,5 minuty w przypadku neostygminy; stosunek średnich geometrycznych wynosił 0,22; 95% CI (0,16; 0,32), (p< 0,0001)). Sugammadeks w dawce 4 mg/kg mc. powodował odwrócenie bloku głębokiego w czasie, którego średnia geometryczna wynosiła 2,0 minuty. Podobne wyniki obserwowano u osób dorosłych. Działania te były spójne we wszystkich badanych grupach wiekowych (od 2 do < 6 lat; od 6 do < 12 lat; od 12 do 12

Pacjenci z ciężką chorobą układową

W badaniu z udziałem 331 pacjentów zakwalifikowanych według klasyfikacji ASA do Klasy 3 lub 4 oceniano częstość występowania związanych z leczeniem zaburzeń rytmu serca (w tym bradykardii zatokowej, tachykardii zatokowej i innych zaburzeń rytmu) po podaniu sugammadeksu. U pacjentów otrzymujących sugammadeks (w dawce 2 mg/kg mc., 4 mg/kg mc. lub 16 mg/kg mc.) częstość występowania związanych z leczeniem zaburzeń rytmu serca była zasadniczo zbliżona do obserwowanej przy stosowaniu neostygminy (50 μg/kg mc. do dawki maksymalnej 5 mg) łącznie z glikopirolanem (10 μg/kg mc. do dawki maksymalnej 1 mg). Profil działań niepożądanych u pacjentów z Klasy 3 lub 4 według ASA był generalnie podobny do profilu u dorosłych pacjentów w badaniach Fazy 1 do 3, co wskazuje, że dostosowanie dawkowania w tej grupie nie jest konieczne.¹³