zaburzenie erekcji w cukrzycy

Zaburzenie erekcji w cukrzycy to jedna z najczęstszych powikłań mikronaczyniowych dotykających pacjentów płci męskiej z tym schorzeniem metabolicznym. Występuje u około 50-75% mężczyzn z cukrzycą, będąc często pierwszym sygnałem zaburzeń naczyniowych.

Patogeneza dysfunkcji erekcyjnej w cukrzycy ma charakter wieloczynnikowy i obejmuje zaburzenia śródbłonka naczyniowego, mikroangiopatię, neuropatię autonomiczną, zaburzenia hormonalne oraz zwiększony stres oksydacyjny. Długotrwała hiperglikemia prowadzi do upośledzenia syntezy tlenku azotu (NO), kluczowego mediatora w procesie erekcji, oraz zwiększonej produkcji wolnych rodników.

Diagnostyka zaburzeń erekcji u pacjentów z cukrzycą powinna obejmować szczegółowy wywiad (z uwzględnieniem stosowanych leków), badanie fizykalne, ocenę wyrównania metabolicznego cukrzycy, profil lipidowy oraz badania hormonalne (testosteron, prolaktyna, TSH). Rekomendowane jest również wykorzystanie standaryzowanych kwestionariuszy oceniających funkcje seksualne.

Leczenie pierwszego rzutu stanowią inhibitory fosfodiesterazy typu 5 (PDE-5), które wykazują jednak niższą skuteczność u pacjentów z cukrzycą (60-70%) w porównaniu do populacji ogólnej (80%). Istotnym elementem terapii jest ścisła kontrola glikemii, normalizacja ciśnienia tętniczego, leczenie dyslipidemii oraz modyfikacja stylu życia. W przypadkach opornych stosuje się alprostadil, próżniowe aparaty wspomagające erekcję lub protezy prącia.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl