Właściwości farmakokinetyczne
Sugammadex Zentiva 100 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne leku Sugammadex Zentiva 100 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne sugammadeksu opisane poniżej dotyczą całkowitej sumy stężenia sugammadeksu zarówno związanego, jak i niezwiązanego w kompleks. Istotne jest podkreślenie, że u pacjentów poddawanych znieczuleniu, parametry farmakokinetyczne takie jak klirens i objętość dystrybucji są identyczne dla obu form sugammadeksu – związanej i niezwiązanej w kompleks.¹

Dystrybucja

Objętość dystrybucji sugammadeksu w stanie stacjonarnym u dorosłych pacjentów z prawidłową funkcją nerek wynosi w przybliżeniu od 11 do 14 litrów. Wartość ta została określona na podstawie konwencjonalnej, nieprzedziałowej analizy farmakokinetycznej. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza i pełnej krwi pochodzącej od mężczyzn wykazały, że zarówno sugammadeks, jak i kompleks sugammadeksu z rokuronium nie wiążą się z białkami osocza ani erytrocytami. Farmakokinetyka sugammadeksu ma charakter liniowy w zakresie dawek od 1 do 16 mg/kg masy ciała przy podaniu w formie bolusa dożylnego.²

Metabolizm

Na podstawie badań przedklinicznych i klinicznych nie stwierdzono obecności metabolitów sugammadeksu. Jedyną drogą eliminacji leku jest wydalanie w postaci niezmienionej przez nerki.³

Eliminacja

Okres półtrwania sugammadeksu w fazie eliminacji (t1/2) u znieczulonych dorosłych pacjentów z prawidłową czynnością nerek wynosi około 2 godziny, przy szacunkowym klirensie osoczowym wynoszącym około 88 mL/min. Badania bilansu masowego wykazały, że ponad 90% podanej dawki jest wydalane w ciągu 24 godzin. Aż 96% dawki wydalane jest z moczem, przy czym co najmniej 95% tej ilości stanowi sugammadeks w postaci niezmienionej. Eliminacja leku z kałem lub wydychanym powietrzem stanowi mniej niż 0,02% podanej dawki. Warto podkreślić, że podanie sugammadeksu zdrowym ochotnikom powoduje zwiększoną eliminację kompleksu z rokuronium przez nerki.⁴

Właściwości farmakokinetyczne w szczególnych grupach pacjentów

Zaburzenia czynności nerek a wiek

Badania farmakokinetyczne porównujące pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek z pacjentami o prawidłowej funkcji nerek wykazały, że stężenie sugammadeksu w osoczu jest podobne w pierwszej godzinie po podaniu dawki, jednak następnie szybciej obniża się w grupie kontrolnej. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek obserwowano wydłużenie czasu całkowitej ekspozycji na sugammadeks, prowadzące do 17-krotnie większej ekspozycji w porównaniu z grupą kontrolną. Małe stężenia sugammadeksu mogą być wykrywalne przez co najmniej 48 godzin po jego podaniu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.⁵

W innym badaniu, porównującym pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek z pacjentami o prawidłowej czynności nerek, obserwowano stopniowe zmniejszanie się klirensu sugammadeksu oraz stopniowe wydłużanie się okresu półtrwania wraz z pogarszającą się czynnością nerek. Ekspozycja na lek była dwukrotnie większa u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek i pięciokrotnie większa u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Po upływie 7 dni od przyjęcia dawki, stężenia sugammadeksu w osoczu były niewykrywalne u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.⁶

Poniższa tabela przedstawia szczegółowe podsumowanie parametrów farmakokinetycznych sugammadeksu w zależności od wieku, masy ciała i czynności nerek pacjentów:

CV = współczynnik zmienności⁷

Płeć

Na podstawie dotychczasowych badań nie stwierdzono różnic w farmakokinetyce sugammadeksu w zależności od płci pacjenta.⁸

Rasa

W badaniach klinicznych z udziałem zdrowych uczestników rasy kaukaskiej oraz osób pochodzenia japońskiego nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych sugammadeksu. Ograniczone dane nie wskazują na występowanie różnic w parametrach farmakokinetycznych u osób pochodzenia afrykańskiego lub afroamerykańskiego.⁹

Masa ciała

Populacyjna analiza farmakokinetyczna obejmująca pacjentów dorosłych oraz pacjentów w podeszłym wieku nie wykazała klinicznie istotnego związku pomiędzy klirensem i objętością dystrybucji a masą ciała.¹⁰

Otyłość

W ramach badania klinicznego obejmującego pacjentów z chorobliwą otyłością, sugammadeks w dawce 2 mg/kg masy ciała oraz 4 mg/kg masy ciała podawano w oparciu o rzeczywistą masę ciała (n=76) lub idealną masę ciała (n=74). Zauważono, że ekspozycja na sugammadeks zwiększała się liniowo i w sposób zależny od dawki, niezależnie od tego, czy dawkowanie opierało się na rzeczywistej czy idealnej masie ciała. Nie stwierdzono istotnych klinicznie różnic w parametrach farmakokinetycznych między pacjentami z chorobliwą otyłością a populacją ogólną.¹¹