Właściwości farmakodynamiczne leku Sugammadex Zentiva

Sugammadex Zentiva należy do grupy farmakoterapeutycznej określanej jako pozostałe produkty lecznicze, odtrutki, sklasyfikowany pod kodem ATC: V03AB35. Substancja czynna – sugammadeks – występuje w produkcie w postaci sugammadeksu sodowego w ilości odpowiadającej 100 mg sugammadeksu na 1 ml roztworu do wstrzykiwań.¹

Mechanizm działania

Sugammadeks to zmodyfikowana gamma cyklodekstryna, która działa jako selektywny czynnik wiążący leki zwiotczające – rokuronium i wekuronium. Substancja ta tworzy w osoczu kompleksy z tymi lekami blokującymi przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, zmniejszając tym samym ilość środka blokującego dostępnego do związania z receptorami nikotynowymi w płytce nerwowo-mięśniowej. Ten mechanizm prowadzi do zniesienia bloku przewodnictwa nerwowo-mięśniowego wywołanego przez rokuronium lub wekuronium.²

Działanie farmakodynamiczne

W badaniach dotyczących zależności odpowiedzi od dawki, sugammadeks podawano w szerokim zakresie dawek od 0,5 mg/kg mc. do 16 mg/kg mc. podczas blokady wywołanej rokuronium (w dawkach 0,6; 0,9; 1,0 i 1,2 mg/kg mc. bromku rokuronium, zarówno z dawką podtrzymującą jak i bez niej) oraz wekuronium (0,1 mg/kg mc. bromku wekuronium, z dawką podtrzymującą i bez niej). Badania te prowadzono przy różnych stopniach głębokości blokady i w różnych punktach czasowych. Wyniki badań jednoznacznie wykazały wyraźną zależność pomiędzy zastosowaną dawką sugammadeksu a uzyskaną odpowiedzią farmakodynamiczną.³

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Sugammadeks można podawać w różnych momentach po zastosowaniu bromku rokuronium lub wekuronium, co pozwala na dostosowanie momentu zniesienia blokady nerwowo-mięśniowej w zależności od potrzeb klinicznych.⁴

Rutynowe znoszenie głębokiej blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego

W podstawowym badaniu klinicznym pacjenci zostali losowo przydzieleni do grupy otrzymującej rokuronium lub wekuronium. Po podaniu ostatniej dawki środka zwiotczającego, gdy stopień stymulacji tężcowej (PTC) wynosił 1-2, badani otrzymywali losowo sugammadeks w dawce 4 mg/kg mc. lub neostygminę w dawce 70 μg/kg mc. Wykazano znaczną różnicę w czasie od podania środka odwracającego blokadę do powrotu stosunku T4/T1 do 0,9.⁵

Rutynowe znoszenie umiarkowanej blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego

W kolejnym podstawowym badaniu klinicznym pacjenci również zostali przydzieleni losowo do grupy otrzymującej rokuronium lub wekuronium. Po podaniu ostatniej dawki leku zwiotczającego, po wystąpieniu T2, badani otrzymywali losowo sugammadeks w dawce 2 mg/kg mc. lub neostygminę w dawce 50 μg/kg mc. Pomiar czasu od początku podawania leku odwracającego blokadę do powrotu stosunku T4/T1 do 0,9 wykazał wyraźną przewagę sugammadeksu.⁶

Zniesienie blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego wywołanego przez rokuronium po podaniu sugammadeksu

Przeprowadzono badanie porównawcze czasu zniesienia blokady wywołanej przez sukcynylocholinę (1 mg/kg mc.) z czasem zniesienia blokady wywołanej przez rokuronium (1,2 mg/kg mc.) po zastosowaniu sugammadeksu (16 mg/kg mc., podawanego 3 minuty po rokuronium). Mediana czasu zniesienia blokady dla rokuronium z sugammadeksem wyniosła 4,2 minuty (zakres 3,5-7,7 minut).⁷

Zaburzenia czynności nerek

W dwóch badaniach prowadzonych metodą otwartej próby oceniono skuteczność i bezpieczeństwo stosowania sugammadeksu u pacjentów operowanych z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i bez takich zaburzeń. W pierwszym badaniu sugammadeks podawano po wywołanej przez rokuronium blokadzie wynoszącej co najmniej 1-2 w skali stymulacji tężcowej (PTC) w dawce 4 mg/kg mc. (n=68). W drugim badaniu sugammadeks podawano w dawce 2 mg/kg mc. po ponownym pojawieniu się T2 (n=30). Zaobserwowano, że czas do ustąpienia blokady był nieznacznie dłuższy u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek w porównaniu do pacjentów bez takich zaburzeń. Co istotne, w obu badaniach nie zgłoszono żadnych przypadków szczątkowej blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego ani nawrotu blokady u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.⁸

Pacjenci chorobliwie otyli

Badanie obejmujące 188 pacjentów z rozpoznaną chorobliwą otyłością oceniało czas ustąpienia umiarkowanej lub głębokiej blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego wywołanej przez rokuronium lub wekuronium. Pacjenci otrzymywali sugammadeks w dawce 2 mg/kg mc. lub 4 mg/kg mc. (zależnie od stopnia blokady), przy czym dawkę ustalano w sposób losowy albo według rzeczywistej masy ciała, albo idealnej masy ciała (badanie metodą podwójnie ślepej próby). Po analizie danych według stopnia blokady i zastosowanego środka zwiotczającego stwierdzono, że mediana czasu do uzyskania współczynnika ciągu czterech (TOF, train of four) ≥ 0,9 u pacjentów, którym lek dawkowano według rzeczywistej masy ciała, wynosiła 1,8 minuty i była statystycznie istotnie krótsza (p<0,0001) w porównaniu z pacjentami, u których lek dawkowano według idealnej masy ciała (3,3 minuty).<sup data-drug="Sugammadex Zentiva" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W badaniu z udziałem 188 pacjentów, u których rozpoznano chorobliwą otyłość, oceniano czas upływający od ustąpienia umiarkowanej lub głębokiej blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego wywołanej przez rokuronium lub wekuronium. Pacjenci otrzymywali sugammadeks w dawce 2 mg/kg mc. lub 4 mg/kg mc., odpowiednio do stopnia blokady, w zależności od rzeczywistej masy ciała lub idealnej masy ciała w sposób losowy i z zastosowaniem metody podwójnie ślepej próby. Po zebraniu danych dotyczących stopnia blokady nerwowo-mięśniowej oraz leku blokującego przewodnictwo nerwowo-mięśniowe mediana czasu do uzyskania współczynnika ciągu czterech (ang. TOF, train of four) ≥ 0,9 u pacjentów otrzymujących dawkę dostosowaną do rzeczywistej masy ciała (1,8 minuty) była w sposób statystycznie istotny krótsza (p9

Dzieci i młodzież

Badanie z udziałem 288 pacjentów w wieku od 2 do <17 lat oceniało bezpieczeństwo i skuteczność sugammadeksu w porównaniu z neostygminą jako środka odwracającego blokadę wywołaną przez rokuronium lub wekuronium. Wykazano, że odwrócenie umiarkowanej blokady do uzyskania wartości TOF ≥ 0,9 następowało znacznie szybciej w grupie otrzymującej sugammadeks w dawce 2 mg/kg mc. niż w grupie otrzymującej neostygminę. Średnia geometryczna czasu wyniosła 1,6 minuty dla sugammadeksu i 7,5 minuty dla neostygminy (stosunek średnich geometrycznych: 0,22; 95% CI (0,16; 0,32), p<0,0001). Przy stosowaniu sugammadeksu w dawce 4 mg/kg mc. do odwrócenia głębokiej blokady średnia geometryczna czasu wyniosła 2,0 minuty. Wyniki te są zbliżone do obserwowanych u osób dorosłych i były spójne we wszystkich badanych grupach wiekowych (2 do <6 lat; 6 do <12 lat; 12 do <17 lat) oraz w grupach otrzymujących zarówno rokuronium, jak i wekuronium.<sup data-drug="Sugammadex Zentiva" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W badaniu z udziałem 288 pacjentów w wieku od 2 do < 17 lat oceniono bezpieczeństwo stosowania i skuteczność sugammadeksu w porównaniu z neostygminą jako środka odwracającego blokadę przewodnictwa nerwowo-mięśniowego wywołaną przez rokuronium lub wekuronium. Odwrócenie umiarkowanego bloku aż do uzyskania współczynnika TOF ≥ 0,9 było znacznie szybsze w grupie otrzymującej sugammadeks w dawce 2 mg/kg mc. w porównaniu z grupą otrzymującą neostygminę (średnia geometryczna wynosiła 1,6 minuty w przypadku sugammadeksu w dawce 2 mg/kg mc. oraz 7,5 minuty w przypadku neostygminy; stosunek średnich geometrycznych wynosił 0,22; 95% CI (0,16; 0,32), (p< 0,0001)). Sugammadeks w dawce 4 mg/kg mc. powodował odwrócenie bloku głębokiego w czasie, którego średnia geometryczna wynosiła 2,0 minuty. Podobne wyniki obserwowano u osób dorosłych. Działania te były spójne we wszystkich badanych grupach wiekowych (od 2 do < 6 lat; od 6 do < 12 lat; od 12 do 10

Pacjenci z ciężką chorobą układową

W badaniu z udziałem 331 pacjentów sklasyfikowanych według ASA jako Klasy 3 lub 4 analizowano częstość występowania związanych z leczeniem zaburzeń rytmu serca (bradykardia zatokowa, tachykardia zatokowa lub inne zaburzenia rytmu) po podaniu sugammadeksu. U pacjentów otrzymujących sugammadeks (w dawkach 2 mg/kg mc., 4 mg/kg mc. lub 16 mg/kg mc.) częstość występowania zaburzeń rytmu związanych z leczeniem była zbliżona do częstości obserwowanej po zastosowaniu neostygminy (50 µg/kg mc. do dawki maksymalnej 5 mg) z glikopirolanem (10 µg/kg mc. do dawki maksymalnej 1 mg). Profil działań niepożądanych u tych pacjentów był zasadniczo podobny do profilu u dorosłych pacjentów w badaniach Fazy 1 do 3 łącznie, dlatego modyfikacja dawkowania w tej grupie pacjentów nie jest konieczna.¹¹