Właściwości farmakokinetyczne Sugammadeksu Noridem

Właściwości farmakokinetyczne sugammadeksu przedstawione poniżej odnoszą się do całkowitego stężenia sugammadeksu, zarówno związanego, jak i niezwiązanego w kompleks. U pacjentów poddawanych znieczuleniu parametry farmakokinetyczne takie jak klirens i objętość dystrybucji są identyczne dla obu form sugammadeksu.¹

Dystrybucja

Objętość dystrybucji sugammadeksu w stanie stacjonarnym u dorosłych pacjentów z prawidłową czynnością nerek wynosi około 11-14 litrów, co określono na podstawie konwencjonalnej analizy farmakokinetycznej, nieuwzględniającej podziału na kompartmenty. Istotną właściwością sugammadeksu oraz kompleksu sugammadeksu z rokuronium jest brak wiązania z białkami osocza lub erytrocytami, co potwierdzono w badaniach in vitro z wykorzystaniem osocza i krwi pełnej pochodzących od mężczyzn. Lek wykazuje kinetykę liniową w zakresie dawek od 1 do 16 mg/kg przy podawaniu w postaci bolusa dożylnego.²

Metabolizm

W przeprowadzonych badaniach przedklinicznych i klinicznych nie zidentyfikowano żadnych metabolitów sugammadeksu. Jedyną drogą eliminacji substancji czynnej jest wydalanie niezmienionego produktu przez nerki.³

Eliminacja

Okres półtrwania sugammadeksu w fazie eliminacji (t_1/2) u znieczulonych dorosłych pacjentów z prawidłową czynnością nerek wynosi około 2 godziny, a szacunkowy klirens w osoczu osiąga wartość około 88 mL/min. Badania bilansu masowego wykazały, że ponad 90% dawki jest wydalane w czasie 24 godzin, przy czym 96% dawki wydalane jest z moczem, a przynajmniej 95% tej ilości stanowi niezmieniony sugammadeks. Wydalanie leku z kałem lub wydychanym powietrzem jest marginalne i nie przekracza 0,02% dawki. Warto zaznaczyć, że podanie sugammadeksu zdrowym ochotnikom zwiększa eliminację kompleksu z rokuronium przez nerki. ^{90% dawki jest wydalane w ciągu 24 godzin. 96% dawki jest wydalane z moczem, a przynajmniej 95% z tej wartości stanowi sugammadeks w postaci niezmienionej. Wydalanie z kałem lub z wydychanym powietrzem stanowi mniej niż 0,02% dawki. Podanie sugammadeksu zdrowym ochotnikom było związane ze zwiększoną eliminacją kompleksu z rokuronium przez nerki.”>4}

Właściwości farmakokinetyczne w szczególnych grupach pacjentów

Zaburzenia czynności nerek a wiek

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek w porównaniu do pacjentów z prawidłową funkcją nerek stężenie sugammadeksu w osoczu utrzymuje się na podobnym poziomie w ciągu pierwszej godziny po podaniu, natomiast w późniejszym okresie obserwuje się znacznie wolniejszy spadek stężenia. W tej grupie chorych całkowita ekspozycja na sugammadeks jest aż 17-krotnie większa niż u pacjentów z prawidłową czynnością nerek, a małe stężenia leku są wykrywalne przez co najmniej 48 godzin po podaniu.⁵

W innym badaniu porównawczym wykazano, że wraz z pogarszającą się czynnością nerek klirens sugammadeksu stopniowo się zmniejsza, a okres półtrwania (t_1/2) wydłuża. W przypadku pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek ekspozycja na sugammadeks jest dwukrotnie większa, a u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek pięciokrotnie większa w porównaniu do pacjentów z prawidłową funkcją nerek. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek stężenia sugammadeksu w osoczu stają się niewykrywalne po 7 dniach od przyjęcia dawki.⁶

Parametry farmakokinetyczne w różnych grupach pacjentów

Poniższa tabela przedstawia szczegółowe podsumowanie parametrów farmakokinetycznych sugammadeksu z uwzględnieniem wieku i czynności nerek pacjentów:

CV = współczynnik zmienności⁷

Wpływ płci

W przeprowadzonych badaniach nie zaobserwowano różnic w parametrach farmakokinetycznych sugammadeksu w zależności od płci pacjentów.⁸

Wpływ rasy

W badaniach porównawczych z udziałem zdrowych uczestników rasy kaukaskiej i pochodzenia japońskiego nie wykazano klinicznie istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych sugammadeksu. Dostępne, choć ograniczone dane nie wskazują na występowanie różnic w parametrach farmakokinetycznych u osób pochodzenia afrykańskiego lub afroamerykańskiego.⁹

Wpływ masy ciała

Populacyjna analiza farmakokinetyczna obejmująca zarówno pacjentów dorosłych, jak i pacjentów w podeszłym wieku, nie wykazała klinicznie istotnej zależności między klirensem i objętością dystrybucji a masą ciała pacjentów.¹⁰

Wpływ otyłości

W badaniu klinicznym przeprowadzonym z udziałem chorych z otyłością olbrzymią sugammadeks podawano w dawkach 2 mg/kg oraz 4 mg/kg, dawkując lek według rzeczywistej masy ciała (n=76) lub idealnej masy ciała (n=74). Wykazano, że ekspozycja na sugammadeks zwiększała się liniowo i proporcjonalnie do dawki, niezależnie od tego, czy dawkę obliczano na podstawie rzeczywistej czy idealnej masy ciała. W badaniu nie stwierdzono istotnych klinicznie różnic w parametrach farmakokinetycznych między pacjentami z otyłością olbrzymią a populacją ogólną.¹¹