Właściwości farmakodynamiczne
Sugammadex Noridem 100 mg/ml

Właściwości farmakodynamiczne sugammadeksu

Sugammadex Noridem należy do grupy farmakoterapeutycznej określanej jako pozostałe produkty lecznicze, odtrutki, sklasyfikowany pod kodem ATC: V03AB35. Jest to substancja czynna o unikalnym mechanizmie działania, stosowana do odwracania blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej przez określone leki zwiotczające mięśnie szkieletowe.¹

Mechanizm działania

Sugammadeks jest zmodyfikowaną gamma cyklodekstryną, która działa jako selektywny środek wiążący leki zwiotczające. Jego mechanizm działania polega na tworzeniu w osoczu kompleksów z cząsteczkami rokuronium lub wekuronium (leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe). Poprzez tworzenie tych kompleksów, sugammadeks zmniejsza ilość wolnego leku zwiotczającego, który mógłby wiązać się z receptorami nikotynowymi w płytce nerwowo-mięśniowej. W efekcie dochodzi do zniesienia blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej przez rokuronium lub wekuronium.²

Działanie farmakodynamiczne

W badaniach oceniających zależność odpowiedzi od dawki sugammadeks podawano w zakresie od 0,5 mg/kg do 16 mg/kg w różnych momentach i przy różnej głębokości blokady wywołanej przez rokuronium (w dawkach 0,6; 0,9; 1,0 i 1,2 mg/kg bromku rokuronium, z dawkami podtrzymującymi lub bez nich) oraz wekuronium (0,1 mg/kg bromku wekuronium, z dawkami podtrzymującymi lub bez nich). Badania te wykazały jednoznaczny związek pomiędzy zastosowaną dawką sugammadeksu a uzyskaną odpowiedzią farmakodynamiczną.³

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Sugammadeks można podawać w różnych punktach czasowych po zastosowaniu bromku rokuronium lub wekuronium, w zależności od głębokości blokady nerwowo-mięśniowej.⁴

Rutynowe znoszenie głębokiej blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego

W kluczowym badaniu klinicznym pacjentów losowo przydzielono do grupy otrzymującej rokuronium lub wekuronium. Po podaniu ostatniej dawki leku zwiotczającego, gdy stopień stymulacji tężcowej (PTC) wynosił 1-2, pacjentom podawano sugammadeks w dawce 4 mg/kg lub neostygminę w dawce 70 μg/kg. Wyniki wykazały znaczącą różnicę w czasie potrzebnym do powrotu stosunku T4/T1 do wartości 0,9.⁵

Rutynowe znoszenie umiarkowanej blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego

W kolejnym kluczowym badaniu pacjentów losowo przydzielono do grupy otrzymującej rokuronium lub wekuronium. Po podaniu ostatniej dawki leku zwiotczającego, po wystąpieniu odpowiedzi T2, pacjentom podawano sugammadeks w dawce 2 mg/kg lub neostygminę w dawce 50 μg/kg. Również w tym przypadku odnotowano istotne różnice w czasie powrotu stosunku T4/T1 do wartości 0,9.⁶

Porównanie z cis-atrakurium

W badaniach porównano także zniesienie blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej przez rokuronium po podaniu sugammadeksu ze zniesieniem blokady wywołanej przez cis-atrakurium po podaniu neostygminy.⁷

Natychmiastowe znoszenie blokady

Przeprowadzono także porównanie czasu do zniesienia blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego wywołanej przez sukcynylocholinę (1 mg/kg) z czasem zniesienia blokady wywołanej przez rokuronium (1,2 mg/kg) po podaniu sugammadeksu (16 mg/kg, 3 minuty później).⁸

Dodatkowo, analiza zbiorcza wykazała następujące czasy do zniesienia bloku dla sugammadeksu w dawce 16 mg/kg po podaniu bromku rokuronium w dawce 1,2 mg/kg:⁹

Skuteczność w populacjach szczególnych

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Dwa badania kliniczne przeprowadzone metodą otwartej próby porównywały skuteczność i bezpieczeństwo stosowania sugammadeksu u pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i bez takich zaburzeń. W pierwszym badaniu sugammadeks podawano po blokadzie wywołanej przez rokuronium osiągającej co najmniej 1-2 w skali stymulacji tężcowej (PTC) w dawce 4 mg/kg (n=68). W drugim badaniu lek podawano po ponownym pojawieniu się T2 w dawce 2 mg/kg (n=30).¹⁰

Wyniki wskazują, że czas do ustąpienia blokady był nieznacznie dłuższy u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek w porównaniu do pacjentów bez zaburzeń czynności nerek. W żadnym z tych badań nie odnotowano przypadków szczątkowej blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego ani nawrotu blokady u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.¹¹

Pacjenci chorobliwie otyli

Badanie z udziałem 188 pacjentów z rozpoznaną chorobliwą otyłością oceniało czas potrzebny do ustąpienia umiarkowanej lub głębokiej blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego wywołanej przez rokuronium lub wekuronium. Pacjenci otrzymywali sugammadeks w dawce 2 mg/kg lub 4 mg/kg, w zależności od stopnia blokady, przy czym dawkę dostosowywano albo do rzeczywistej masy ciała, albo do idealnej masy ciała, w sposób losowy i z zastosowaniem metody podwójnie ślepej próby.¹²

Analiza wyników po uwzględnieniu stopnia blokady nerwowo-mięśniowej oraz zastosowanego leku blokującego wykazała, że mediana czasu do uzyskania współczynnika ciągu czterech (TOF) > 0,9 u pacjentów, którym dawkę leku dostosowano do rzeczywistej masy ciała (1,8 minuty), była istotnie statystycznie krótsza (p<0,0001) w porównaniu z grupą pacjentów, którym dawkę dostosowano do idealnej masy ciała (3,3 minuty).¹³

Dzieci i młodzież

W badaniu z udziałem 288 pacjentów w wieku od 2 do <17 lat oceniono bezpieczeństwo stosowania i skuteczność sugammadeksu w porównaniu z neostygminą jako środka odwracającego blokadę przewodnictwa nerwowo-mięśniowego wywołaną przez rokuronium lub wekuronium.¹⁴

Wyniki wykazały, że odwrócenie umiarkowanego bloku do uzyskania współczynnika TOF > 0,9 przebiegało znacznie szybciej w grupie otrzymującej sugammadeks w dawce 2 mg/kg w porównaniu z grupą otrzymującą neostygminę. Średnia geometryczna czasu wynosiła 1,6 minuty dla sugammadeksu w dawce 2 mg/kg oraz 7,5 minuty dla neostygminy, przy stosunku średnich geometrycznych wynoszącym 0,22 (95% przedział ufności: 0,16-0,32, p<0,0001).¹⁵

Sugammadeks w dawce 4 mg/kg powodował odwrócenie bloku głębokiego w czasie, którego średnia geometryczna wynosiła 2,0 minuty. Obserwowano podobne wyniki jak u osób dorosłych, a efekty były spójne we wszystkich badanych grupach wiekowych (od 2 do <6 lat; od 6 do <12 lat; od 12 do <17 lat) oraz w grupach otrzymujących zarówno rokuronium, jak i wekuronium.¹⁶

Pacjenci z ciężką chorobą układową

W badaniu z udziałem 331 pacjentów ocenionych według klasyfikacji ASA jako Klasy 3 lub 4 analizowano częstość występowania związanych z leczeniem zaburzeń rytmu serca (bradykardii zatokowej, tachykardii zatokowej lub innych zaburzeń rytmu serca) po podaniu sugammadeksu.¹⁷

Wyniki wykazały, że u pacjentów otrzymujących sugammadeks (w dawkach 2 mg/kg, 4 mg/kg lub 16 mg/kg) częstość występowania związanych z leczeniem zaburzeń rytmu serca była zasadniczo zbliżona do częstości obserwowanej przy stosowaniu neostygminy (50 μg/kg do dawki maksymalnej 5 mg) w połączeniu z glikopirolanem (10 μg/kg do dawki maksymalnej 1 mg).¹⁸

Profil działań niepożądanych u pacjentów sklasyfikowanych jako ASA Klasy 3 lub 4 był zasadniczo podobny do profilu obserwowanego u dorosłych pacjentów w badaniach fazy I do III, dlatego nie jest konieczna modyfikacja dawkowania w tej grupie pacjentów.¹⁹