Właściwości farmakokinetyczne leku Sugammadex Baxter

Właściwości farmakokinetyczne sugammadeksu zostały określone na podstawie całkowitej sumy stężenia sugammadeksu zarówno w formie związanej, jak i niezwiązanej w kompleks. Istotnym jest fakt, że u pacjentów poddawanych znieczuleniu kluczowe parametry farmakokinetyczne, takie jak klirens oraz objętość dystrybucji, są identyczne dla obu form sugammadeksu.¹

Dystrybucja

Objętość dystrybucji sugammadeksu w stanie stacjonarnym u dorosłych pacjentów z prawidłową funkcją nerek wynosi w przybliżeniu od 11 do 14 litrów. Wartość ta została ustalona na podstawie konwencjonalnej, nieprzedziałowej analizy farmakokinetycznej. Co istotne z klinicznego punktu widzenia, zarówno sam sugammadeks, jak i kompleks sugammadeksu z rokuronium nie wykazują zdolności wiązania się z białkami osocza lub erytrocytami, co zostało potwierdzone w badaniach in vitro z wykorzystaniem osocza i pełnej krwi pochodzących od mężczyzn. Kinetyka leku jest liniowa w szerokim zakresie dawek od 1 do 16 mg/kg masy ciała, gdy podawany jest w formie bolusa dożylnego.²

Biotransformacja

W przeprowadzonych badaniach, zarówno przedklinicznych jak i klinicznych, nie zaobserwowano występowania jakichkolwiek metabolitów sugammadeksu. Jedyną drogą eliminacji leku z organizmu jest wydalanie w formie niezmienionej przez nerki. Brak przemian metabolicznych ma istotne znaczenie dla przewidywalności działania leku.³

Eliminacja

Okres półtrwania sugammadeksu w fazie eliminacji (t1/2) u dorosłych pacjentów poddanych znieczuleniu, posiadających prawidłową funkcję nerek, wynosi około 2 godziny. Szacunkowy klirens w osoczu kształtuje się na poziomie około 88 ml/min. Badania nad bilansem masowym wykazały, że ponad 90% podanej dawki ulega wydaleniu w ciągu pierwszych 24 godzin od podania. Aż 96% dawki jest eliminowane z moczem, przy czym co najmniej 95% z tej ilości stanowi sugammadeks w postaci niezmienionej. Eliminacja leku drogą przewodu pokarmowego (z kałem) lub przez układ oddechowy (z wydychanym powietrzem) stanowi mniej niż 0,02% podanej dawki. Warto podkreślić, że podanie sugammadeksu zdrowym ochotnikom wiązało się ze zwiększeniem eliminacji kompleksu z rokuronium przez nerki. ^{90% dawki jest wydalane w ciągu 24 godzin. 96% dawki jest wydalane z moczem, a przynajmniej 95% z tej wartości stanowi sugammadeks w postaci niezmienionej. Wydalanie z kałem lub z wydychanym powietrzem stanowi mniej niż 0,02% dawki. Podanie sugammadeksu zdrowym ochotnikom było związane ze zwiększoną eliminacją kompleksu z rokuronium przez nerki.”>4}

Właściwości farmakokinetyczne w szczególnych grupach pacjentów

Zaburzenia czynności nerek a wiek

Badania farmakokinetyczne, porównujące pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek z pacjentami o prawidłowej funkcji nerek, wykazały, że w pierwszej godzinie po podaniu leku stężenie sugammadeksu w osoczu było podobne w obu grupach. Następnie obserwowano szybszy spadek stężenia w grupie kontrolnej. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek stwierdzono znaczące wydłużenie czasu całkowitej ekspozycji na sugammadeks, prowadzące do 17-krotnie większej ekspozycji w porównaniu z grupą kontrolną. Istotnym klinicznie faktem jest, że małe stężenia sugammadeksu pozostają wykrywalne przez co najmniej 48 godzin po jego podaniu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.⁵

Drugie badanie, porównujące pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek z pacjentami o prawidłowej funkcji nerek, wykazało stopniowe zmniejszanie się klirensu sugammadeksu wraz z pogarszającą się czynnością nerek. Równocześnie obserwowano stopniowe wydłużanie się okresu półtrwania (t1/2). W rezultacie ekspozycja na lek była dwukrotnie większa u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek i aż pięciokrotnie większa u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek stężenia sugammadeksu w osoczu stawały się niewykrywalne po 7 dniach od podania dawki.⁶

Parametry farmakokinetyczne w zależności od wieku i czynności nerek

*CV = współczynnik zmienności⁷

Płeć

W przeprowadzonych badaniach nie zaobserwowano istotnych różnic w farmakokinetyce sugammadeksu w zależności od płci pacjentów, co ma istotne znaczenie przy standaryzacji dawkowania.⁸

Rasa

Badania porównawcze parametrów farmakokinetycznych pomiędzy zdrowymi uczestnikami pochodzenia japońskiego oraz rasy kaukaskiej nie wykazały klinicznie istotnych różnic. Dostępne, choć ograniczone, dane nie wskazują również na istnienie różnic w zakresie parametrów farmakokinetycznych u osób pochodzenia afrykańskiego lub afroamerykańskiego.⁹

Masa ciała

Populacyjna analiza farmakokinetyczna, przeprowadzona z udziałem pacjentów dorosłych oraz pacjentów w podeszłym wieku, nie wykazała klinicznie istotnego związku pomiędzy klirensem i objętością dystrybucji a masą ciała. Oznacza to, że standardowe dawkowanie uwzględniające masę ciała jest odpowiednie dla większości pacjentów.¹⁰

Otyłość

W specjalnym badaniu klinicznym, przeprowadzonym z udziałem chorobliwie otyłych pacjentów, sugammadeks w dawkach 2 mg/kg masy ciała oraz 4 mg/kg masy ciała podawano w oparciu o dwa różne schematy: według rzeczywistej masy ciała (n=76) lub według idealnej masy ciała (n=74). Zaobserwowano, że ekspozycja na sugammadeks zwiększała się w sposób liniowy i zależny od dawki po podaniu zgodnie z obydwoma schematami. Co istotne, nie stwierdzono klinicznie znaczących różnic w parametrach farmakokinetycznych pomiędzy pacjentami chorobliwie otyłymi a ogólną populacją. Wyniki te mają duże znaczenie praktyczne przy ustalaniu odpowiedniego dawkowania u pacjentów z otyłością.¹¹