Właściwości farmakodynamiczne Sugammadex Baxter

Sugammadex Baxter należy do grupy farmakoterapeutycznej: pozostałe środki lecznicze, odtrutki, i jest klasyfikowany kodem ATC: V03AB35. Lek ten, dostępny w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 100 mg/ml, charakteryzuje się specyficznym mechanizmem działania oraz udokumentowaną skutecznością kliniczną w różnych populacjach pacjentów.¹

Mechanizm działania

Sugammadeks jest zmodyfikowaną gamma cyklodekstryną charakteryzującą się wybiórczym wiązaniem środków zwiotczających. Jego główne działanie polega na tworzeniu kompleksów w osoczu z rokuronium lub wekuronium, które są środkami blokującymi przewodnictwo nerwowo-mięśniowe. Mechanizm ten prowadzi do zmniejszenia ilości środka blokującego dostępnego do związania z receptorami nikotynowymi w płytce nerwowo-mięśniowej, co w konsekwencji powoduje zniesienie bloku przewodnictwa nerwowo-mięśniowego wywołanego przez rokuronium lub wekuronium.²

Działanie farmakodynamiczne

W badaniach dotyczących zależności odpowiedzi od dawki, sugammadeks był podawany w szerokim zakresie dawek od 0,5 mg/kg mc. do 16 mg/kg mc. Oceniano go podczas blokady wywołanej rokuronium (w dawkach 0,6; 0,9; 1,0 i 1,2 mg/kg mc. bromku rokuronium, zarówno z dawką podtrzymującą, jak i bez niej) oraz wekuronium (0,1 mg/kg mc. bromku wekuronium, z dawką podtrzymującą i bez niej). Badania te prowadzono w różnych punktach czasowych i przy różnych głębokościach blokady. Wykazano wyraźną zależność pomiędzy dawką sugammadeksu a odpowiedzią kliniczną.³

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Sugammadeks może być podawany w różnych momentach po podaniu bromku rokuronium lub bromku wekuronium, w zależności od głębokości blokady nerwowo-mięśniowej.⁴

Rutynowe znoszenie głębokiej blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego

W podstawowym badaniu klinicznym pacjenci zostali losowo przydzieleni do grupy otrzymującej rokuronium lub wekuronium. Po podaniu ostatniej dawki tych środków zwiotczających, gdy stopień stymulacji tężcowej (PTC) wynosił 1–2 (głęboka blokada), podawano w losowej kolejności sugammadeks w dawce 4 mg/kg mc. lub neostygminę w dawce 70 μg/kg mc. W badaniu tym mierzono czas od początku podawania sugammadeksu lub neostygminy do powrotu stosunku T4/T1 do wartości 0,9.⁵

Rutynowe znoszenie umiarkowanej blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego

W kolejnym podstawowym badaniu klinicznym pacjenci zostali losowo przydzieleni do grupy otrzymującej rokuronium lub wekuronium. Po podaniu ostatniej dawki tych leków, przy ponownym pojawieniu się T2 (umiarkowana blokada), podawano w losowej kolejności sugammadeks w dawce 2 mg/kg mc. lub neostygminę w dawce 50 μg/kg mc. Następnie mierzono czas od początku podawania tych środków do powrotu stosunku T4/T1 do wartości 0,9.⁶

Porównanie z odwróceniem blokady wywołanej przez cis-atrakurium

Przeprowadzono również badanie porównujące zniesienie blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego wywołanego przez rokuronium po podaniu sugammadeksu ze zniesieniem blokady wywołanej przez cis-atrakurium po podaniu neostygminy. Wyniki wskazują na szybsze zniesienie blokady w przypadku zastosowania sugammadeksu po podaniu rokuronium.⁷

Natychmiastowe znoszenie blokady

W kolejnym badaniu porównano czas do zniesienia blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego wywołanej przez sukcynylocholinę (1 mg/kg mc.) z czasem zniesienia blokady wywołanej przez rokuronium (1,2 mg/kg mc.) po podaniu sugammadeksu (16 mg/kg mc., 3 minuty później).⁸

W analizie zbiorczej stwierdzono następujące czasy do zniesienia bloku dla sugammadeksu w dawce 16 mg/kg mc. po podaniu bromku rokuronium w dawce 1,2 mg/kg mc.:⁹

Skuteczność w szczególnych grupach pacjentów

Zaburzenia czynności nerek

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania sugammadeksu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oceniono w dwóch badaniach prowadzonych metodą otwartej próby. W pierwszym badaniu sugammadeks podawano po wywołanej przez rokuronium blokadzie wynoszącej co najmniej 1–2 PTC (4 mg/kg mc.; n=68), natomiast w drugim badaniu lek podawano po ponownym pojawieniu się T2 (2 mg/kg mc.; N=30). Wykazano, że czas upływający do momentu ustąpienia blokady był niewiele dłuższy u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek w porównaniu do pacjentów bez takich zaburzeń. Co istotne, w badaniach tych nie odnotowano żadnych przypadków szczątkowej blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego ani nawrotu blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.¹⁰

Pacjenci chorobliwie otyli

Badanie z udziałem 188 pacjentów z chorobliwą otyłością poświęcono ocenie czasu ustępowania umiarkowanej lub głębokiej blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego wywołanej przez rokuronium lub wekuronium. Pacjenci otrzymywali sugammadeks w dawce 2 mg/kg mc. lub 4 mg/kg mc. (w zależności od stopnia blokady), przy czym dawkę leku obliczano albo na podstawie rzeczywistej masy ciała, albo idealnej masy ciała, w sposób losowy i z zastosowaniem metody podwójnie ślepej próby. Analiza wyników wykazała, że mediana czasu do uzyskania współczynnika ciągu czterech (TOF, train of four) ≥ 0,9 u pacjentów, którym podano dawkę dostosowaną do rzeczywistej masy ciała (1,8 minuty), była istotnie statystycznie krótsza (p<0,0001) niż w grupie pacjentów, którym lek dawkowano według idealnej masy ciała (3,3 minuty).<sup data-drug="Sugammadex Baxter" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W badaniu z udziałem 188 pacjentów, u których rozpoznano chorobliwą otyłość, oceniano czas upływający od ustąpienia umiarkowanej lub głębokiej blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego wywołanej przez rokuronium lub wekuronium. Pacjenci otrzymywali sugammadeks w dawce 2 mg/kg mc. lub 4 mg/kg mc., odpowiednio do stopnia blokady, w zależności od rzeczywistej masy ciała lub idealnej masy ciała w sposób losowy i z zastosowaniem metody podwójnie ślepej próby. Po zebraniu danych dotyczących stopnia blokady nerwowo-mięśniowej oraz leku blokującego przewodnictwo nerwowo-mięśniowe mediana czasu do uzyskania współczynnika ciągu czterech (ang. train of four, TOF) ≥ 0,9 u pacjentów otrzymujących dawkę dostosowaną do rzeczywistej masy ciała (1,8 minuty) była w sposób statystycznie istotny krótsza (p11

Dzieci i młodzież

Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność sugammadeksu w porównaniu z neostygminą jako środka odwracającego blokadę przewodnictwa nerwowo-mięśniowego oceniono w badaniu z udziałem 288 pacjentów w wieku od 2 do <17 lat. Badanie wykazało, że odwrócenie umiarkowanego bloku aż do uzyskania współczynnika TOF ≥ 0,9 było znacznie szybsze w grupie otrzymującej sugammadeks w dawce 2 mg/kg mc. w porównaniu z grupą leczoną neostygminą. Średnia geometryczna czasu wynosiła 1,6 minuty dla sugammadeksu oraz 7,5 minuty dla neostygminy (stosunek średnich geometrycznych: 0,22; 95% CI: 0,16-0,32; p<0,0001). W przypadku głębokiej blokady sugammadeks w dawce 4 mg/kg mc. powodował odwrócenie bloku w czasie, którego średnia geometryczna wynosiła 2,0 minuty.<sup data-drug="Sugammadex Baxter" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W badaniu z udziałem 288 pacjentów w wieku od 2 do < 17 lat oceniono bezpieczeństwo stosowania i skuteczność sugammadeksu w porównaniu z neostygminą jako środka odwracającego blokadę przewodnictwa nerwowo-mięśniowego wywołaną przez rokuronium lub wekuronium. Odwrócenie umiarkowanego bloku aż do uzyskania współczynnika TOF ≥ 0,9 było znacznie szybsze w grupie otrzymującej sugammadeks w dawce 2 mg/kg mc. w porównaniu z grupą otrzymującą neostygminę (średnia geometryczna wynosiła 1,6 minuty w przypadku sugammadeksu w dawce 2 mg/kg mc. oraz 7,5 minuty w przypadku neostygminy; stosunek średnich geometrycznych wynosił 0,22; 95% CI (0,16; 0,32), (p12

Obserwowane wyniki były porównywalne z wynikami uzyskanymi u osób dorosłych i pozostawały spójne we wszystkich badanych grupach wiekowych (od 2 do <6 lat; od 6 do <12 lat; od 12 do <17 lat), zarówno u pacjentów otrzymujących rokuronium, jak i wekuronium.<sup data-drug="Sugammadex Baxter" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Podobne wyniki obserwowano u osób dorosłych. Działania te były spójne we wszystkich badanych grupach wiekowych (od 2 do < 6 lat; od 6 do < 12 lat; od 12 do 13

Pacjenci z ciężką chorobą układową

W badaniu z udziałem 331 pacjentów ocenionych według klasyfikacji ASA jako Klasy 3 lub 4 oceniano częstość występowania związanych z leczeniem zaburzeń rytmu serca (bradykardii zatokowej, tachykardii zatokowej lub innych zaburzeń rytmu serca) po podaniu sugammadeksu. Wykazano, że u pacjentów otrzymujących sugammadeks (w dawkach 2 mg/kg mc., 4 mg/kg mc. lub 16 mg/kg mc.) częstość występowania związanych z leczeniem zaburzeń rytmu serca była zasadniczo zbliżona do częstości obserwowanej przy stosowaniu neostygminy (50 μg/kg mc. do dawki maksymalnej 5 mg) łącznie z glikopirolanem (10 μg/kg mc. do dawki maksymalnej 1 mg).¹⁴

Profil działań niepożądanych u pacjentów z klasyfikacją ASA 3 lub 4 był zasadniczo podobny do profilu obserwowanego u pacjentów dorosłych w połączonych badaniach Fazy I–III, co wskazuje, że modyfikacja dawki u tych pacjentów nie jest konieczna.¹⁵