współistniejące zaburzenie
Współistniejące zaburzenie (inaczej współchorobowość, komorbidność) to występowanie dwóch lub więcej schorzeń u tego samego pacjenta jednocześnie. Zjawisko to jest istotne z klinicznego punktu widzenia, ponieważ obecność dodatkowych chorób może znacząco modyfikować obraz kliniczny, przebieg, rokowanie oraz odpowiedź na leczenie schorzenia podstawowego.
W praktyce medycznej współistniejące zaburzenia stanowią szczególne wyzwanie diagnostyczne i terapeutyczne. Wielochorobowość jest zjawiskiem powszechnym, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, u których często współwystępują choroby przewlekłe, takie jak nadciśnienie tętnicze, cukrzyca i przewlekła choroba nerek. W psychiatrii często obserwuje się współwystępowanie zaburzeń lękowych z depresją czy uzależnieniami.
Podejście do pacjenta ze współistniejącymi zaburzeniami wymaga holistycznej oceny, uwzględniającej wzajemne interakcje między chorobami oraz potencjalne interakcje farmakologiczne stosowanych leków. Optymalne postępowanie terapeutyczne powinno uwzględniać priorytety lecznicze, z zachowaniem równowagi między korzyściami a ryzykiem terapii, zwłaszcza w kontekście polipragmazji.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Bulimia nerwowa – Epidemiologia
Bulimia nervosa stanowi istotny problem zdrowia publicznego, szczególnie wśród młodych kobiet, z rozpowszechnieniem w populacji kobiet poniżej 30 roku życia wynoszącym od 0,8% do 2,4% w różnych krajach (USA 2,1%, Finlandia 2,4%, Australia 1,0%, Holandia 0,8%). Wskaźnik rocznej chorobowości wynosi około 0,43% (95% CI: 0,18-0,78), a wskaźnik chorobowości w ciągu życia 0,63% (95% CI: 0,33-1,02), z wyższą częstością u kobiet (stosunek 10:1 względem mężczyzn). Średni wiek zachorowania to 18 lat, z szczytem w okresie 15-25 lat. Bulimia występuje częściej w krajach rozwiniętych, w środowiskach miejskich oraz wśród osób wykonujących zawody lub uprawiających sporty wymagające kontroli masy ciała (np. zapaśnicy, kulturyści, gimnastycy). Wysoka jest współchorobowość z zaburzeniami psychicznymi (ok. 95%), w tym zaburzeniami lękowymi i nadużywaniem substancji (około 40%), a także podwyższone ryzyko prób samobójczych i śmiertelności (wskaźnik śmiertelności 1,74 na 1000 osobolat, standaryzowany wskaźnik śmiertelności 1-3%).
anoreksja nerwowa, bulimia nerwowa, nadmierne ćwiczenie, nadużywanie substancji, objadanie się, próba samobójcza, strategia kompensacyjna, wskaźnik chorobowości, wskaźnik hospitalizacji, wskaźnik śmiertelności, współchorobowość, współchorobowość psychiatryczna, współistniejące zaburzenie, zaburzenie lękowe, zaburzenie odżywiania, zachowanie kompensacyjne, zapadalność, zespół policystycznych jajników - Leksykon chorób i schorzeń
Dziecięca apraksja mowy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Dziecięca apraksja mowy (DAM) charakteryzuje się zróżnicowanymi długoterminowymi wynikami leczenia, z ponad 50% pacjentów wykazujących utrzymujące się błędy wymowy po 12,5 roku życia. Rokowanie zależy od wczesnych trudności motorycznych, częstotliwości terapii, obecności współistniejących zaburzeń oraz motywacji dziecka i rodziny. Pomimo poprawy produkcji dźwięków mowy u niektórych dzieci, utrzymują się trudności w wymowie słów wielosylabowych, przetwarzaniu fonologicznym oraz umiejętnościach czytania i pisania. Błędy dotyczą głównie dźwięków rozwijających się później, a wyniki terapii są wysoce indywidualne, co wymaga dostosowania planu leczenia do specyfiki pacjenta.