Interakcje leku
Farmorubicin PFS 2 mg/ml (10 mg/5 ml, 50 mg/25 ml, 200 mg/100 ml)

Epirubicyna, antracyklina stosowana w terapii skojarzonej, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na toksyczność i skuteczność leczenia. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko kardiotoksyczności, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków kardiotoksycznych (np. trastuzumab) lub blokerów kanału wapniowego, co wymaga ścisłego monitorowania funkcji serca. Metabolizm epirubicyny odbywa się głównie w wątrobie, a leki takie jak cymetydyna zwiększają jej AUC o 50%, co wymaga przerwania podawania cymetydyny podczas terapii. Paklitaksel podany przed epirubicyną zwiększa stężenie leku i metabolitów w surowicy, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 24-godzinnego odstępu między wlewami. Dekswerapamil i chinina modyfikują farmakokinetykę epirubicyny, potencjalnie nasilając mielosupresję i wpływając na dystrybucję leku.

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Epirubicyna (Farmorubicin PFS) jest substancją z grupy antracyklin, często stosowaną w leczeniu skojarzonym z innymi lekami cytotoksycznymi. Podczas takiej terapii należy zwrócić szczególną uwagę na możliwość wystąpienia addytywnego działania toksycznego, zwłaszcza w odniesieniu do szpiku kostnego, układu krwiotwórczego oraz układu pokarmowego. 1

Interakcje z lekami kardiotoksycznymi

Podczas stosowania epirubicyny w leczeniu skojarzonym z innymi lekami o potencjalnym działaniu kardiotoksycznym lub podczas jednoczesnego stosowania leków kardioaktywnych (np. blokerów kanału wapniowego), wymagane jest ścisłe monitorowanie czynności serca przez cały okres leczenia. 2

Nie należy podawać antracyklin, w tym epirubicyny, jednocześnie z innymi produktami o działaniu kardiotoksycznym, chyba że funkcja serca pacjenta jest ściśle monitorowana. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów otrzymujących antracykliny po zakończeniu leczenia innymi kardiotoksycznymi lekami, zwłaszcza tymi o długim okresie półtrwania, jak trastuzumab. W takich przypadkach ryzyko wystąpienia działań kardiotoksycznych może być zwiększone. 3

Interakcje farmakometaboliczne

Epirubicyna podlega głównie metabolizmowi wątrobowemu. Zaburzenia czynności wątroby spowodowane przez inne jednocześnie stosowane leki mogą istotnie wpływać na metabolizm, farmakokinetykę, skuteczność i/lub toksyczność epirubicyny. 4

Cymetydyna powoduje zwiększenie pola pod krzywą zależności stężenia epirubicyny od czasu (AUC) o 50%, dlatego jej podawanie należy przerwać na czas leczenia epirubicyną. 5

Dekswerapamil może modyfikować farmakokinetykę epirubicyny i prawdopodobnie nasilać jej działanie supresyjne na szpik kostny. 6

Chinina może przyspieszać początkową dystrybucję epirubicyny z krwi do tkanek oraz wpływać na jej gromadzenie w krwinkach czerwonych. 7

Jednoczesne podawanie interferonu-α 2b może prowadzić do zmniejszenia zarówno końcowego okresu półtrwania, jak i całkowitego klirensu epirubicyny. 8

Interakcje z taksanami

Paklitaksel podawany przed epirubicyną może powodować zwiększenie stężenia niezmienionej epirubicyny i jej metabolitów w surowicy, choć metabolity te nie wykazują toksyczności ani aktywności farmakologicznej. Z kolei jednoczesne podawanie paklitakselu lub docetakselu nie wpływa na farmakokinetykę epirubicyny, jeśli epirubicyna jest podawana przed taksanem. Takie skojarzenie można stosować z zachowaniem naprzemiennego podawania obu leków. 9

Wlewy epirubicyny i paklitakselu należy wykonywać zachowując odstęp co najmniej 24 godzin pomiędzy podaniem tych leków. 10

Badania wykazały, że docetaksel podawany bezpośrednio po zastosowaniu epirubicyny może zwiększać stężenie metabolitów epirubicyny w osoczu. 11

Interakcje z lekami wpływającymi na szpik kostny

Należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia istotnych zaburzeń hematopoezy w trakcie oraz po uprzednim leczeniu lekami wpływającymi na szpik kostny, takimi jak:

  • leki cytotoksyczne
  • sulfonamidy
  • chloramfenikol
  • difenylohydantoina
  • pochodne amidopiryny
  • produkty antyretrowirusowe

12

U pacjentów otrzymujących skojarzone leczenie antracykliną i deksrazoksanem może wystąpić zwiększona mielosupresja. 13

Interakcje ze szczepionkami

U pacjentów leczonych epirubicyną należy unikać szczepień z zastosowaniem żywych szczepionek. Szczepionki zawierające martwe lub inaktywowane drobnoustroje mogą być podawane, jednak odpowiedź immunologiczna na takie szczepienia może być osłabiona. 14

Interakcje z alkoholem

Chociaż w charakterystyce produktu leczniczego Farmorubicin PFS nie ma bezpośrednich informacji o interakcjach epirubicyny z alkoholem, należy pamiętać, że spożywanie alkoholu podczas terapii lekami przeciwnowotworowymi, w tym epirubicyną, może być potencjalnie niebezpieczne z kilku powodów:

  • Alkohol może nasilać hepatotoksyczność, ponieważ zarówno epirubicyna, jak i alkohol są metabolizowane w wątrobie
  • Może zwiększać ryzyko wystąpienia nudności i wymiotów, które są częstymi działaniami niepożądanymi epirubicyny
  • Alkohol działa immunosupresyjnie, co w połączeniu z mielosupresyjnym działaniem epirubicyny może zwiększać ryzyko infekcji
  • Długotrwałe spożywanie alkoholu może wpływać na metabolizm epirubicyny, potencjalnie zmieniając jej skuteczność i profil bezpieczeństwa

Z uwagi na powyższe, podczas terapii epirubicyną zaleca się całkowitą abstynencję od alkoholu lub co najmniej znaczne ograniczenie jego spożycia, po wcześniejszej konsultacji z lekarzem prowadzącym.

Tabela interakcji leku Farmorubicin PFS z innymi produktami leczniczymi

Lek/Grupa leków Rodzaj interakcji Efekt kliniczny Poziom istotności Zalecenia
Leki kardiotoksyczne (np. trastuzumab) Farmakodynamiczna Zwiększone ryzyko kardiotoksyczności Wysoki Ścisłe monitorowanie czynności serca; zachowanie odpowiedniego odstępu czasowego między terapiami
Blokery kanału wapniowego Farmakodynamiczna Potencjalne nasilenie kardiotoksyczności Średni Monitorowanie czynności serca podczas terapii
Cymetydyna Farmakokinetyczna Zwiększenie AUC epirubicyny o 50% Wysoki Przerwanie podawania cymetydyny na czas leczenia epirubicyną
Paklitaksel (podany przed epirubicyną) Farmakokinetyczna Zwiększenie stężenia epirubicyny i jej metabolitów w surowicy Średni Zachowanie odstępu minimum 24 godzin między wlewami
Docetaksel (podany po epirubicynie) Farmakokinetyczna Zwiększenie stężenia metabolitów epirubicyny w osoczu Średni Rozważenie modyfikacji dawkowania lub odstępów między podaniem leków
Dekswerapamil Farmakokinetyczna Zmiana farmakokinetyki epirubicyny, nasilenie mielosupresji Średni do wysokiego Monitorowanie parametrów hematologicznych, rozważenie modyfikacji dawkowania
Chinina Farmakokinetyczna Przyspieszenie dystrybucji epirubicyny z krwi do tkanek, wpływ na gromadzenie w erytrocytach Niski do średniego Monitorowanie stężenia leku i parametrów hematologicznych
Interferon-α 2b Farmakokinetyczna Zmniejszenie okresu półtrwania i klirensu epirubicyny Średni Monitorowanie stężenia leku i potencjalna modyfikacja dawkowania
Leki mielosupresyjne (cytotoksyczne, sulfonamidy, chloramfenikol, difenylohydantoina, pochodne amidopiryny, leki antyretrowirusowe) Farmakodynamiczna Nasilone zaburzenia hematopoezy Wysoki Dokładne monitorowanie parametrów hematologicznych, potencjalna modyfikacja dawki
Deksrazoksan Farmakodynamiczna Zwiększona mielosupresja Średni Monitorowanie parametrów hematologicznych
Żywe szczepionki Farmakodynamiczna Ryzyko uogólnionej infekcji szczepionkowej Wysoki Unikanie szczepień żywymi szczepionkami podczas terapii
Inaktywowane szczepionki Farmakodynamiczna Osłabiona odpowiedź immunologiczna na szczepienie Niski Możliwe stosowanie, ale z uwzględnieniem prawdopodobnie zmniejszonej skuteczności
Alkohol Farmakokinetyczna i farmakodynamiczna Potencjalne nasilenie hepatotoksyczności, działań niepożądanych i mielosupresji Średni do wysokiego Zalecana abstynencja podczas terapii
  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl