chłoniaki nieziarnicze złośliwe
Wskazanie

Chłoniaki nieziarnicze złośliwe (NHL, non-Hodgkin lymphoma) to heterogenna grupa nowotworów wywodzących się z układu limfatycznego, które charakteryzują się niekontrolowanym rozrostem limfocytów B, T lub komórek NK. W przeciwieństwie do chłoniaka Hodgkina, nie występują w nich charakterystyczne komórki Reed-Sternberga. Chłoniaki nieziarnicze stanowią około 90% wszystkich chłoniaków i są jednym z najczęstszych nowotworów hematologicznych.

Wskazania do leczenia chłoniaków nieziarniczych zależą od typu histologicznego, stopnia zaawansowania oraz czynników ryzyka. W Polsce stosuje się różne schematy terapeutyczne, w tym: R-CHOP (rytuksymab, cyklofosfamid, doksorubicyna, winkrystyna, prednizon), R-CVP (rytuksymab, cyklofosfamid, winkrystyna, prednizon), czy R-DHAP (rytuksymab, deksametazon, cytarabina, cisplatyna). Wśród stosowanych leków znajdują się: MabThera/Rixathon (rytuksymab), Endoxan (cyklofosfamid), Adriblastina (doksorubicyna), Vincristin (winkrystyna), Encorton (prednizon), a także nowsze terapie jak Imbruvica (ibrutynib), Revlimid (lenalidomid) czy Gazyvaro (obinutuzumab).

Największe trudności w leczeniu chłoniaków nieziarniczych obejmują oporność na chemioterapię, nawroty choroby oraz toksyczność leczenia. Około 30-40% pacjentów z agresywnymi postaciami NHL nie odpowiada na leczenie pierwszej linii lub doświadcza nawrotu. Dodatkowym wyzwaniem jest leczenie pacjentów starszych lub z chorobami współistniejącymi, którzy mogą nie kwalifikować się do intensywnych schematów chemioterapii. Postęp w terapiach celowanych i immunoterapii (inhibitory punktów kontrolnych, CAR-T) stopniowo poprawia rokowanie w grupach wysokiego ryzyka.

W Polsce dostęp do nowoczesnych terapii, szczególnie w leczeniu nawrotowych i opornych postaci chłoniaków, jest często ograniczony ze względu na wysokie koszty. Optymalizacja leczenia wymaga indywidualnego podejścia, uwzględniającego profil molekularny nowotworu, stan ogólny pacjenta oraz dostępne opcje terapeutyczne. Monitorowanie minimalnej choroby resztkowej (MRD) staje się coraz ważniejszym narzędziem w planowaniu leczenia i ocenie odpowiedzi na terapię.