zespół Parsonage-Turnera
Zespół Parsonage-Turnera, znany również jako neuralgiczna amiotrofia barkowa, to rzadkie schorzenie neurologiczne charakteryzujące się nagłym, intensywnym bólem barku, po którym następuje osłabienie i zanik mięśni w obrębie obręczy barkowej i kończyny górnej. Dolegliwość została po raz pierwszy opisana przez Maurice’a Parsonage’a i Johna Turnera w 1948 roku.
Etiologia zespołu nie jest w pełni poznana, ale uważa się, że ma podłoże autoimmunologiczne. Czynnikami wyzwalającymi mogą być infekcje wirusowe, szczepienia, urazy, zabiegi chirurgiczne lub ciąża. W obrazie klinicznym dominuje ostry, przeszywający ból barku, który ustępuje po kilku dniach lub tygodniach, a następnie pojawia się osłabienie i atrofia mięśni zaopatrywanych przez sploty barkowe.
Diagnostyka opiera się głównie na obrazie klinicznym, badaniach elektromiograficznych (EMG) oraz badaniach obrazowych (MRI) w celu wykluczenia innych przyczyn dolegliwości. Leczenie jest głównie objawowe i obejmuje kontrolę bólu, fizykoterapię oraz terapię zajęciową. Większość pacjentów odzyskuje sprawność w ciągu 2-3 lat, jednak u niektórych osób deficyty neurologiczne mogą utrzymywać się dłużej lub pozostać trwałe.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Urazy splotu ramiennego – Patofizjologia i mechanizm
Urazy splotu ramiennego (BPI) obejmują uszkodzenia nerwów od rdzenia kręgowego do kończyny górnej, powstałe głównie na skutek mechanizmów trakcyjnych i bezpośrednich urazów. Lokalizacja uszkodzenia zależy od pozycji kończyny w momencie urazu: przy przywiedzeniu dominują uszkodzenia górnych korzeni (C5-C6), a przy odwiedzeniu nad głową – dolnych (C8-T1). Uszkodzenia dzieli się na przeddzwonowe (avulsja korzeni) i pozadzwonowe, z różnym rokowaniem – avulsje mają najgorsze prognozy i wymagają wczesnej interwencji chirurgicznej. Klasyfikacja stopnia uszkodzenia obejmuje neuropraksję (łagodna, z 90-100% regeneracją w 3-4 miesiące), aksonotmezę (uszkodzenie aksonu i mieliny, regeneracja 4-6 miesięcy) oraz neurotmezę (całkowite przerwanie nerwu z tworzeniem nerwiaka i zwyrodnieniem walleriańskim). Diagnostyka opiera się na mielografii TK, MRI, EMG, NCV oraz potencjałach wywołanych sensorycznych i motorycznych, co pozwala na precyzyjne rozróżnienie uszkodzeń i planowanie leczenia.
aksonotmeza, ból neuropatyczny, centralna sensytyzacja, elektromiografia, komórka Schwanna, mielografia TK, neuroliza, neuropraksja, neurotmeza, płyn mózgowo-rdzeniowy, porażenie Erba, porażenie Klumpkego, potencjał wywołany, przepuklina oponowa, przeszczep nerwu, ruptura, sieć nerwów, splot ramienny, transfer nerwu, uraz trakcyjny, włókno nerwowe, wyrwanie korzenia, zespół Hornera, zespół Parsonage-Turnera, zespół wyjścia z klatki piersiowej, zwój grzbietowy