Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Farmorubicin PFS 2 mg/ml (10 mg/5 ml, 50 mg/25 ml, 200 mg/100 ml)

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Farmorubicin PFS 2 mg/ml (10 mg/5 ml, 50 mg/25 ml, 200 mg/100 ml)

Przedkliniczne badania epirubicyny, substancji czynnej Farmorubicin PFS, wykazały jej wyraźne działanie genotoksyczne, mutagenne i rakotwórcze, co jest zgodne z mechanizmem działania antracyklin polegającym na interkalacji do DNA i hamowaniu topoizomerazy II. W modelach zwierzęcych stwierdzono toksyczność narządową obejmującą układ krwiotwórczy (mielosupresja), przewód pokarmowy (uszkodzenia błony śluzowej), serce (kardiotoksyczność), nerki (zaburzenia funkcji wydalniczej), wątrobę (hepatotoksyczność) oraz narządy rozrodcze. Szczególnie istotne są obserwacje dotyczące uszkodzeń gonad u samców i samic, w tym zmniejszenie masy jąder i najądrzy, zahamowanie spermatogenezy oraz zmiany strukturalne i funkcjonalne jajników i macicy, co przekłada się na obniżoną płodność.

Pobierz ChPL PDF Farmorubicin PFS – Roztwór do wstrzykiwań i infuzji – 2 mg/ml (10 mg/5 ml, 50 mg/25 ml, 200 mg/100 ml)

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Farmorubicin PFS

Potencjał genotoksyczny i rakotwórczy
Toksyczność narządowa
Toksyczność reprodukcyjna
Toksyczność embrionalna i teratogeneza
Kolejne rozdziały

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Farmorubicin PFS

Epirubicyna, substancja czynna preparatu Farmorubicin PFS, została poddana szczegółowym badaniom przedklinicznym, które dostarczyły istotnych informacji na temat jej bezpieczeństwa w różnych modelach zwierzęcych. Badania te obejmowały ocenę potencjału genotoksycznego, toksyczności narządowej oraz wpływu na rozrodczość i rozwój płodu.¹

Potencjał genotoksyczny i rakotwórczy

W badaniach przedklinicznych wykazano, że epirubicyna wykazuje działanie mutagenne, rakotwórcze oraz uszkadzające chromosomy. Te właściwości genotoksyczne są charakterystyczne dla antracyklin i wynikają z ich mechanizmu działania polegającego na interkalacji do DNA oraz hamowaniu topoizomerazy II.²

Toksyczność narządowa

Badania toksyczności przeprowadzone na modelach zwierzęcych wykazały, że epirubicyna wywiera działanie toksyczne na szereg narządów i układów. Główne narządy docelowe, w których zaobserwowano toksyczne działanie epirubicyny u zwierząt, to:³

Układ krwiotwórczy – obserwowano mielosupresję, typową dla cytostatyków
Przewód pokarmowy – manifestacje toksyczności obejmowały zmiany w błonie śluzowej i funkcji przewodu pokarmowego
Serce – kardiotoksyczność, charakterystyczna dla antracyklin
Nerki – zaburzenia funkcji wydalniczej
Wątroba – hepatotoksyczność manifestująca się zaburzeniami funkcji wątroby
Narządy rozrodcze – uszkodzenie zarówno męskich jak i żeńskich gonad

Toksyczność reprodukcyjna

Badania na zwierzętach wykazały wyraźny toksyczny wpływ epirubicyny na męskie i żeńskie narządy rozrodcze.⁴

Wpływ na męski układ rozrodczy

U samców szczurów leczonych epirubicyną zaobserwowano:⁵

Zmniejszenie wielkości i/lub masy jąder
Redukcję masy najądrzy
Zahamowanie spermatogenezy – prowadzące do obniżenia płodności

Wpływ na żeński układ rozrodczy

U samic zwierząt doświadczalnych leczonych epirubicyną zidentyfikowano następujące zmiany:⁶

U szczurów:
- Znaczne zmiany strukturalne i funkcjonalne w jajnikach
- Istotne zmiany w macicy
- Zanik macicy
U psów:
- Zanik macicy

Toksyczność embrionalna i teratogeneza

Ocena wpływu epirubicyny na rozwój embrionalno-płodowy wykazała istotne różnice międzygatunkowe:⁷

U szczurów:
- Epirubicyna podawana w okresie organogenezy wykazywała działanie embriotoksyczne
- Obserwowano działanie teratogenne
- Zwiększona częstość występowania zaburzeń rozwojowych narządów trzewnych
U królików:
- Nie zaobserwowano wad rozwojowych po podaniu epirubicyny

Różnice w wynikach badań teratogenności między gatunkami mogą wynikać z odmiennych procesów metabolicznych, różnic w ekspozycji płodu na lek oraz różnic w wrażliwości poszczególnych gatunków na działanie epirubicyny.⁸

Przedstawione dane przedkliniczne wskazują na potencjalne ryzyko związane ze stosowaniem epirubicyny, szczególnie w aspekcie toksyczności narządowej, wpływu na rozrodczość oraz potencjału teratogennego. Informacje te mają istotne znaczenie przy podejmowaniu decyzji terapeutycznych, zwłaszcza u pacjentów w wieku rozrodczym oraz kobiet w ciąży.

Kolejne rozdziały

Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.

Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.